«Δεν θέλουν, κανείς ανεξάρτητος να έχει επιρροή στον κόσμο...»

Αναδημοσίευση από το Λόγια του Αέρα.

- «Πάτερ έκλεισα την σελίδα που είχα στο ίντερνετ, το blog...»

- «Γιατί βρε ευλογημένε;»

«Συνέβησαν αυτά κι αυτά...»

 

Το βλέμμα του περιπλανήθηκε σε αδιάβατους χώρους και έκανε παύση μερικών δευτερολέπτων...

Χαμογέλασε όπως χαμογελάει όταν έχει ...κάτι να πει και είπε χαμηλόφωνα και ήρεμα...

 

- «Να το συνεχίσεις... Άφησέ το ανοιχτό... Απλά - λιγότερα πράγματα...»

- «Μα μου λένε αυτά κι αυτά τα πράγματα!»

- «Να ξέρεις κάτι : αυτό που έχεις το φοβούνται όλοι!»

- «Ποιοι "όλοι" πάτερ και τι να φοβηθούν από εμένα τον έρημο;»

- «Άκου τι σου λέω... Το φοβούνται όλοι! Ακόμη κι αυτοί που δεν φαντάζεσαι... Όλοι τους δεν θέλουν, κανείς ανεξάρτητος να έχει επιρροή στον κόσμο... Προχώρα μπροστά! Μην φοβάσαι τίποτα!»

 

Μια φορά παράκουσα στον πάτερ, πήρα άλλη ράτσα κότες από αυτές που μου είπε και τρεις μήνες μετά που τις αγόρασα, ακόμη να γεννήσουν αυγά...

Δεν σκοπεύω να την ξαναπάθω...

πηγή Ηγγικεν

Γέροντας Αμβρόσιος - Πήγε στην Κόλαση και την είδε.

Μία φοβερή εμπειρία του γέροντα….

Κάποτε πού ήταν στην Αιδηψό και έκανε μπάνια, ξυπνούσε από τις 3 τα χαράματα και προσευχόταν. Ένα πρωί διηγήθηκε ότι την προηγούμενη βραδιά τον επισκέφθηκαν γνωστοί κεκοιμημένοι, οι όποιοι τού... έδωσαν τα ονόματα τους, για να προσευχηθεί.

Ένας από αυτούς κάθισε δίπλα του στο κρεβάτι και ήταν τόσο παγωμένος, πού μετά έκανε 5 ώρες να συνέλθει από το ψύχος.
«Ήταν, λες και τον είχαν βάλει στην κατάψυξη...»

Από τότε έλεγε ότι θα προσευχηθεί στον Θεό, για να του δείξει πώς ζουν οι δίκαιοι και πώς ζουν οι άνθρωποι οι οποίοι πάνε στην Κόλαση, δηλαδή εκείνοι πού σώζονται και εκείνοι πού βρίσκονται μακριά από τη Χάρη του Θεού.

Έπειτα από ένα χρόνο δυνατής προσευχής, ο Θεός του έδωσε αυτή τη δυνατότητα. Σε μία από τις συναντήσεις με πνευματικά του παιδιά στη Μονή Δαδίου (27-7-2002), ρώτησε μετά τη θεία Λειτουργία του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος αν γνωρίζουν τί είναι Κόλαση. Κάποιος τού απάντησε:

- Γέροντα, γνωρίζουμε ότι η Κόλαση, όπως διηγείται το Ευαγγέλιο, είναι ο χώρος όπου πηγαίνουν οι άνθρωποι πού δεν αγάπησαν τον Θεό και δεν τήρησαν τις εντολές Του.
Και έχουμε αυτή την πληροφορία επίσης από τους Πατέρες.

- Ναι, άλλα αυτά είναι θεωρητικά, απάντησε. Εγώ θα σας πω την εμπειρία πού είχα, όταν πριν από λίγο καιρό με οδήγησε ο Άγγελος μου στις πύλες της Κολάσεως και είδα εκεί τούς κολασμένους πώς ζουν. Και εις απόδειξιν αυτού, σας δείχνω το σημάδι στο χέρι μου. Αυτό το σημάδι το έπαθα, όταν βρέθηκα στις πύλες της κολάσεως.

Σαν να έφυγε η φωτιά από τον πύρινο ποταμό και μου δημιούργησε ένα μικρό έγκαυμα, για να καταλάβω ότι αυτό το οποίο μού συμβαίνει δεν είναι ψέματα, ούτε όραμα, ούτε ψευδαίσθηση, άλλα μια πραγματικότητα, την οποία με βοήθησε ο Άγιος Άγγελος μου να τη δεχτώ, να την κατανοήσω καλύτερα, να την πιστέψω περισσότερο, και να σας τη διηγηθώ...

Και τους αφηγήθηκε πώς είδε τους ανθρώπους πού βρίσκονται στην Κόλαση, να κολυμπούν μέσα σ' έναν πύρινο ποταμό, ενώ το σημάδι πού απέκτησε, σαν μια ουλή, ήταν λίγο πιο πάνω από τον καρπό του.

Στη συζήτηση επάνω, είπε και τα έξης:
- Ο κάθε άνθρωπος από εσάς έχει έναν Άγγελο πού τον συνοδεύει. Αλλά προσέξτε, παιδιά, Άγγελο έχουν μόνο οι βαπτισμένοι. Οι αβάπτιστοι δεν έχουν Άγγελο φύλακα.
Τον φύλακα Άγγελο τον παίρνουμε τη μέρα της βαπτίσεώς μας. Αν προσευχηθείς σ' αυτόν, θα σου φανερωθεί. Αλλά έχεις και δαίμονες δίπλα σου, να το ξέρεις. Να προσέχεις.

πηγή Αντι Νέα Τάξη Πραγμάτων 

από το Λόγια του Αέρα

Εκπληκτικό ο Διομήδης Αργους κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Challenge Cup στο χάντμπωλ!

Το πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο στο χάντμπολ πανηγυρίζει ο Διομήδης Άργους και μαζί και η Ελλάδα. Η πρωταθλήτρια Ελλάδας κατέκτησε και το Τσάλεντζ Καπ (Challenge Cup), παρά την ήττα με 22-20 από την ελβετική Βάκερ. Ο Διομήδης είχε επικρατήσει με τρία γκολ διαφορά στον πρώτο τελικό, με 26-23 και έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα στο άθλημα που πανηγυρίζει ευρωπαϊκό τίτλο.

Τα δεκάλεπτα: 3-3, 7-5, 10-9 (ημχ), 14-13, 17-16, 22-20

Πέντε λεπτά πριν από το τέλος και ενώ ο αγώνας βρισκόταν στο 19-19 αποβλήθηκε ο Θοδωρής Μεγαλοοικονόμου. Η ελβετική ομάδα πήρε προβάδισμα δύο γκολ 21-19 αλλά δεν κατάφερε ν’ αυξήσει τη διαφορά χάρη στην εξαιρετική άμυνα του Διομήδη, που κράτησε το πολύτιμο 22-20 μέχρι το τέλος του αγώνα και στέφθηκε κυπελλούχος Ευρώπης.

Τα γκολ:

Βάκερ Τουν: Λίντερ 7, Κάσπαρ 1, Φράνιτς 7, Φον Ντεσβάντεν 4, Ντάλερ 3

Διομήδης Άργους: Ουρόσεβιτς 1, Μάλλιος 9, Μεγαλοοικονόμου 4, Πριόβολος 1, Τάσκοβιτς 3, Μαραγκός 1, Σαμαράς 1

Ο προπονητής του Διομήδη Δημήτρης Δημητρούλιας δήλωσε για τον θρίαμβο της ομάδας του: «Είμαι πολύ υπερήφανος για αυτούς τους παίκτες, που συνεργάστηκα. Κατέθεσαν μυαλό, σώμα και πρώτιστα ψυχή για να καταφέρουμε το ακατόρθωτο. Το άθλημα μας μετά από 35 χρόνια ευτύχησε να πανηγυρίσει ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο από μία παρέα, που σε μία τόσο μεγάλη σεζόν άντεξε όχι μόνο στην πίεση των αγώνων, αλλά και στις προπονήσεις υψηλής έντασης. Αυτό σήμαινε ότι όλοι βλέπαμε πολύ μακριά και η αγάπη μας για το άθλημα μας ώθησε στο να υπερβούμε τους εαυτούς μας. Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος, αν και υπήρχε πολύ κόπωση είδα στα μάτια τους ότι δεν ήταν χορτασμένοι και ενώ είχαμε πολύ σεβασμό στον αντίπαλο, πιστέψαμε ότι μπορούμε να το πάρουμε. Τα θαύματα δεν γίνονται τυχαία, αλλά η πίστη μπορεί να σε οδηγήσει σε αυτά».

ΣΧΟΛΙΟ

Στο Αργος έγινε απίστευτη γιορτή υποδοχής στην πρώτη ελληνική ομάδα από την επαρχία που κερδίζει Ευρωπαϊκό τίτλο...

Μπράβο στα παιδιά....

Αρθρα του Νίκου Λυγερού για την ΑΟΖ.

Του Νίκου Λυγερού*

Η μαχητικότητα της ΑΟΖ

Η μαχητικότητα της ΑΟΖ γίνεται όλο και πιο εμφανής με την πάροδο του χρόνου. Την ώρα που όλοι προσπαθούν να σταθούν στα πολιτικά τους πόδια και να κάνουν μίζερες οικονομίες, για να παρουσιασθούν ως άξιοι υποψήφιοι, η έννοια της ΑΟΖ αποκτά μία πραγματική πολιτική οντότητα. Η ΑΟΖ δεν είναι ένας τρόπος να ενισχύσει την πολιτική αντιπαράθεση. Η ΑΟΖ δεν σχετίζεται με τα κόμματα, είναι υπερκομματική εκ φύσης. Δεν είναι μία πολιτικάντικη κίνηση, αλλά μία στρατηγική. Γι’ αυτό το λόγο, όλο και μεγαλώνουν οι δυνάμεις που υποστηρίζουν την ΑΟΖ. Μέσω του ευρωπαϊκού πλαισίου, η ΑΟΖ είναι όλο και πιο ελκυστική, διότι η εν δυνάμει αξιοποίησή της δίνει ήδη πρόσθετη αξία στην πατρίδα μας. Σιγά σιγά αποκτά βέβαια και εχθρούς, διότι η ύπαρξή της και μόνο κατηγορεί την αδράνεια και την απραξία αρκετών ειδημόνων που δεν πρόσφεραν απολύτως τίποτα στην Ελλάδα, την ώρα που είχε τόσο μεγάλες ανάγκες. Δεν πρόκειται να παρατήσουμε έως να παρθεί η επίσημη απόφαση της θέσπισης της ΑΟΖ, την ώρα της αξιοποίησης την θέλουμε τώρα κι όχι σε χρόνια. Η Ελλάδα έχει ανάγκη μαχητικότητας τώρα. Η ξύλινη γλώσσα είναι για άλλες περιόδους, όπου η κοινωνία ζει και από μόνη της. Οι μαχητές της ΑΟΖ είναι πλέον έτοιμοι, όχι μόνο για να αναδείξουν το θέμα, αλλά να πείσουν και τους ανθρώπους ότι μπορούν να συμμετάσχουν ενεργά σε αυτόν τον αγώνα. Οι Έλληνες δεν περιμένουν ελεημοσύνη από κανέναν. Το όλο θέμα, είναι απλώς θέμα βούλησης. Θέλουμε την ΑΟΖ εδώ και τώρα, για μας και τους άλλους, αλλά και για τους επόμενους. Κάθε πρόγραμμα, πολιτικό που δεν εμπεριέχει την ΑΟΖ, είναι μόνο και μόνο ρητορικό και πολιτικάντικο. Διότι μόνο η ΑΟΖ έχει δυνατότητες ν’ αλλάξει τα δεδομένα επί της ουσίας. Έτσι αυτές οι εκλογές, αν δεν είναι η μάχη της ΑΟΖ, τότε θα είναι σαν τις προηγούμενες, δίχως καμία αξία. Ο ελληνικός λαός δεν θέλει μόνο ρήτορες πολιτικούς, ο ελληνικός λαός σέβεται τον Σωκράτη και θέλει την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι η ΑΟΖ είναι το μέλλον της πατρίδας μας. 

πηγή

Οι εχθροί της ΑΟΖ 

Οι εχθροί της ΑΟΖ βρίζουν ανθρώπους σαν τον Θ. Καρυώτη, Σ. Κασσίνη, Η. Κονοφάγο, Α. Φώσκολο, διότι αντιλαμβάνονται ότι σιγά σιγά χάνουν την μάχη της ΑΟΖ. Μερικοί από αυτούς τους εχθρούς δουλεύουν χρόνια ενάντια στην ιδέα της ΑΟΖ. Παλιότερα ήταν από τους πρώτους που έβριζαν τον Τάσο Παπαδόπουλο για την κυπριακή ΑΟΖ, αλλά κι εκεί δεν τους πέρασε. Τους αντιμετωπίσαμε επί του πρακτέου, αναδεικνύοντας την αλήθεια του θέματος. Κι αν χρειάστηκε να κάνουμε και μυστική υπογραφή με το Λίβανο το 2007, δεν είναι τυχαίο. Οι εχθροί μας δεν ήταν μόνο οι πολιτικοί της Τουρκίας, όπως νομίζουν οι περισσότεροι. Πολλοί από αυτούς υπάρχουν ακόμα και τώρα και συνεχίζουν να λένε τα ίδια. Λένε ότι η ΑΟΖ είναι μία φούσκα, ένα ψέμα. Λένε ότι δεν προσφέρει τίποτα. Λένε ότι ακόμα κι αν έχει νόημα, θα αργήσει να μας προσφέρει κάτι. Λένε ότι τα κοιτάσματα, αν υπάρχουν, είναι τόσο βαθιά που δεν είναι εκμεταλλεύσιμα. Σημασία δεν έχουν όλα αυτά. Σημασία έχει μόνο και μόνο ο δρόμος που άνοιξε ο Σ. Κασσίνης. Το έργο είναι μόνο στο δια ταύτα. Οι αποδείξεις έρχονται μετά το έργο και το έργο είναι η θέσπιση, η οριοθέτηση, η οικοπεδοποίηση, η ενοικίαση, η γεώτρηση, η εξόρυξη. Μετά από αυτά οι εχθροί της ΑΟΖ το βουλώνουν και προσπαθούν μάλιστα να δείξουν στους μη ειδικούς ότι συμβάλλουν κιόλας. Εμείς αδιαφορούμε. Διότι όταν δεν είσαι ικανός να κάνεις ούτε μία σωστή υπογραφή σε διακρατικό επίπεδο, δεν είναι ανάγκη να το διατυμπανίζεις επιπλέον. Βέβαια, όταν το λες μόνο στους δικούς σου ραγιάδες, δεν έχεις μεγάλο κόστος, διότι δεν μπορούν καν να το αντιληφθούν. Ο ελληνικός λαός αγαπάει ήδη την ελληνική ΑΟΖ, διότι έχει καταλάβει τώρα τι σημαίνει απέραντο γαλάζιο. Ξέρει ότι η ελληνική ΑΟΖ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στη Μεσόγειο. Ξέρει ότι το σύμπλεγμα Καστελλόριζου έχει μία ΑΟΖ μεγαλύτερη από την Πελοπόννησο. Ξέρει ότι η ελληνική ΑΟΖ και η κυπριακή ΑΟΖ είναι ενωμένες. Ξέρει ότι η ευρωπαϊκή ΑΟΖ έχει τη μεγαλύτερη ΑΟΖ στον κόσμο. Κατά συνέπεια, ό,τι και να ακούει ενάντια στο Ευρώ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ελληνική ΑΟΖ, ο αγώνας είναι ξεκάθαρος. Η ΑΟΖ είναι αναγκαία για την πατρίδα μας, διότι είναι το μοναδικό εργαλείο ν’ ανατρέψει τα αρνητικά που μας καταπιέζουν. Έτσι εμείς θα κάνουμε ΑΟΖ το 2012, ακόμα και για τους εχθρούς μας, όπου και να είναι!

πηγή 

Πολιτισμός και ΑΟΖ

Πολλοί μας κατηγορούν, ειδικά αυτήν την περίοδο, ότι δεν είμαστε ικανοί να υποστηρίξουμε τον πολιτισμό μας. Βέβαια δίνουν έμφαση στα οικονομικά μας προβλήματα και παραμερίζουν τα πάντα για να μας απαξιώσουν με ένα πιο αισχρό τρόπο. Μα δεν πρόκειται να το καταφέρουν διότι είμαστε ένας λαός με πολιτισμό που ξέρει ν’ αντιστέκεται ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες. Επιπλέον, δίνοντας τον αγώνα για την ΑΟΖ, μπορούμε να ενεργοποιήσουμε ένα οπλοστάσιο ηθικού. Οι δικοί μας δεν θα είναι αυτοί που θα κοιτάζουν μόνο τη σύνταξή τους, αφού έχουν γίνει δημόσιοι υπάλληλοι. Έχουμε ανθρώπινο δυναμικό και το αναγνωρίζουμε πολύ καλά και στο εξωτερικό. Και η δημιουργικότητα των δικών μας είναι γνωστή. Ακόμα και η ανεργία να καταπολεμηθεί με την ΑΟΖ, διότι μια εξόρυξη του τύπου Αφροδίτη αντιπροσωπεύει από μόνη της εκατό χιλιάδες θέσεις εργασίας. Με την πάροδο του χρόνου η ΑΟΖ θα μας απελευθερώσει από τις τοπικές μας ανάγκες και θα μας επιτρέψει να αναδείξουμε επί του πρακτέου την αξία μας, όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε ευρωπαϊκό. Διότι το μέγεθος της ΑΟΖ μας, βοηθάει όλο τον ελληνισμό, με την έννοια την ευρύτερη που έδωσε το στοιχείο του ουμανισμού. Με αυτόν τον τρόπο αντιλαμβανόμαστε ότι ακολουθούμε διαχρονικά στοιχεία. Διότι ακόμα και στην αρχαιότητα, ο πολιτισμός των ελεύθερων ανθρώπων βασίζονταν και στην ύπαρξη ενός φυσικού πλούτου, ο οποίος αξιοποιήθηκε μέσω μια στρατηγικής εμβέλειας. Δίχως αυτήν θα είχαμε καταλήξει να ήμασταν σκλάβοι των άλλων. Ο ελληνικός λαός είναι αντιστασιακός και παλεύει πάντα ενάντια στην σκλαβοσύνη, ακόμα και για τους άλλους λαούς. Ο ελληνισμός δεν είναι εσωστρεφής. Είναι ένα άνοιγμα στους άλλους. Απλώς χρειάζεται και ο ίδιος μια υποστήριξη. Οι δυνατότητες που έχει η μεγάλη ΑΟΖ δεν έγιναν ακόμα αντιληπτές στην Ελλάδα αλλά ήδη στο εξωτερικό τα μελετούν με μεγάλο ενδιαφέρον. Αν το κατανοήσουμε όλοι μας, τότε θα επινοήσουμε ένα μέλλον καθαρά διαφορετικό από το παρόν της μιζέριας. 

πηγή 

ΑΟΖ και συμμαχικό πλαίσιο

Για να ξεπεράσουμε τις εσωτερικές μας δυσκολίες είναι απαραίτητο να βρούμε ένα συμμαχικό πλαίσιο, το οποίο να είναι υπερκομματικό. Αν ενταχθούμε σε μια εσωτερική διαμάχη, για να κερδίσουμε απλώς ποσοστά, το πιο πιθανό είναι να βρεθούμε σε μία κατάσταση ανάλογη με την προηγούμενη. Οι εκλογές, που είναι εκ φύσης ανταγωνιστικές, δεν μπορούν να παραμείνουν σε αυτό το επίπεδο. Το πρόβλημά μας δεν είναι απλώς η οικονομία, η διαφθορά, κλπ. Αυτά υπάρχουν πάντα σε κάθε κοινωνία που δίνει σημασία μόνο στο παρόν. Το αληθινό πρόβλημα, είναι ότι οι περισσότεροι Έλληνες δεν βλέπουν μέλλον, διότι όλοι οι θεσμοί τους αναγκάζουν να ξεχάσουν το παρελθόν τους. Σπάνιοι είναι αυτοί που αντιστέκονται και αυτό οφείλεται στα οράματά τους. Όποιος δεν έχει όραμα, δεν λειτουργεί στρατηγικά και αντιμετωπίζει αποκλειστικά την καθημερινότητα. Έχει την εντύπωση ότι δεν έχει επιλογές και ότι η ζωή του είναι απλώς ένας μονόδρομος και προσπαθεί μέσω ενός κόμματος να τα καταφέρει λίγο καλύτερα. Με το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης έχουν αλλάξει τα δεδομένα της καθημερινότητας. Πρώτα απ’ όλα υπάρχει ένα μέτωπο, μια ομάδα κρούσης που θέλει να θεσπίσει την ΑΟΖ ακόμα και αν υπάρχουν εχθροί με μεγάλα συμφέροντα που θέλουν την πατρίδα μας στη μιζέρια. Ύστερα υπάρχουν πολλοί αδιάφοροι που δεν κατανοούν ποιος είναι ο πραγματικός στόχος της όλης προσπάθειας. Και βέβαια υπάρχουν και οι εχθροί του φυσικού αερίου, του πετρελαίου, που θέλουν να λειτουργήσουν με εισαγωγές δίχως να αναπτυχθεί η πατρίδα μας. Είναι η πρώτη φορά που στην πολιτική ατζέντα εντάσσεται ένας προβληματισμός τόσο μεγάλης εμβέλειας. Και δεν έχει σχέση με το θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και του ευρώ, αφού είναι ξεκάθαρο ότι και τα δύο τα έχει αποκτήσει και κατακτήσει η πατρίδα μας. Ενώ η ελληνική ΑΟΖ δεν υπάρχει ακόμα. Δεν είναι ένα σχέδιο, κι αν ήταν, ξέρουμε να αντισταθούμε και σε αυτό. Είναι ένα οικοδόμημα, μια ανοιχτή δομή που προσφέρει πολλαπλές δυνατότητες. Σε αυτές τις εκλογές δεν αποφασίζουμε μόνο για το παρόν, αλλά και για το μέλλον. Η ΑΟΖ δεν είναι απλώς μια μεγάλη ιδέα, είναι μια νέα σκακιέρα. Δεν θα είμαστε πια, οι μικροί παίκτες της Μεσογείου που προσπαθούν να επιβιώσουν χάρη στις μεγάλες δυνάμεις, όπου και να βρίσκονται αυτές. Με την ΑΟΖ, η οντότητά μας αποκτά εμβέλεια και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει στο εξωτερικό. Έχουμε τη δεύτερη μεγαλύτερη ΑΟΖ της Μεσογείου, αλλά επιπλέον η Ανατολική Μεσόγειος, όπως το αποδεικνύει ήδη η Κύπρος και το Ισραήλ, είναι μια από τις πλουσιότερες περιοχές του κόσμου όσον αφορά στο ενεργειακό της υπέδαφος. Μπορεί να έχουμε μερικούς πολιτικούς που δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμα, αλλά είναι απλά θέμα χρόνου! Δίχως την ΑΟΖ ασχολούμαστε με τοπικές λεπτομέρειες που δεν μπορούν να λύσουν κανένα πρόβλημα σοβαρό. Πρέπει οι πολιτικοί μας να επικεντρωθούν σε αυτό το θέμα και ο πιο εύκολος τρόπος είναι να τους επιλέξουμε εμείς, για να δράσουν άμεσα και αποτελεσματικά για όλη την πατρίδα μας. 

πηγή 

Στρατηγική πολιτική

Δεν χρειαζόμαστε τοπικές αντιπαραθέσεις, αλλά μια ολική αντιμετώπιση της κατάστασης. Δεν πρέπει να σπαταλήσουμε το ανθρώπινο δυναμικό μας σε κομματικές συγκρούσεις, αλλά να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητές μας σε πολλά επίπεδα και όχι μόνο πολιτικά. Το συμμαχικό πλαίσιο της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης υπάρχει και πρέπει να παίξουμε πάνω σε αυτό, αν θέλουμε να δώσουμε προοπτικές στην πατρίδα μας. Ας ενεργοποιήσουμε την στρατηγική μας πολιτική προς αυτήν την κατεύθυνση, έτσι ώστε να αντιληφθούν και τα άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι δεν πρόκειται να παραμείνουμε παθητικοί με την οικονομική κατάσταση που καταπιέζει το λαό μας. Ο ελληνισμός δεν είναι φτιαγμένος για να κάθεται, αλλά για να προσφέρει και στους άλλους λαούς. Οι δυσκολίες που έχουμε τώρα μπορούν να ξεπεραστούν αποτελεσματικά με την απόδοση της ΑΟΖ, ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Διότι με την στρατηγική μας κίνηση δεν θα βοηθήσουμε μόνο την πατρίδα μας, αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο προβληματισμός του χρέους δεν είναι ένα μη επιλύσιμο πρόβλημα, απλώς πρέπει ν’ ασχοληθούμε δυναμικά. Δεν αρκεί να μοιρολογούμε και να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον, διότι δεν αλλάζει τίποτα. Η έννοια του απεχθούς χρέους έφερε το διπλωματικό κούρεμα. Όμως ακόμα και διαπραγματεύσεις, για να τροποποιηθεί ή απλώς να μειωθεί, ή ακόμα και να ακυρωθεί, δεν επαρκούν. Χρειαζόμαστε ανάπτυξη και ο απλός μηδενισμός του χρέους δεν μπορεί να την προσφέρει. Δεν αρκεί να σβήσουμε το χρέος ή να θεωρούμε ότι δεν υπάρχει, πρέπει να δρομολογήσουμε και άλλες μεθόδους που θα έχουν ως επίπτωση όχι μόνο την εξαφάνιση του χρέους, μα και στρατηγικές επενδύσεις. Ο κεντρικός κορμός της όλης προσπάθειας είναι ακριβώς η ΑΟΖ. Στη συνέχεια, και άμεσα μάλιστα, θα αλλάξει η αντιμετώπιση των άλλων και βέβαια η αξιολόγησή μας από τους ξένους οίκους που προς το παρόν πιέζουν μόνο προς την αρνητική κατεύθυνση. Με τον πλούτο των κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου έχουν προβλήματα στρατηγικής ακόμα και οι εφοπλιστές. Τα μεγέθη είναι τόσο μεγάλα που απαιτούν αλλαγές στη συνηθισμένη νοοτροπία. Το φυσικό αέριο σε μορφή αερίου ή ηλεκτρικού ρεύματος μέσω των ναυτιλιακών συστημάτων ή του EuroAsia Interconnector, θα βρίσκεται σύντομα στην περιοχή, θέλουν δεν θέλουν, οι εχθροί της ΑΟΖ. Κατά συνέπεια η αλλαγή φάσης είναι αναπόφευκτη. Το σημαντικό όμως είναι να είμαστε σε αυτό το πλαίσιο με δυναμική. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με στρατηγική πολιτική που δεν εξαρτάται από κομματικούς μηχανισμούς, αλλά που έχει όντως εμβέλεια εθνική! Έχουμε όλες τις προδιαγραφές για να πετύχουμε το στόχο μας, διότι το όραμα της ΑΟΖ υποστηρίζεται από μια μετα-στρατηγική που παράγει την ικανή στρατηγική για την επίλυση των απαιτήσεων που υπάρχουν. Σε αυτή τη βάση έχει νόημα να παλέψουμε, διότι είναι επί της ουσίας. Ενώ οι άλλες διαμάχες είναι μόνο για το φαίνεσθαι, δίχως καμία αληθινή και αποτελεσματική επίπτωση για την πατρίδα μας. Αν το αντιληφθούμε όλοι αυτό, τότε θα ξέρουμε πια τη σημασία επί του πρακτέου, ποιος είναι ο ρόλος μας στον αγώνα της ΑΟΖ. Η ουσία είναι μια: η Ελλάδα θέλει ΑΟΖ. Ας γίνει τώρα με μας! 

πηγή

* Ο Νίκος Λυγερός είναι Στρατηγικός Σύμβουλος και καθηγητής γεωστρατηγικής.

Η Αγιά Σοφιά τρομάζει τους Τούρκους.

Τοῦ Νίκου Χειλαδάκη, Δημοσιογράφου –Συγγραφέα-Τουρκολόγου

Ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού ἡ Κωνσταντινούπολη ἔπεσε στούς Ὀθωμανούς καί ὁ Μωάμεθ ὁ Φατίχ εἰσῆρθε καβάλα στό ἄσπρο ἄλογό του στήν Ἁγία Σοφία, (ὅπου ἐπί ἀρκετή ὥρα, σύμφωνα μέ τουρκικές πηγές, ἔμεινε ἀκίνητος νά κοιτάζει μέ ἔκσταση τόν Παντοκράτορα στόν τροῦλο ἐνῶ ἡ ἐντυπωσιακή αὐτή σκηνή ἔχει ἀποθανατιστεῖ καί σέ μία τουρκική ἱστορική κινηματογραφική ταινία), ὁ μεγάλος αὐτός ναός τῆς Ὀρθοδοξίας ἔγινε τό ἐπίκεντρο διαφόρων μύθων καί θρύλων πού κυκλοφοροῦσαν ἀνάμεσα στούς κατακτητές, προκαλώντας ἕνα ἔντονο δέος γιά τό μεγαλούργημα αὐτό τῆς Ὀρθοδοξίας πού τώρα τό εἶχαν περικυκλώσει  οἱ τέσσερις ὀθωμανικοί μιναρέδες.

Τά τελευταία χρόνια ὅμως ὁρισμένα γεγονότα μέ ἐπίκεντρο τήν Ἁγία Σοφία καί μέ ἀποκορύφωμα τήν ἀπροσδόκητη ἐμφάνιση τό καλοκαίρι τοῦ 2008 τοῦ Ἄγγελου στόν Τροῦλο, ἔχουν δημιουργήσει στούς Τούρκους ἕνα ἔντονο κλίμα καχυποψίας καί φόβου γιά τά μελλούμενα. Παράλληλα ἐπανῆλθαν στήν ἐπιφάνεια ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ θρύλοι πού κατά καιρούς εἶχαν συγκλονίσει καί εἶχαν προκαλέσει στούς μουσουλμάνους μία χαρακτηριστική φοβία γιά τήν ἐκ νέου ἀνάδυση τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς ταυτότητας τού  ναοῦ καί τίς κοσμογονικές συνέπειες αὐτοῦ του συγκλονιστικοῦ γεγονότος, παρά του ὅτι λειτουργοῦσε μέχρι.... τό 1934 σάν μουσουλμανικό τέμενος.

Ἔτσι τόν περασμένο  Ἰανουάριο, (20/1/2012), ἡ μεγάλης κυκλοφορίας τουρκική ἐφημερίδα, Σαμπάχ, παρουσίασε ἕνα πραγματικά καταπληκτικό ἀφιέρωμα γιά τά «Μυστήρια τῆς Ἁγίας Σοφίας», (Ayasofya’ n?n gizlemleri), ὅπου ἀποτυπώνεται μέ γλαφυρό τρόπο αὐτό τό κλίμα φοβίας πού ἔχει καταβάλει τελευταία τους Τούρκους γιά τά ὅσα ὑπάρχουν κρυμμένα μέσα στόν Ἱερό Ναό καί τά ὅσα προμηνύονται νά συμβοῦν τά ἑπόμενα χρόνια.

Τό πρῶτο σημαντικό στοιχεῖο ἀπό αὐτό τό ἀφιέρωμα, εἶναι μία ἀδιόρατη φοβία πού διακρίνεται ἀπό τούς Τούρκους στούς κρυμμένους σταυρούς, συμβολικούς καί μή, πού ὑπάρχουν στό ἐσωτερικό του ναοῦ, ἀλλά καί στήν κάτοψη ὅπως αὐτή μπορεῖ κάποιος νά τήν διακρίνει ἀπό ψηλά. Ἔτσι μεγάλο δέος παρατηρεῖται γιά τόν λεγόμενο, (ὅπως τόν ἀναφέρουν χαρακτηριστικά οἱ Τοῦρκοι ), «Σταυρό τοῦ ἀποστόλου ἁγίου Ἀνδρέα», ὁ ὁποῖος ὅπως εἶναι γνωστό εἶναι ὁ ἱδρυτής τῆς ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινούπολης. Σύμφωνα λοιπόν μέ τήν Σαμπάχ, στήν ὀροφή τοῦ ναοῦ ὑπάρχει ὁ Σταυρός τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα σέ διαγώνιο μορφή, ἕνα σημαντικό σύμβολο πού ὄχι μόνο δέν χάθηκε στούς αἰῶνες τῆς ὀθωμανικῆς κατοχῆς ἀλλά δεσπόζει μέ ὅλη τήν συμβολική σημασία του. Παράλληλα καί ὁ «Σταυρός τοῦ Ἰουστινιανοῦ» τρομάζει τούς Τούρκους καθώς οἱ θρύλοι ἀναφέρουν γιά ἕνα πανάρχαιο κειμήλιο πού βρίσκεται μυστικό στήν Ἁγία Σοφία καί μάλιστα προέρχεται ἀπό τήν Αἴγυπτο καί ἔχει τρομακτική δύναμη. Γενικότερα ἡ κατασκευή τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ὀρθοδόξου ἀρχιτεκτονικοῦ ἀριστουργήματος, σύμφωνα μέ τίς ἴδιες τίς τουρκικές πηγές, βασίστηκε στό χριστιανικό σύμβολο τοῦ Σταυροῦ καί τό γεγονός αὐτό ἐμπνέει τό δέος ἀλλά καί μία ἀδιόρατη φοβία γιά τήν μελλοντική ἐπάνοδο τῆς Ἁγίας Σοφίας στόν φυσικό της κάτοχο, δηλαδή στήν Ἑλληνορθόδοξη λατρεία.

Ἀλλά ἐκτός ἀπό τούς σταυρούς, οἱ Τοῦρκοι ἀναφέρουν καί ἄλλα μυστήρια καί τρομακτικά γιά τους  ἴδιους πού ὑπάρχουν στό ἐσωτερικό του ναοῦ.  Ἔτσι, ὅπως ἀναφέρει ὁ θρύλος, εἶναι γνωστό ὅτι μετά τήν μετατροπή τοῦ ναοῦ σέ μουσουλμανικό τέμενος κτίστηκε τό γνωστό Μιχράμπ, (τό μουσουλμανικό σημεῖο τῆς προσευχῆς), πού ἐμφανίστηκε στήν ἀνατολική πλευρά τοῦ ναοῦ πρός τήν κατεύθυνση τῆς Μέκκας. Ἀλλά τό ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι σύμφωνα μέ τούς τουρκικούς θρύλους μπροστά ἀπό τό Μιχράμπ βρίσκεται θαμμένο ἕνα φέρετρο κατασκευασμένο ἀπό ἐπίχρυσο μπροῦντζο. Στό φέρετρο αὐτό κείτεται ἡ σωρός τῆς βασίλισσας Σοφίας, (προφανῶς γίνεται ταύτιση μέ τήν ἁγία Σοφία). Αὐτή ἡ βασίλισσα Σοφία καί τό φέρετρό της συνδέεται, σύμφωνα μέ τούς τουρκικούς θρύλους, μέ μία «ἐντολή» πού ἔχει περάσει διά μέσω τῶν αἰώνων μέχρι σήμερα. Ἡ ἐντολή αὐτή ἀναφέρει  ὄτι  δέν πρέπει κανένας νά πειράξει αὐτό τό φέρετρο οὔτε καν νά τό ἀκουμπήσει. Ἄν συμβεῖ κάτι τέτοιο, τότε, σύμφωνα μέ τόν θρύλο αὐτό, θά προκληθεῖ ἡ «ἔγερση» τῆς βασίλισσας Σοφίας καί τότε ἕνας τρομακτικός θόρυβος θά τραντάξει ὅλο τό οἰκοδόμημα τοῦ ναοῦ προκαλώντας σεισμικά ἐσχατολογικά γεγονότα πού τρομάζουν τούς Τούρκους.

Ἀλλά ὁ θρύλος τῆς βασίλισσας Σοφίας ἔχει καί συνέχεα. Σύμφωνα λοιπόν μέ τίς τουρκικές ἀναφορές, τό φέρετρο αὐτό προστατεύουν τέσσερις ἀρχάγγελοι πού βρίσκονται πάνω στόν Θόλο τοῦ ναοῦ. Οἱ ἀρχάγγελοι αὐτοί, ὅπως ἀναφέρουν καί πιστεύουν οἱ Τοῦρκοι, εἶναι οἱ Τζεμπραΐλ, Μιχαήλ, Ἰσραφήλ καί Ἀζραήλ. Σύμφωνα πάντα μέ τούς Τούρκους, ὁ Τζεμπραήλ προστατεύει τούς βυζαντινούς αὐτοκράτορες, ὁ Μιχαήλ τόν ναό ἀπό τίς ἐχθρικές ἐπιθέσεις, ἐνῶ οἱ Τζεμπραήλ καί Ἰσραφήλ ἦταν οἱ ἀγγελιοφόροι τῶν γεγονότων ἀπό τίς πολεμικές ἐπιχειρήσεις στούς βυζαντινούς αὐτοκράτορες. Καί οἱ τέσσερεις αὐτοί ἀρχάγγελοι ἔχουν ταχτεῖ μετά τήν πτώση τῆς Πόλης νά προφυλάσσουν τό φέρετρο τῆς βασίλισσας Σοφίας ἀπό τόν κίνδυνο κάποιος βέβηλος νά τό ἀνοίξει καί νά ἐπέλθει ἡ Δευτέρα Παρουσία.

Ἕνας ἄλλος σημαντικός μύθος πού ἀναφέρουν οἱ μουσουλμάνοι  εἶναι ὁ θρύλος τοῦ «Κρυμμένου Πατριάρχη» πού μοιάζει μέ τόν ἑλληνικό θρύλο γιά τόν κρυμμένο παπά. Ὅπως ἀναφέρει ἡ τουρκική παράδοση, στό νότιο μέρος τοῦ ναοῦ ὑπάρχει ἕνας στενός διάδρομος πού ὁδηγεῖ σέ μία παμπάλαια ἀραχνιασμένη καί πολύ μυστήρια πύλη γιά τήν ὁποία ὁ θρύλος τήν ἀναφέρει σάν τήν «Κλειστή Πύλη».  Σύμφωνα μέ τίς τουρκικές ἀναφορές, ὅταν ὁ Μωάμεθ ὁ Φατίχ μπῆκε στήν Κωνσταντινούπολη ὁ τελευταῖος ἑλληνορθόδοξος Πατριάρχης μαζί μέ τούς συνοδούς τοῦ τελοῦσε στό σημεῖο αὐτό Θεία Λειτουργία. Μόλις οἱ ὀθωμανικές ὀρδές εἰσέβαλαν στόν ναό, ὁ Πατριάρχης καί ὅλη ἡ συνοδεία τοῦ εἰσῆλθε μέσα στήν πύλη αὐτή ἡ ὁποία ἔκλεισε καί ἀπό τότε χάθηκαν ἐνῶ ἡ πύλη ἔμεινε ἑρμητικά κλειστή καί κανένας δέν τόλμησε ποτέ νά τήν ἀνοίξει. Κάθε χρόνο στήν Ἀνάσταση τῶν ὀρθόδοξων χριστιανῶν μπροστά ἀπό τήν πύλη αὐτή, ὅπως ἀναφέρει χαρακτηριστικά ἡ Σαμπάχ, ἐμφανίζονται…. κόκκινα αὐγά!!! Ὁ θρύλος συμπληρώνεται ἀπό τήν προφητεία πού φοβίζει  τούς Τούρκους, ὅτι ὅταν ἡ πύλη αὐτή ἀνοίξει, στόν ναό θά ἀκουστοῦν ξανά οἱ χριστιανικές ἑλληνορθόδοξες ψαλμωδίες γι’ αὐτό καί τρομάζουν καί μόνο στήν ἰδέα τοῦ ἀνοίγματος αὐτῆς τῆς μυστήριας πύλης.

Ἡ τουρκική ἐφημερίδα ἀναφέρει καί τό μυστήριο τοῦ ὑπογείου τοῦνελ πού ὑπάρχει σέ κεντρικό σημεῖο στό ἐσωτερικό του ναοῦ. Ὅπως ἀναφέρεται, ἀπό τό σημεῖο αὐτό ὑπάρχει μία δίοδος πού ὁδηγεῖ σέ ἕνα μεγάλο τοῦνελ. Τό τοῦνελ αὐτό, ὅπως ὑποστηρίζει ἡ τουρκική ἐφημερίδα, ὁδηγεῖ μέχρι τά Πριγκηπόννησα καί μάλιστα μέχρι τήν νῆσο Πρώτη. Τό μυστήριο γιά τούς Τούρκους εἶναι τό πῶς κατασκευάστηκε αὐτό τό τοῦνελ καί τί ρόλο ἔπαιξε στήν μακρά ἱστορία τοῦ ναοῦ.

Μυστήριο γιά τούς Τούρκους εἶναι καί τό μεγάλο ἀποτύπωμα ἀπό πέλμα κάποιου μεγάλου ζώου, ἴσως ἐλέφαντα, πού ὑπάρχει στήν νοτιοδυτική πλευρά τοῦ θόλου ἐνῶ καί ἐδῶ ἔχουν διαδοθεῖ κάποιες ἐσχατολογικές ἱστορίες. Σύμφωνα μέ τούς Τούρκους τό ἀποτύπωμα αὐτό εἶναι ἀπό τό ἄλογό του Μωάμεθ τοῦ Πορθητῆ, ἀλλά τό ἐρώτημα εἶναι πῶς τό ἄλογο πάτησε στό σημεῖο αὐτό πού βρίσκεται ψηλά πρός τόν θόλο.

Μεγάλο δέος δημιουργεῖ στούς Τούρκους, ὅπως ἀναφέρει ἡ Σαμπάχ καί τά διάφορα μωσαϊκά πού ἔχουν ἀναδυθεῖ μέ ὅλη τήν μεγαλοπρέπειά τους τίς τελευταῖες δεκαετίες μέσα στό ἱερό ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας τῆς Κωνσταντινούπολης, παρά του ὅτι ἡ μουσουλμανική θρησκεία θεωρεῖ σάν ἁμάρτημα τήν ἀπεικόνιση πρόσωπων πού σχετίζονται μέ θρησκευτικά γεγονότα. Ἰδιαίτερο δέος τούς προκαλεῖ τό γνωστό μωσαϊκό πού ἀπεικονίζει τόν Ἰησοῦ ἔχοντας τήν Παναγία καί τόν Ἰωάννη τόν Βαπτιστή στά δεξιά καί ἀριστερά Του. Οἱ Τοῦρκοι τό ἔχουν ὀνομάσει χαρακτηριστικά τό «Μωσαϊκό της Ἀποκάλυψης» καί ὁ συμβολισμός αὐτός ἀνάγει στήν ἐσχατολογική σημασία του πού εἶναι ἔντονη στούς μουσουλμάνους Τούρκους.

Ἐπίσης ξεχωριστή ἀναφορά γίνεται καί γιά τά μωσαϊκά πού ἀναπαριστᾶνε γνωστούς βυζαντινούς αὐτοκράτορες, ὅπως τόν Ἰωάννη τόν Κομνηνό μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό καί τόν αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο τόν Μονομάχο μέ τήν αὐτοκράτειρα Ζωή. Ὅλες αὐτές οἱ ἀπεικονίσεις προκαλοῦν ἔντονο δέος, καθώς ὅλη αὐτή ἡ ἑλληνορθόδοξη χριστιανική μεγαλοπρέπεια καί ἡ ἐσωτερική δύναμη πού ἀναδύουν αὐτά τά ψηφιδωτά, ἔχουν γεννήσει διάφορους θρύλους γιά τούς ἐσχατολογικούς τους συμβολισμούς. Οἱ συμβολισμοί αὐτοί σχετίζονται μέ τίς τουρκικές φοβίες γιά τήν ἐπάνοδο στήν ἐπιφάνεια καί στήν ἐξουσία τῆς ἁγίας  Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας μέ τήν εὐλογία τοῦ ἴδιου του Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

enromiosini.gr

από το Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό
Ποσειδώνας

Επισήμως σε εφαρμογή το τουρκικό «Σχέδιο Β». Αλλαγή ονομασίας της «ΤΔΒΚ» σε «Τουρκικό Κράτος της Κύπρου».

Του Νίκου Στέλγια

Τέλος εποχής στην άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής και νέο ξεκίνημα για το «Τουρκικό Κράτος της Κύπρου»... Με άλλα λόγια, επίσημη δρομολόγηση του περίφημου «Σχεδίου Β» της Άγκυρας και της τουρκοκυπριακής ηγεσίας... Αυτό δείχνουν οι τελευταίες εξελίξεις από την τουρκοκυπριακή πλευρά. 

Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της τουρκοκυπριακής εφημερίδας «Χαβαντίς», στα πλαίσια της έκδοσης των λεγόμενων νέων βιομετρικών διαβατηρίων, η τουρκοκυπριακή ηγεσία προχωρά σε μια πολύ σημαντική αλλαγή. Συγκεκριμένα, τροποποιεί την ονομασία «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Σύμφωνα με τη «Χαβαντίς», στη νέα περίοδο, η τουρκοκυπριακή πλευρά επιλέγει την ονομασία «Τουρκικό Κράτος της Κύπρου (Cyprus Turkish Republic)».

Στα λεγόμενα διαβατήρια, στο πεδίο της υπηκοότητας, ξεχωρίζει ο όρος «Τουρκοκύπριος (Turkish Cypriot)».

Στα πλαίσια της νέας αλλαγής, η τουρκοκυπριακή πλευρά επιλέγει την επίσημη ονομασία που χρησιμοποιεί στην Ισλαμική Συνδιάσκεψη. Ως γνωστόν, στους κόλπους της Συνδιάσκεψης, η τ/κ ηγεσία συμμετέχει με την ιδιότητα του παρατηρητή και με την ονομασία «Τουρκικό Κράτος της Κύπρου».

Η «Χαβαντίς» υπενθυμίζει ότι η νέα πρωτοβουλία της τ/κ πλευράς βασίζεται σε «υπουργική απόφαση», η οποία λήφθηκε στις 23 Μαΐου 2012.

πηγή Καθημερινή

Η Τουρκία κάνει «παιχνίδι». Χιλιάδες παραβιάσεις με F-16.

Αλλεπάλληλες και σε καθημερινή βάση είναι οι τουρκικές μαχητικές πτήσεις πάνω από την Ελλάδα, και αυτό, σε εφαρμογή συγκεκριμένου σχεδίου.

 

Σύμφωνα με την εφημερίδα ο Επενδυτής, από την αρχή του χρόνου, τα τουρκικά F-16 έχουν εκτελέσει πάνω από 5.000 παραβάσεις και παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου.

 

Από την πλευρά του το ΥΕΘΑ αντικρούει αυτά τα στοιχεία όμως η εφημερίδα επικαλείται «παραπλανητική» καταμέτρηση των πτήσεων από πλευράς ελληνικών αρχών.

 

Ο Επενδυτής στο άρθρο του υποστηρίζει ότι τα πραγματικά νούμερα είναι εντελώς διαφορετικά και πολλαπλάσια των επίσημων ελληνικών στοιχείων.

 

Ακόμα, η εφημερίδα κάνει λόγο για εφαρμογή τουρκικής πολιτικής που αποβλέπει σε διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας, με κύρια θύματα τα 10 ν.μ. του ελληνικού εναέριου χώρου, την εθνική κυριαρχία σε ελληνικά νησιά, νησίδες και βραχονησίδες κ.α.

 

Από τις 2 Μαΐου μέχρι και 14 Ιουνίου, η Τουρκία εκτελεί τρεις αεροναυτικές ασκήσεις με πυρά και χωρίς πυρά σε 12 περιοχές στο Αιγαίο όπου οι τουρκικές ασκήσεις είναι ως και τρεις φορές περισσότερες από τις ελληνικές, τόσο σε γεωγραφική έκταση των περιοχών όσο και σε διάρκεια ενώ παράλληλα υποστηρίζουν όλες τις τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας.

 

Τέλος, το δημοσίευμα σημειώνει πως οι αναχαιτίσεις συνδέονται άμεσα με τις επίμαχες περιοχές τις οποίες η Τουρκία όρισε μονομερώς ως τουρκική ΑΟΖ, αναθέτοντας σε εταιρείες την έρευνα για τον εντοπισμό υδρογονανθράκων και όλα τα οφέλη που συνεπάγονται, που όμως ανήκουν στην Ελλάδα.

 

πηγή

από το kranosgr

Οι τελευταίες στιγμές του Έλληνα Αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου ΙΑ, Δραγάση Παλαιολόγου…

Γράφει ο Γεράσιμος Γ. Γερολυμάτος
(ΑΠΕΛΛΗΣ)

Φέτος συμπληρώνονται 559 χρόνια, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς. Το γεγονός ήταν τεράστιας σημασίας στην εποχή του. Ο απόηχος του, ακόμη και σήμερα, δεν έχει κοπάσει. Οι συνέπειες του ήταν τεράστιες για την ιστορική εξέλιξη των πραγμάτων στην Ευρώπη και στην Εγγύς Ανατολή. Για το Έθνος μας, ακόμη περισσότερο, σήμανε την κατάλυση της πολιτικής μας ανεξαρτησίας, αφού η Κωνσταντινούπολη, ήταν η χιλιόχρονη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας μας.

Φανταστείτε, λοιπόν, κάποιον, να πετάει μια μεγάλη πέτρα στα νερά μιας μικρής λίμνης. Οι κυμματισμοί των ομόκεντρων κύκλων, απλώνονται ολόγυρα και φτάνουν μέχρι τις όχθες. Όσο πιο κοντά στο σημείο της ρίψης, είναι ο κυμματισμός, τόσο πιο ισχυρός είναι. Όσο πιο μακρυά, τόσο πιο ανεπαίσθητος. Αυτή η εικόνα μας είναι χρήσιμη, αν στον ορισμό του γεγονότος, της ρίψης δηλαδή της πέτρας (ενέργεια-αιτία) και των κυμματισμών (αποτέλεσμα), αντικαταστήσουμε τους κατά αναλογία παρανομαστές, με τις έννοιες των διαστάσεων, του χώρου και του χρόνου. Έτσι, μπορούμε να αποκτήσουμε μια πολύ καλή
αναπαράσταση του τρόπου με τον οποίο, ένα ιστορικό γεγονός, προϊόντος του χρόνου εξελίσσει τις συνέπειες του στο χώρο. Και το ίδιο συμβαίνει με το κάθε τι, μικρό ή μεγάλο γεγονός, πράξη, ενέργεια ακόμη και λόγο.

Όμως, η άλωση της Πόλης σήκωσε κύμματα! Και τα κύμματα αυτά, αν και πιο μικρά τώρα, πιο αδύναμα, συνεχίζουν ωστόσο να μεταφέρουν την ιστορική μνήμη. Ακόμη εξελίσσονται, καθώς φτάνουν στις «όχθες» μας. Έχω όμως την αίσθηση, ότι δεν θα προλάβουν να ηρεμήσουν. Ένα άλλο «χέρι», ίσως είναι έτοιμο να ρίξει πάλι μια πέτρα στη λίμνη. Αυτήν τη φορά, ίσως από άλλη πλευρά.

Ωστόσο, δεν είχα σκοπό να γράψω ένα συμβατικό ιστορικό άρθρο για την Άλωση. Ζωγράφος είμαι, όχι ιστορικός. Για το λόγο αυτό, θα επιχειρήσω να φωτίσω το πρόσωπο του τελευταίου μαρτυρικού αυτοκράτορα, σα να πρόκειται για ένα πορτρέτο της τραγικότητας. Διότι, το όνομα που έρχεται δεύτερο στο νου, μετά από την Αγία Σοφία, μιλώντας για την Άλωση, είναι το όνομα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Όλοι μιλούν για την Πόλη και τον αυτοκράτορα, δεν ξέρω όμως κάποιον που να εστίασε ποτέ στον άνθρωπο. Έτσι, δεν με ενδιαφέρουν τώρα η Πόλη, και οι συμπλεκόμενοι στρατιώτες. Αυτά τα αφήνω, όπως στο έργο μου, σε δεύτερο επίπεδο. Τώρα με ενδιαφέρει μόνο εκείνος. Όπως τον φαντάστηκα και τον ζωγράφισα. Μόνος, λαβωμένος, ηθικά αήττητος. Λίγο πριν περάσει στην αιωνιότητα της δόξας και της τιμής. Ένας Μάρτυρας του Έθνους.
Θα ήθελα να δούμε για λίγο τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, σαν έναν απλό άνθρωπο. Έναν από εμάς. Κάποιον, που το πικρό πεπρωμένο του, ήθελε να είναι εκείνος, ο τελευταίος Βασιλέας μιας χιλιόχρονης αυτοκρατορίας. Πίσω από τους τίτλους και τα αξιώματα. Πίσω από τους θρύλους και τις παραδόσεις. Πίσω από την ασπίδα και την περικεφαλαία του. Είναι ο άνθρωπος και η ψυχή του. Για αυτά θα σας μιλήσω.

‘Εγινε Δεσπότης του Μυστρά, απελευθέρωσε τον Μωριά και ανέβηκε στον θρόνο μόνο για 4 χρόνια, τα τελευταία. Αποδείχθηκε ο πιο κατάλληλος, για όσα είχε ανάγκη η αυτοκρατορία εκείνες τις στιγμές, και ήταν ο πιο άξιος από τους αδελφούς του. Ήταν 49 χρόνων, όταν έπεσε ηρωϊκά μαχόμενος μπροστά στα τείχη της πόλης. Ήταν ακόμη εκείνος, που σαν αμνός, έπρεπε να πληρώσει με το αίμα του, όλες τις αμαρτίες της αυτοκρατορίας και της μακραίωνης παρακμής της, για την οποία ο ίδιος ήταν ανεύθυνος. Φαντάζεστε την πίκρα του, όταν έβλεπε ότι αυτή η βραδυφλεγής βόμβα αιώνων, ήταν έτοιμη πια να σκάσει στα χέρια του; Το βάρος που έπεφτε πάνω στους ώμους του, να υπερασπίσει την αβοήθητη Πόλη και ό,τι είχε απομείνει, από την πάλαι ποτέ κραταιά και λαμπρή αυτοκρατορία; Και από που να ζητήσει βοήθεια;

Μπορείτε να φανταστείτε τη λύπη του, να είναι αναγκασμένος να τριγυρνάει στη Δύση ταπεινωμένος; Να φιλάει τις κατουρημένες ποδιές, να υπόσχεται Ένωση που δεν πίστευε, για να εξασφαλίσει τη βοήθεια που θα έσωζε την Βασιλεύουσα του. Ένα ένδοξο απομεινάρι, που η πριγκιπική του μοίρα του κληρονόμησε, ως ένα πολύτιμο μαργαριτάρι. Και αυτό το ερείπιο που παρέλαβε, το αγάπησε. Έτσι όπως ήταν. Για αυτό που υπήρξε. Διότι γνώριζε την απόλυτη αξία που είχε η Πόλη για το Έθνος του, και πως ήταν το διαμάντι στο στέμα του. Και την αγάπησε τόσο, που έδωσε και τη ζωή του για αυτήν.
Φαντάζεστε τη μοναξιά του; Ήταν Βασιλέας αυτός και απόλυτος μονάρχης. Έπαιρνε μόνος τις αποφάσεις, που καθόριζαν το μέλλον εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και της Κωνσταντινούπολης. Δεν ήταν Δημοκρατία, ώστε να ψάχνει έπειτα συνενόχους για την καταστροφή. Η ευθύνη ήταν όλη δική του. Και η ευθύνη αυτή, σημαίνει απέραντη μοναξιά και ας είχε εκατό συμβούλους. Και την ανέλαβε.

Φαντάζεστε την θλίψη του, καθώς έβλεπε να καταρρέουν γύρω του τα πάντα; Όλος ο κόσμος του! Όσα γνώριζε, όσα είχε ζήσει και όσα του είχαν διηγηθεί οι παλαιότεροι. Τόσο καιρό πολιορκία, να τριγυρνάει στα συμβούλια και στις επάλξεις, να βλέπει το λαό του ταλαιπωρημένο στους δρόμους και στις πλατείες, πεινασμένο, πληγωμένο, εξουθενωμένο από τις ανάγκες και τις κακουχίες της πολιορκίας. Όλα αυτά τα έβλεπε. Μάτωνε η ψυχή του. Όλοι αυτόν κοίταζαν. Από αυτόν περίμεναν τη λύση στη δυστυχία τους. Όμως, δεν άφησε τα συναισθήματα να αδυνατίσουν τη θέληση του. Και αυτό, θα πρέπει επίσης να το εκτιμήσουμε στην σκιαγραφία που κάνουμε, φωτίζοντας τον χαρακτήρα του ανθρώπου, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Τη δύναμη του χαρακτήρα του, δηλαδή, και την ακλόνητη αποφασιστικότητα και σταθερότητα που έδειξε. Στοιχεία, στην φθορά των οποίων, αποσκοπούσε και ήλπιζε μάταια ο εχθρός.

Κουρασμένος και ο ίδιος από τις αλλεπάλληλες επιθέσεις. Αδυνατισμένος και άγρυπνος, με μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια. Που χρόνος να κοιμηθεί; Ο φολιδωτός θώρακας, έχει γίνει πια ένα με το δέρμα του. Η ένταση είναι καθημερινή και ασταμάτητη. Οι πυρκαγιές και η επιδιόρθωση των τειχών, απαιτούν συνεχή εποπτεία. Οι επάλξεις και οι υπερασπιστές έχουν ανάγκη από την ηθική τόνωση που δίνει εκεί η βασιλική παρουσία. Ο Κωνσταντίνος, είναι πολεμιστής και το σπαθί του κόβει. Βασίζεται στον εαυτό του και έχει την βεβαιότητα, πως και οι σύντροφοι του είναι αποφασισμένοι. Δεν ήταν από εκείνους, που κάθονται στην ασφάλεια και από μακριά δίνουν εντολές σε ανθρώπους αποκτηνωμένους και φοβισμένους, όπως ο Μωάμεθ! Ο Κωνσταντίνος έχει μόνο συντρόφους, όπως ο Ιουστινιάνι, ο Φραντζής κα, που θα έδιναν την ζωή τους για αυτόν. Όπως και την έδωσαν πολλοί.

Τον φαντάζεστε να κλαίει σιωπηλά; Βαθιά μεσάνυχτα, στην ησυχία του δώματος, μόνος απέναντι στον Πλάστη Του. Προσευχόμενος για την σωτηρία της Πόλης του, από τα δόντια των αλλόδοξων βαρβάρων της στέπας. Ή μήπως, μια τέτοια λεπτομέρεια, δεν ταιριάζει στη δυναμική εικόνα του ήρωα; Σας φαίνεται δύσκολο, να αφήσετε τη στερεότυπη εικόνα της εξιδανίκευσης, που περιβάλλει πάντα ένα ένδοξο ιστορικό πρόσωπο, και που το μεταμορφώνει σε μια ψυχρή ανέκφραστη οντότητα, υπερανθρώπου φύσεως; Ναι, μπορεί και να έκλαψε, λοιπόν! Αλλά αυτό τον έκανε δυνατό και όχι αδύναμο. Τον έκανε απλά ανθρώπινο. Τακτοποίησε τις «εκκρεμότητες» του με τον Θεό. Ήταν έτοιμος, πλέον, να αντιμετωπίσει το πεπρωμένο του!

Τι λέτε; Σαν άνθρωπος, δεν θα σκέφτηκε, έστω και για μια μόνο στιγμή τη συνθηκολόγηση και τη σωτηρία, πριν απωθήσει με αποστροφή τη σκέψη αυτή; Γνωρίζετε, κάποιον, που να αγαπά τον θάνατο περισσότερο από την ζωή; Που, αν μπορούσε να αποφύγει τον χάροντα, δεν θα το έκανε; Σίγουρα, θα το σκέφτηκε! Είναι ανθρώπινο. Αρκεί που κοίταζε ψηλά από τα τείχη τα πολυάριθμα στίφη των Οθωμανών, που έμοιαζαν να είναι ατέλειωτοι, όσοι και αν σκοτώνονταν. Οι δικοί του λιγόστευαν. ήταν περίπου 7-8.000. Εμείς δεν τα γνωρίζουμε αυτά στα χρόνια μας, έτσι είμαστε εύκολοι στις κρίσεις και στα λόγια μας.

Δεν ξέρουμε πως είναι, να τρέμουν τα γόνατα από το φόβο του θανάτου, να χτυπάνε τα σωθικά από την ένταση και την αδρεναλίνη. Να φεύγουν κεφάλια, γύρω σου, πόδια, χέρια, να ανοίγουν κοιλιές. Μεταλλικοί ήχοι σπαθιών και κρότοι κανονιών και τηλεβόλων. Και πάνω από όλα, αυτές οι μυριόστομες εφιαλτικές κραυγές, σε όλες τις γλώσσες, τα ουρλιαχτά του πόνου ή της παράνοιας του φόβου, που μεταβάλλεται σε απεγνωσμένη ηχητική επιθετικότητα. Να ξέρεις, ότι είναι πολύ πιθανόν να μην επιζήσεις. Ακόμη χειρότερα, να προβλέπεις, πως σίγουρα θα σκοτωθείς. Εδώ σε θέλω κάβουρα! Πολλών τα πόδια τρέμουν, άλλοι τα κάνουν πάνω τους, κάποιοι άλλοι δεν καταλαβαίνουν τίποτα, μερικοί το ευχαριστιούνται κιόλας.

Στο κάτω-κάτω, τόσες προτάσεις του είχε κάνει ο Μωάμεθ, θα μπορούσε να δεχθεί να παραδώσει την Πόλη, να εξευτελιστεί με ατιμωτικούς όρους, αλλά να διασώσει μια ευνουχισμένη βασιλεία και τη ζωή τη δική του και του λαού. Ποιος άλλος θα μπορούσε να τον κατηγορήσει, αν το έκανε, εκτός από τη συνείδηση του; Κανένας! Ήδη, πολλοί αξιωματούχοι του είχαν αποδεχθεί ανεπίσημα αυτή την άποψη. Άλλοι του είχαν προτείνει να τον φυγαδεύσουν από την Πόλη, ώστε να συνεχίσει τον αγώνα, συγκεντρώνοντας δυνάμεις (1) . Δεν το δέχθηκε. Απάντησε οριστικά όχι!

«Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοὶ δοῦναι οὔτ’ ἐμὸν ἐστίν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ• κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως άποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν»

Νέες αρετές της προσωπικότητας του, αναδεικνύονται τώρα. Αξιοπρέπεια, φιλότιμο, ανδροπρέπεια, αντίληψη της ιστορικότητας των στιγμών. Αυτό και μόνο, καθιστά τον θάνατο του συνειδητή θυσία, όπως ακριβώς του Λεωνίδα και του Παπαφλέσσα. Αυτοί οι τρεις, ως παραδείγματα θυσίας, συνδέονται, και όχι τυχαία, αντιπροσωπεύουν τις τρεις εποχές του Έθνους μας. Την αρχαία, τη μεσαιωνική και τη νεώτερη.

Είναι, όμως και ευγενής στον χαρακτήρα, φιλόφρων και ταπεινόφρων. Άξιος να αγαπηθεί. Ο Φραντζής, που ήταν αυτόπτης μάρτυρας, μας πληροφορεί στο Χρονικό του για την Άλωση, ότι ο Κωνσταντίνος την τελευταία νύχτα συγκέντρωσε τους εξαντλημένους υπερασπιστές για να τους απευθύνει τον τελευταίο λόγο (2). Γράφει πως τους είπε, μεταξύ άλλων:

«Δεν έχω καιρό να πω περισσότερα· μοναχά το ταπεινωμένο σκήπτρο μου το αναθέτω στα χέρια σας, για να το διαφυλάξετε με προθυμία. Σας παρακαλώ ακόμα, και ζητώ την αγάπη σας, να είστε πειθαρχικοί στους στρατηγούς σας, τους δημάρχους και τους εκατόνταρχους, ο καθένας κατά την τάξη του, τη θέση του και την υπηρεσία του. Να ξέρετε τούτο: αν από μέσα από την καρδιά σας φυλάξετε τις εντολές μου, ελπίζω στο Θεό ότι θα λυτρωθούμε από την παρούσα δίκαιη απειλή του. Δεύτερον, σας περιμένει στον ουρανό το αδαμάντινο στεφάνι, και η μνήμη σας θα είναι αιώνια και άξια στον κόσμο».

Με αυτά τελείωσε τη δημηγορία του, ευχαριστώντας με δάκρυα και στεναγμούς το Θεό. Τους είπε τέλος: «Λοιπόν, αδερφοί και συμμαχητές, να είσαστε έτοιμοι το πρωί. Με τη χάρη και την αρετή που μας δώρισε ο Θεός και με τη βοήθεια της Αγίας Τριάδος, στην οποία αναθέτουμε “την πάσαν ελπίδα μας”. Θα κάνουμε τον εχθρό να φύγει κακήν κακώς και ντροπιασμένος από εδώ».

Ο,τι και αν εννοούσε ο Κωνσταντίνος, μιλώντας για την «δίκαια απειλή Του», το πιο πιθανό είναι, ότι πέρα από τις γενικότητες, αναφερόταν στην λανθασμένη προσπάθεια που κατέβαλε για την Ένωση των Εκκλησιών και την υποταγή στον Πάπα, κάνοντας μάλιστα το γνωστό «συλλείτουργο» του Δεκεμβρίου του 1452. Είναι αξιοσημείωτο, πως από τότε, ο ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας, είχε μείνει αλειτούργητος, σα μαγαρισμένος, μέχρι τη νύχτα που αναφέρθηκε πιο πάνω, στις 28 Μαϊου του 1453! Επί 6 ολόκληρους μήνες, η Αγία Τράπεζα έμεινε χωρίς την αναίμακτη Θυσία, και κανένα πόδι πιστού δεν πέρασε το κατώφλι της! Αυτό είναι τεράστιας σημασίας γεγονός, για τα δεδομένα της Αυτοκρατορίας. Δυστυχώς, όμως, παραβλέπεται ως λεπτομέρεια, επειδή αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού. Και όμως, οι ιστορικοί των γεγονότων, αυτόπτες οι ίδιοι, όπως ο Κριτόβουλος (από την πλευρά των Οθωμανών), έχουν καταγράψει με ακρίβεια και αντικειμενικότητα τις διάφορες αρνητικές «θεοσημείες», που λάμβαναν χώρα στην Πόλη, λίγες ημέρες πριν από την Άλωση (3). Ο Θεός είχε εγκαταλείψει πλέον την Πόλη, αλλά πρώτα τον είχαν εγκαταλείψει οι ίδιοι οι άνθρωποι.

Και συνεχίζει ὁ φραντζῆς:
«Μὲ δάκρυα στὰ μάτια ὅλοι ἀπαντοῦν: «ἀποθάνωμεν ὑπὲρ τῆς Χριστοῦ πίστεως καὶ τῆς πατρίδος ἡμῶν». Καὶ ὁ Βασιλέας ἀκούγοντάς τους, μὴν συγκρατώντας οὔτε αὐτὸς πιὰ τὰ δάκρυά του, τοὺς εὐχαριστεῖ. Καὶ οἱ δυστυχεῖς Ρωμαῖοι, ἀκούοντες τὸν Βασιλέα, «καρδίαν ὡς λέοντες ἐποίησαν»· καὶ ἀγκαλιάζονταν δακρυσμένοι, συγχωροῦντες ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.
Ὁ Βασιλέας, ἀκολουθούμενος ἀπὸ ἄλλους πολλοὺς ἐπῆγε στὴν Ἅγια-Σοφιὰ καὶ μετέλαβε τὰ ἄχραντα μυστήρια.
Καὶ μετὰ επέρασε ἀπὸ τὰ Ἀνάκτορα, γιὰ νὰ ἀποχαιρετίσει φίλους καὶ συγγενεῖς· «ἐν τῇδε τῇ ὥρᾳ τὶς διηγήσεται τοὺς τότε κλαυθμοὺς καὶ θρήνους τοὺς ἐν τῷ παλατίῳ; Εἰ καὶ ἀπὸ ξύλου ἄνθρωπος ἢ ἐκπέτρας ἦν, οὐκ ἐδύνατο μὴ θρηνῆσαι»
«Καὶ ἀναβὰς ἐφ᾿ ἵππου ἐξήλθομεν τῶν ἀνακτόρων περιερχόμενοι τὰ τείχη [...]»

Αλλάζουμε, λοιπόν, τώρα και εμείς το σκηνικό και ερχόμαστε στα τείχη. Ο Κωνσταντίνος με τον Φραντζή περιήρθαν τα τείχη και τα οχυρώματα, όπου λαϊκοί, γυναίκες και μοναχοί, βοηθούσαν στα γεμίσματα και στην πρόχειρη επιδιόρθωση των πεσμένων τειχών, στη μεταφορά λίθων και χώματος και στα πρόχειρα νοσοκομεία, όπου περιθάλπτωνταν οι εκατοντάδες πληγωμένοι. Ο Κωνσταντίνος εμψύχωνε τους πάντες με το ηθικό του μεγαλείο. Στο τέλος, όταν αποχωρίστηκαν εκείνη τη νύχτα της 28ης προς 29η Μαϊου, ήταν η τελευταία φορά που ο Φραντζής έβλεπε τον Κωνσταντίνο. Λίγο αργότερα, πριν προλάβουν να ξεκουραστούν, ξεκίνησε ξαφνικά η πρώτη μεγάλη επίθεση των Οθωμανών ατάκτων. Νωρίς τα χαράματα, νύχτα ακόμη. Ξύπνησε η κόλαση από τις χιλιάδες κραυγές τους. Πύρινες βολίδες φωτιάς διέσχισαν τον ορίζοντα και φώτισαν τον νυχτερινό ουρανό πάνω από την πόλη, προκαλώντας πυρκαγιές, καίγοντας ανθρώπους.

Ο Κωνσταντίνος, έτρεξε στο σημείο που είχε επιλέξει να υπερασπιστεί ο ίδιος, λόγω της αδύνατης θέσης του. Στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, που απέναντι της είχε στήσει το τσαντήρι του ο Μωάμεθ. Πέταξε από πάνω του το μανδύα με τα αυτοκρατορικά διάσημα, που εμπόδιζε τις κινήσεις του και έμεινε μόνο με την πανοπλία του. Ίσος με τους άλλους. Κράτησε μόνο τα αυτοκρατορικά ερυθρά πέδιλα, με τους χρυσοκεντημένους Δικέφαλους Αετούς. Τράβηξε το ξίφος από την θήκη του και περιστοιχιζόμενος από την επίλεκτη φρουρά του, ανέβηκε στις επάλξεις. Για περισσότερες από δύο ώρες κράτησε η επίθεση των ατάκτων, που στο τέλος υποχώρησαν με μεγάλες απώλειες. Το ηθικό ήταν υψηλό, όμως η κούραση μεγάλη.

Λίγο πριν τα χαράματα επιτέθηκε το δεύτερο κύμα, αυτή τη φορά από τον τακτικό στρατό μαζί με ατάκτους. Σφαγή, τρόμος και πανικός! Σαν κύματα σπάζουν πάνω στα τείχη και συντρίβονται. Ο Κωνσταντίνος και οι περί αυτού, έρχονται σε άμεση επαφή με όσους Οθωμανούς καταφέρνουν να αναρριχηθούν στα τείχη. Τους ρίχνουν από τις σκάλες και τους πετσοκόβουν με τα σπαθιά. Δύο-τρεις φορές κινδύνεψε η ζωή του. Χιλιάδες βέλη και βόλια διασταυρώνονται στον αέρα. Αλλίμονο σε όποιον βρεθεί στην πορεία τους. Έπειτα από το γλυκοχάραμα, το δεύτερο κύμα αποσυρόταν νικημένο και με τεράστιες ζημιές. Οι υπερασπιστές ήταν νικητές, αλλά αυτή η νίκη μεταφραζόταν σε πολύτιμες απώλειες και σε διαρκή κάματο. Οι Οθωμανοί ήταν ξεκούραστοι. Έτσι, μετά από την ανατολή του ηλίου, ξεκίνησε η τρίτη και τελευταία γενική επίθεση, με τα σώματα των δεκάδων χιλιάδων επίλεκτων Γενιτσάρων.

Τώρα, ο Κωνσταντίνος, μπροστά από την πύλη του Αγίου Ρωμανού, έχει μεταμορφωθεί σε έναν άγγελο του θανάτου, για όσους εχθρούς τυχαίνουν μπροστά του. Ο Ιουστινιάνης πληγώθηκε βαριά και εγκατέλειψε τη θέση του. Η πίεση είναι τώρα μεγαλύτερη. Οι εχθροί αμέτρητοι και ξεκούραστοι, μεθυσμένοι από τις υποσχέσεις για δώρα, εκ μέρους του Μωάμεθ. Σκοτώνει ασταμάτητα. Καθώς το αίμα πιτσιλάει πάνω του, με την έντονη μυρωδιά του σιδήρου στα ρουθούνια, παραμορφώνει την όψη του, τα γένια του, στη μορφή ματωμένου θηρίου. Ποτάμι ρέει το αίμα από τις επάλξεις. Υπερχειλίζει. Αγώνας άνισος, ανέλπιδος. Τα πλοία με την υποσχεμένη βοήθεια των Ευρωπαίων, δεν ήρθαν ποτέ (4). Οι σύντροφοι του γύρω, πέφτουν ένας-ένας. Η αντίσταση αραιώνει, τα ανοίγματα δευρύνονται, οι γραμμές σπάζουν. Κοιτάζει τριγύρω, ότι έχει μείνει μόνος, με ελάχιστους. Γνωρίζει πλέον, τι μέλλει γενέσθαι. Η τραγικότητα των στιγμών, τον μεταβάλλει σε μάρτυρα της ανθρώπινης φύσης. Έχει κτυπηθεί και ο ίδιος, οι δυνάμεις του πλέον τον εγκαταλείπουν. Είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει το φρικτό, αλλά ένδοξο τέλος, του ηττημένου από υπέρτερο εχθρό, βασιλέα. Σαν τον Λεωνίδα.

Λένε πως φώναξε, μένοντας ως το τέλος αξιοπρεπής και για να μη γίνει, είτε αυτόχειρας, είτε ως αιχμάλωτος, ο εμπαιγμός του βαρβάρου:

«Δεν υπάρχει ένας χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι;»

Όμως, δεν υπάρχει κανείς! Οι ήχοι των σπαθιών σιώπησαν εκεί κοντά του. Όλα τέλειωσαν πια. Ο Κωνσταντίνος, αιμορραγώντας και με σπασμένο σπαθί, έχει γονατίσει, πλέον, δίπλα στα κουφάρια των σκοτωμένων Οθωμανών. Κάποιοι Γενίτσαροι τον βλέπουν μόνο, σαν γονατισμένο και πληγωμένο λέοντα και τον πλησιάζουν, με θράσος συνάμα και φόβο. Ευτυχώς, δεν αναγνωρίζουν ποιος είναι, μοιάζει με όλους τους άλλους. Έτσι, πέφτουν πάνω του σαν κοπάδι από ύαινες και τον αποτελειώνουν…

Τι να σκεφτόταν, τις τελευταίες εκείνες στιγμές; Ίσως όλη η ζωή του, να περνούσε με εικόνες, μπροστά από τα μάτια του. Ιδιαίτερα οι ευτυχισμένες και ανέμελες στιγμές. Μνήμες, που όπως λένε, βλέπουν αστραπιαία με την φαντασία τους, όσοι είναι πια κοντά στον θάνατο. Ίσως να θυμήθηκε τη στέψη του στον Μυστρά ή τον γάμο του, το 1428, στό κάστρο του Χλεμουτσίου της Γλαρέντζας, με την Θεοδώρα, κόρη του Φράγκου ηγεμόνα Τόκκο, που αληθινά την είχε αγαπήσει. Δυστυχώς, η άτυχη κοπέλα πέθανε ένα χρόνο μετά στό Σανταμέρι Αχαΐας. Τό 1441, μετά από επιμονή άλλων, και αφού είχε ξεπεράσει την απώλεια της Θεοδώρας, ξαναπαντρεύτηκε τήν Αικατερίνη, κόρη του Λατίνου άρχοντα της Λέσβου Γατελούζου. Αλλά κατά τήν διάρκεια της πολιορκίας, από τούς Τούρκους, του Παλαιοκάστρου της Λήμνου, η Ιταλίδα πριγκίπισσα, η οποία κυοφορούσε τό παιδί του, πέθανε σύμφωνα μέ τόν Schlumberger από τόν τρόμο της. Ατυχος, λοιπόν, ο Κωνσταντίνος, σέ όλες τίς φάσεις της ζωής του.

Η μέρα έλαμπε και ήταν ειρωνικά όμορφη. Μια λεπτομέρεια ασήμαντη τράβηξε την προσοχή του. Είναι εκπληκτικό, τι μπορεί να παρατηρήσει ένας άνθρωπος, τέτοιες στιγμές. Ένα μικρό αγριολούλουδο, είχε φυτρώσει ανάμεσα στις πέτρες του τείχους, στο σημείο που βρισκόταν εκείνος. Τόσοι και τόσοι, είχαν σκοτωθεί τριγύρω του. Εκείνο, όμως, παρέμενε όμορφο μέσα στη ανθρώπινη φρίκη και ανέπαφο με το όμορφο γαλάζιο χρώμα του, να κάνει αντίθεση στις αμέτρητες κόκκινες στάλες του αίματος. Θυμήθηκε, τότε, πως είναι άνοιξη. Χαμογέλασε, καθώς το αίμα έτρεχε από το στόμα του…

Ύψωσε τα μάτια του προς τον ουρανό. Δεν ανήκε πια στη γη και στη ματαιότητα της. Του φάνηκε, μέσα στην παραίσθηση του μυαλού του, πως άκουσε να δονούν καμπάνες μελωδικές και φτερά αγγέλων να χτυπούν τον αέρα. Είδε μπροστά του να λάμπει ένα Φως και σκιές φωτεινές, να τον πλησιάζουν οι πρόγονοι. Σηκώθηκε να τις συναντήσει. Δυνατός, καθαρός, φωτεινός, με αστραφτερή πανοπλία. Κοίταξε πίσω του. Είδε το βασανισμένο κορμί του, ματωμένο, πεσμένο ανάσκελα ανάμεσα στα χαλάσματα και στα κουφάρια.
Χαμογέλασε, καθώς μια φωνή υπερκόσμια ακούστηκε να λέει:

«Πάλι με χρόνια, με καιρούς…»

ΕΙΚΟΝΑ: Γεράσιμος Γερολυμάτος: «Ο θάνατος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου», λάδια σε καμβά, 125Χ100,2011.

Σημειώσεις-παραπομπές:
1. Ο ανώνυμος συγραφέας του Ρωσσικού Χρονικού μας περιγράφει πως οι σύμβουλοι του Κωνσταντίνου τόν ικέτευαν νά δραπετεύσει από τήν Πόλη καί νά συναντήσει ή τόν Καστριώτη ο οποίος πολεμούσε στά βουνά της Ιλλυρίας, ή τά αδέλφια του Δημήτριο καί Θωμά στόν Μοριά καί μέ ενισχύσεις νά αναγκάσει τόν σουλτάνο νά λύσει τήν πολιορκία. Σύμφωνα μέ τό Ρώσσο χρονογράφο, οποίος πιθανώς νά ήταν καί αυτόπτης μάρτυρας η απάντηση του Αυτοκράτορα είχε ως εξής:
“Η συμβουλή υμών είναι εξαίρετος. Ευχαριστώ υμάς επ’αυτή, αλλά ουδέποτε θαποφασίσω νά εγκαταλείψω εν τοιαύτη συμφορά τόν κλήρο μου καί τάς αγίας εκκλησίας καί τήν πρωτεύουσαν, τόν θρόνον καί τόν λαό μου. Τί θά έλεγε περί εμού η οικουμένη; Σας ικετεύω απ’εναντίας, όπως ζητήσετε παρ’εμού νά μή σας εγκαταλίπω. Ναί, επιθυμώ ναποθάνω εδώ μεθ’υμών.
2. «Χρονικό» του Γεωργίου Σφραντζή, Ελληνα αξιωματούχου που έζησε σαν αυτόπτης μάρτυρας δίπλα στον Κωνσταντίνο όλη την ιστορία της Αλωσης.
3. Τό βράδυ της 26ης Μαΐου, μέσα στό σκοτάδι, εμφανίστηκε ένα παράξενο φώς πάνω στόν τρούλλο της Αγίας Σοφίας. Γιά τό φώς αυτό έγραψαν καί οι ιστορικοί πού βρέθηκαν τότε εντός των τειχών καί ο Κριτόβουλος, ο οποίος τό παρατήρησε καί ο οποίος βρισκόταν έξω από τά τείχη. Τό φαινόμενο αυτό τάραξε ακόμα περισσότερο τούς πολιορκουμένους καί τό θεώρησαν δυσμένεια του Θεού εναντίον τους.
4. Sir Edwin Pears “η τύφλωση των ηγεμόνων της Εσπερίας έφθανε μέχρι τήν παραφροσύνη. Αυτοί καί οι λαοί τους έμελλε νά τιμωρηθούν σκληρά γιά τήν αισχρή εγκατάλειψη της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα καί του λαού της.

πηγή olympia.gr

ΔΕΙΤΕ ΓΙΑΤΙ, ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΗ ΜΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

 Αν θελήσει η Γερμανία την πλήρη διάλυση της Ελληνικής Δημοκρατίας είναι πάρα πολλοί αυτοί που θα το στηρίξουν.....

από το ekdosi.com

(κάντε κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση να δείτε και πόσους γνωρίζετε....)

Λουκάς Νοταράς. Ενας μάρτυρας της Αλώσεως.

 Ο Αυτοκρατοράς μας πάνω στα τείχη της Πόλης την αποφράδα ημέρα.

Κάθε πού ζύγωνε 29 Μαΐου ό Γερο-Ζαχαρίας δεν είχε αναπαμό. Έπρεπε να ετοιμάσει το στάρι για το κόλλυβο των «Μαρτύρων της “Αλωσης». Ξάκρινε το καθαρό σπυρί – σπυρί και το ‘βαζε να βράσει ήσυχα μέχρι ν’ ανοίξει σαν το ρόδο. Ύστερα το στέγνωνε κι έπιανε κατόπιν να το στολίζει χωρίς βιάση. Μάστορας δουλεμένος στην Αγιογραφία, έπιανε το χέρι του. Πάνω στη χιονάτη ζάχαρη θα ‘φτιαχνε το δικέφαλο αετό μέσα σε στολίδια απίστευτα.

«Μνήσθητι Κύριε ως αγαθός των δούλων Σου… », μονολογούσε καί τα δάκρυα του τρέχανε ποτάμι. 

Μετά τη λειτουργία γίνηκε το τρισάγιο για τους κεκοιμημέμηνους».Κι άμα ο γέρο-Τρύφωνας πήρε να λέει το ”αιωνία η μνήμη” ό Γερο-Ζαχαρίας σήμανε μονοκάμπανο λυπητερό όπως αρμόζει. Μετά πήρε το δίσκο κι άρχισε να μοιράζει το στάρι. Πρώτα στους πατέρες, έπειτα στους λαϊκούς. Άμάθητοι οι ξένοι από τέτοια έθιμα τον ρώτησαν για όλα τούτα τα παράδοξα. 

Ό Γερο-Ζαχαρίας τους πήρε παράμερα στο μεγάλο χαγιάτι κι άρχισε να τους μιλάει για τη Μεγάλη Τρίτη του 1453, για το κούρσεμα της Πόλης καί τη θυσία του τελυταίου αυτοκράτορα. Ένιωθε χρέος ό σεβαστός Γέροντας να τους μνημονεύει όλους μέσα στη Θ. λειτουργία καί να μιλά γι’ αυτούς σ’ όσους ρωτούσαν να μάθουν.

Κάθε τόσο ό παππούς έκοβε τη διήγηση στη μέση καθώς ή φωνή τσάκιζε από το κλάμα. Μα εκεί πού βαλάντωνε ό γέροντας ήταν όταν μιλούσε για την ιστορία του άρχοντα Λουκά του Νοταρά πού κρύφθηκε ή θυσία του γιατί τη σκέπασε εκείνη του Παλαιολόγου.

- Το λοιπόν… είπε ό Γερο-Ζαχαρίας. Μετά το τριήμερο κούρσεμα της Πόλης καί τη μοιρασιά των λαφύρων, ό σουλτάνος έκανε συμπόσιο για τη νίκη. Κάποιος τότε μπιστικός του για να φανεί καλός, τον συμβούλεψε να ζητήσει από το Νοταρά να του στείλει πεσκέσι το δεκατετράχρονο γιο του στο παλάτι. Κι αν τον έδινε με τη θέληση του, θα ‘δινε όΣουλτάνος στο Νοταρά θέση ζηλευτή. Αλλιώς θα παίρνε σ’όλους το κεφάλι. 

Ποιος ήταν ό Λουκάς ό Νοταράς; Ήταν ό πρώτος Βυζαντινός άρχοντας, από τίς πιο μεγάλες μορφές στα τελευταία ελεύθερα χρόνια της Βασιλεύουσας.
Με ψυχή παιδιού, μα φρόνημα λιονταρίσιο. Ό Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος κρίνοντας άξια, τον έκαμε Πρωθυπουργό, Ύπατο του Κράτους, λειτουργό καί Μέγα Δούκα. Νους λαμπερός ό Νοταράς είχε δει νωρίς τη λατινική απειλή καί αντιστάθηκε σθεναρά.

Ο Μωάμεθ ο Πορθητής δείχνει προς τα τείχη της Πόλης

Τώρα ό γίγαντας αυτός ήταν φυλακισμένος.
Ό Νοταράς στην “Αλωση φρουρούσε τον Κεράτιο από το Πετρίο μέχρι την πύλη της Αγίας Θεοδοσίας με 100 Ιππείς καί 500 σφενδονήτες καί τοξότες. Οί Τούρκοι είχαν μπει στην Πόλη, μα εκείνος αγωνιζόταν ακόμη. Καί σαν τον κύκλωσαν ήρθε ή αιχμαλωσία. Οί δυο γιοι του είχαν πέσει στα τείχη υπερασπίζοντας τον τόπο κι εκείνος πιάστηκε αιχμάλωτος μαζί με την Κυρά του, την κόρη, τον γαμπρό του κι ελπίδα στερνή το δεκατετράχρονο βλαστάρι του.

Καί τώρα τούτο το αγγελούδι του το ζητούσε ό σουλτάνος.- Δεν είναι συνήθεια σε μας, απάντησε ό Βυζαντινός άρχοντας, να δίνουμε με τα χέρια μας τα παιδιά μας στίς ακολασίες σας. Θα ήταν καλύτερα ό ηγεμόνας να μας πάρει το κεφάλι.Ό Νοταράς έστρεψε στοργικά το βλέμμα του στο παιδί του πού στεκόταν ήρεμο, γεμάτο εμπιστοσύνη καί σεβασμό προς τον πατέρα του. Ή σκέψη του άρχοντα έτρεξε μακριά. Καμάρωσε το γιο του μικρό καί τον φανταζότανε μεγάλο. Μα δεν γινόταν αλλιώς, Για να ‘ναι σίγουρος πώς το παιδί του θα φύγει άκηλίδωτο ζήτησε το πρώτο αίμα να είναι του γιου του.
Ό πέλεκυς έπεσε. Ό Νοταράς στάθηκε μάρτυρας στο θάνατο του γιου του! Ακολούθησε ο γαμπρός του. Κι υστέρα εκείνος. Έλυσε την ασημένια πόρπη της χλαμύδας καί πρότεινε περήφανα τον τράχηλο πού στιγμή δεν είχε σκύψει στη ζωή του!

Ή φύτρα των Νοταράδων πέρασε στον Παράδεισο.Οί προσκυνητές στο άκουσμα της ιστορίας σταυροκοπήθηκαν. Ταπεινά φίλησαν το σεβάσμιο χέρι του Γέροντα κι έφυγαν.

Κι ό παππούλης πήρε δύο σπυριά για να συχωρέσει. Ό Θεός να σας αναπαύσει, αδέλφια μου, είπε.

Πειραϊκή Εκκλησία

πηγή trikalagr 

Δείτε ποιά ήταν τα αξιόλογα μέλη της Οικογένειας Νοταρά της Πόλης ΕΔΩ

Ελληνική γλώσσα: «Αυτός ο κόσμος είναι του Ομήρου!»

Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης

«Κι αν συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες»

Να το ξαναπούμε, δυνατά και καθαρά: Η ελληνική γλώσσα μας είναι η πατρίδα μας. Η ιστορία και ο πολιτισμός μας. Οι θυσίες και οι ήρωές μας. Η γη και τα λουλούδια της. Το εύρος των ονείρων μας και το βάθος των σκέψεών μας. Είναι η δημιουργία και τα έργα των φιλοσόφων, των τραγικών και των ποιητών. Η καθαρότητα του ουρανού και το γαλάζιο των θαλασσών μας. Ο Αντισθένης επισήμανε: «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Η Ελληνική είναι η μητέρα και τροφός άλλων γλωσσών. Γι’ αυτό και οι Έλληνες δικαιούμαστε να είμαστε υπερήφανοι επειδή λαλούμε και γράφουμε ελληνικά.

Ο Ισπανός γλωσσολόγος Francisco Adrados, που έγραψε λαμπρό και εμπεριστατωμένο βιβλίο για την Ελληνική, παρατηρεί: «Η ελληνική και η κινέζικη είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική».

Με αφορμή κείμενό μας, της περ. Κυριακής, με τίτλο: «Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική», που ήταν και ο ομώνυμος τίτλος ενδιαφέροντος συνεδρίου, που διοργάνωσε ο Όμιλος Πνευματικής Ανανεώσεως, ο γράφων έγινε αποδέκτης σχολίων και επισημάνσεων από συναδέλφους και φίλους αναγνώστες. Πρώτος, ο εκλεκτός συνάδελφος, φίλος και παλαίμαχος δημοσιογράφος Άνθος Λυκαύγης. Μου γράφει εξ Αθηνών: «Αγαπητέ Σάββα, διαβάζοντας το κυριακάτικό σου: Επειδή -για τους μη άνοες- η γλώσσα είναι και το εθνικώς είναι και το ιστορικώς γίγνεσθαι - όταν αυτή καταφθαρεί (και τελικώς εκλείψει) στα καταθλιπτικά της κατάλοιπά θα ιχνηλατούνται αμφίβολα ψήγματα λαού, που (αυτοκτονικώς) αυτοδιεγράφη! Η γλώσσα είναι το ύφος, είναι το ήθος, είναι η ταυτότης και είναι η μονοδρομική αυτοεπιβεβαίωση. Και αν αυτό ισχύει για όλους, στο πολλαπλάσιο ισχύει για λαούς των οποίων η τύχη διακυβεύεται και η προοπτική αποδομείται. Με αυτό το σκεπτικό, οι ευθύνες εκείνων που διαχειρίζονται την παιδεία) και όσων εκ των πραγμάτων ποδηγετούν το νεο-κυπριακό γίγνεσθαι σ' επίπεδα όπου η γλώσσα είναι μοναδικό εργαλείο) είναι ασήκωτες.

»Είμαι στα εβδομήντα μου, γεννημένος σε χωριό και αναγιωμένος στα γόνατα υπεραιωνόβιου βρακά παππού. Και ουδέποτε άκουσα εκείνον ή άλλους ομηλίκους του να ομιλούν μιξοβάρβαρον νεο-κυπριακήν, σκοπίμως διαστρεβλωμένην και βαναύσως κρεουργημένην. Αντιθέτως και θητεύσας στις ομηρικές και άλλες φιλολογικές ατραπούς, βρίσκομαι συχνά σε οικείες γλωσσικές αναφορές. Που επιβεβαιώνουν αυτό που ο Σεφέρης ανεβόησε, όταν βρέθηκε στα περίχωρα της Κερύνειας. Ότι, δηλαδή: Αυτός ο κόσμος δεν είναι δικός μας, είναι του Ομήρου... Απλώς συμπάσχων - Α. Λυκαύγης - Υ. Γ.: Αυτή την εβδομάδα κλείνω 50 χρόνια δημοσιογραφικού βίου (Μάιο του 1962 πήρα ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών) κι ενθυμούμαι μετά νοσταλγίας και δέους παλαιούς συναδέλφους, που απεδήμησαν, και των οποίων πρώτιστον προσόν, μετά την αντίληψη της δεοντολογίας, ήτο η γλωσσική μετά δέους επάρκεια».

Από την άλλη, ο συνεπής αναγνώστης της «Σ» και του γράφοντος, Γ. Αργυρού, από τη Λευκωσία, μου γράφει: «Αγαπητέ κύριε Ιακωβίδη. Την γλώσσα μού έδωσαν ελληνική! Η ελληνική γλώσσα πρέπει να γίνει έρωτας ιδέας για να συνεχιστεί στο διηνεκές το μεγαλείον αυτής της παρακαταθήκης της εθνικής μας ταυτότητας, η οποία είναι ένας παγκόσμιος ιστορικός πολιτισμός. Να μιλάμε ελληνικά στην Κύπρο, είναι όντως πράξη αντίστασης.

Ευελπιστώ ότι το συνέδριο, που έγινε, θα αποτελέσει ένα συγχρονισμόν παλμού ανάδειξής της. Ο άνθρωπος, για να το πετύχει αυτό, πρέπει να έχει αποθέματα όπλων τον νουν, την καρδιά και την ψυχή, τα οποία μόνον μια ελληνική παιδεία μπορεί να του προσφέρει, οπότε καθίσταται αναγκαία και η θωράκιση και του φάρου, που ονομάζεται Παγκύπριον Γυμνάσιον και το οποίο γιόρτασε προσφάτως τα 200 χρόνια από την ίδρυσή του. Τώρα που ο ένας πόλος παραδέχτηκε, απ' ό,τι φαίνεται, ήττα κάτω από το βάρος των ανομημάτων του και δεν θα διεκδικήσει επανεκλογή, πνέει ούριος άνεμος. Ευελπιστώ ότι και ο άλλος ανανικός πόλος, παρ' όλες τις πρόσκαιρες χαρές του ότι προηγείται, θα κατατροπωθεί. Ο τρίτος πόλος δυστυχώς δεν έχει ακόμη συγκεκριμενοποιηθεί για τον δρόμο προς τον προεδρικό θώκο και όχι μόνον, παρ' όλον που ο τόπος χρειάζεται επειγόντως εκ βάθρων σαρωτικές αλλαγές με πρόγραμμα και όραμα».

Διάσημοι συγγραφείς, φιλόσοφοι, ποιητές και μουσικοί αναφέρονται στη μουσικότητα της ελληνικής γλώσσας. Ο μεγάλος Έλληνας ποιητής Νικηφόρος Βρετάκος έγραψε τα εξής ανεπανάληπτα: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε μεταξύ τους με μουσική».

Πηγή: Σάββας Ιακωβίδης, Εφ. Σημερινή, 20/05/2012 
 από το ΑΝΤΙΠΑΡΑΚΜΗ

Κωνσταντίνος ΙΑ Παλαιολόγος. Ο τελευταίος αυτοκράτοράς μας.(βίντεο αφιέρωμα)

Τουρκομογγόλοι καταστροφείς του ανθρώπινου πολιτισμού...

"Ερχόμαστε. Ταχιά πάλι εμείς θα είμαστε νικητές". 

το βίντεο είναι από τον χρήστη Demoesceptico

Τίναξες την επιχείρηση σου στον αέρα; Σκόρπισες τα λεφτά σε κολλητούς πολιτικούς, εκδότες και επιχειρηματίες; Ξέσκισες τους πολίτες που σου εμπιστεύθηκαν το υστέρημα τους; ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. ΠΑΡΕ 18 ΔΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ.

Έλαβαν λοιπόν οι τέσσερις τράπεζες το πλουσιοπάροχο βοήθημα των 18 δις Ευρώ. Τα 18 δις Ευρώ που αυτόματα περνούν στο δημόσιο χρέος. Στις πλάτες των Ελλήνων πολιτών δηλαδή. 

Μόνο που κανείς δεν αναφέρει ΠΟΙΕΣ τράπεζες το έλαβαν. 

Μήπως το έλαβε η Αγροτική που έχει υποθηκευμένη την Ελληνική Γη και αποτελεί στόχο ακόμα και μεταμφιεσμένων Τουρκικών funds, οπότε η βοήθεια είναι επιτακτική; ΟΧΙ. 

Μήπως το έλαβε το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο στο οποίο γενιές Ελλήνων εμπιστευόντουσαν από παιδιά την δραχμούλα τους; ΟΧΙ. 

Το πλουσιοπάροχο αυτό δώρο το έλαβαν 4 τράπεζες εκ των οποίων οι τρεις είναι ιδιωτικές! Χωρίς καμμία συνέπεια, χωρίς καμμία τιμωρία για τους διοικητές που σε οποιαδήποτε πολιτισμένη δυτική χώρα (π.χ. ΗΠΑ) θα έβγαιναν με βραχιολάκια από τα γραφεία τους ή στην καλύτερη θα πήγαιναν σπίτι τους.

Αυτοί δηλαδή που σκόρπισαν τις καταθέσεις των Ελλήνων, που μοίραζαν τα εκατομμύρια ως δάνεια στον Άκη, ως θαλασσοδάνεια σε επιχειρηματίες των ΜΜ”Ε”, σε offshore και υπεράκτιες. Που έδωσαν δισεκατομμύρια σε επιχειρήσεις “πράσινης ανάπτυξης” στερώντας από την πραγματική οικονομία πολύτιμους πόρους και θέσεις εργασίας.

Δηλαδή το “κεφάλαιο” που κατέχει τα μέσα παραγωγής, συνεθλίβει, αλλά ουδείς ασχολείται. Ο θρίαμβος του Μαρξ κατά μία έννοια, σε ένα κράτος οπερέτα που υποτίθεται ότι ανήκει εις την Δύσιν. 

Το Ελληνικό κράτος όμως τους επιβράβευσε δίνοντας τους άλλα 18 δις από το υστέρημα του Ελληνικού λαού με διαδικασία ενυπόθηκου χρέους σε ξένο δίκαιο. Την ίδια στιγμή που η κεφαλαιοποίηση αυτών των τραπεζών αγγίζει το … 10% αυτού του ποσού! 

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, έμελλε να θριαμβεύσει ο … υπαρκτός σοσιαλισμός. Η σοσιαληστική διεθνής επέβαλλε ένα σταλινικό “μνημόνιο” που θα το ζήλευαν ακόμα και οι Οθωμανοί σουλτάνοι. Με σταλινικές μεθοδεύσεις, η νομενκλατούρα που καταλήστευσε την χώρα σώζεται αλώβητη, καταστρέφοντας την πραγματική οικονομία, την εθνική αστική τάξη… Με υπέρμαχους τα δήθεν “αστικά” κόμματα. 

… και εμείς μιλάμε για διαχωριστικές γραμμές μετά από 200 χρόνια χρεοκοπημένου ιδεολογικού αχταρμά. Την ίδια στιγμή που ο πραγματικός εχθρός του 95% των Ελλήνων, είναι μία άθλια νομενκλατούρα του 5%. Όσο πιο νωρίς το κατανοήσουμε, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχουμε να φανούμε αντάξιοι της ιστορίας μας. 

πηγή olympia.gr

Ο ρόλος του καθενός.

Του Νίκου Λυγερού*

Όποιος δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να δώσει μια πραγματική μάχη για την πατρίδα του διότι ήταν πολύ νέος ή πολύ αδιάφορος, τώρα μπορεί να κάνει τα πάντα. Με το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης υπάρχει ένα ολόκληρο πεδίο δράσης. Υπάρχουν προδότες, υπάρχουν ραγιάδες, υπάρχουν μαχητές ακόμα και ήρωες σαν τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Μπορεί ο καθένας να παίξει ένα σημαντικό ρόλο και μάλιστα σε πολλαπλό επίπεδο. Επιπλέον είναι ένας τρόπος να αφήσει το στίγμα του στην ιστορία του Ελληνισμού, διότι η έννοια της ΑΟΖ έχει μεγαλύτερη εμβέλεια από μεγάλες ιδέες. Όποιος γράψει, μεταφράσει, οργανώσει διαλέξεις, πείσει τους δικούς του ότι ολόκληρη η πατρίδα μας παλεύει να αποκτήσει ΑΟΖ, θα μπορεί να λέει μετά ότι ήταν και αυτός σε αυτόν τον αγώνα. Δεν είναι πια ένα παράλογο όνειρο. Η ΑΟΖ έχει τα στοιχεία του οράματος για το οποίο αξίζει να παλεύεις όχι μόνο για σένα αλλά και για τους δικούς σου, και για τους επόμενους. Σε μια ανθρώπινη ζωή είναι σπάνιες αυτές οι στιγμές. Επιπλέον, μέσω των εκλογών ο καθένας μπορεί να καταλάβει την εμβέλεια του εγχειρήματος και κατά πόσο αγγίζει όλο το έθνος μας. Δεν είναι απλώς ένα χόμπυ που έχει ο καθένας για να πεισθεί ότι υπάρχει μέσα στην κοινωνία. Η ΑΟΖ δεν είναι μόνο για την κοινωνία αυτή, αλλά για τον ελληνικό λαό. Είναι ένας αγώνας που απαιτεί μια υπέρβαση από τον καθένα για να αντιληφθεί το βάρος του και το βάθος του. Είναι μια κίνηση που έχει μια συνέχεια και είναι επιπλέον εποικοδομητική για όλους μας. Έχουμε τώρα τη δυνατότητα λόγω της επιστήμης, της τεχνογνωσίας και της τεχνικής να πάρουμε την απόφαση να αλλάξουμε ριζικά τα δεδομένα και να ξεφύγουμε από την κοινωνική μιζέρια που καταπιέζει τον λαό μας. Είναι λοιπόν απόφαση του καθενός να παίξει το ρόλο του για την πατρίδα του και το μέλλον μας. Μπορεί ακόμα και να γίνει προδότης, αν το επιθυμεί, ή ραγιάς έτσι τουλάχιστον να ενισχύσει και τους εχθρούς που θα το έχουν γρήγορα ανάγκη.

πηγή

* Ο Νίκος Λυγερός είναι Στρατηγικός Σύμβουλος και καθηγητής γεωστρατηγικής.

Δελτίο Τύπου Η πρόταση των Ανεξαρτήτων Ελλήνων για την δημιουργία Εθνικού λογαριασμού Οφειλετών του Δημοσίου.

Οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ δίνουν στη δημοσιότητα την συμπληρωματική πρόταση τους για την ανάκαμψη της αγοράς και την επανεκκίνηση της οικονομίας. 

 Προστίθεται στο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ σε συνέχεια της Δράσης υπ’ αριθ. 23 «Αποποινικοποίηση της Επιχειρηματικότητας».

-------------------------------------------

ΕΙΣΑΓΩΓΗ :

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ  ΣΗΜΕΡΑ

Η οικονομική κατάσταση των Ελλήνων μικρομεσαίων επιχειρηματιών είναι σήμερα τραγική.

Υπάρχουν χιλιάδες πλέον άνθρωποι που χρωστούν τουλάχιστον 2-5 δόσεις  ΦΠΑ, 5-10 μήνες εισφορές  στο ΙΚΑ , φορολογία εισοδήματος, άλλους προσωρινούς φόρους όπως ΦΜΥ, άπειρες δόσεις στον ασφαλιστικό τους φορέα ΟΑΕΕ καθώς και άλλα βεβαιωμένα ποσά σε Δημόσια Ταμεία κλπ.

Ανήμποροι πλέον να αντιδράσουν, λόγω της οικονομικής δυσπραγίας και της αδυναμίας ανεύρεσης χρηματοδότησης, παραμένουν τις περισσότερες φορές χωρίς να μπορούν να θεωρήσουν βιβλία και στοιχεία, με αποτέλεσμα να καταφεύγουν στην αναζήτηση  τιμολογίων εξυπηρέτησης από  συγγενείς και φίλους  που μπορούν να εκδώσουν στοιχεία ΚΒΣ  ή μηχανεύονται παράνομους τρόπους και μεθοδεύσεις προκειμένου να προμηθευτούν και να εκδώσουν φορολογικά στοιχεία.

Πράγματι, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης σημειώνεται δραματική αύξηση των περιπτώσεων έκδοσης και χρήσης Πλαστών & Εικονικών Στοιχείων και Τιμολογίων, που ανέρχεται μέχρι το 1.500%.

Αποτέλεσμα όλων των ανωτέρω είναι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις να συσσωρεύουν χρέη τα οποία  αδυνατούν να εξυπηρετήσουν, ενώ συντηρούνται σε λειτουργία  φυτοζωώντας και περιμένοντας τη στιγμή  που θα φτάσει στην πόρτα τους ο έλεγχος  κάποιας Υπηρεσίας, η οποία θα εντοπίσει τις παραβάσεις και θα επισφραγίσει την οριστική αποχώρησή τους από την αγορά, η οποία ταυτόχρονα συνοδεύεται και από βαριές ποινικές κυρώσεις. 

ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ 

Τα μέτρα που λαμβάνονται σήμερα είναι μια ατελείωτη και ατελέσφορη σειρά διώξεων από 15 τουλάχιστον φορείς, που διαγωνίζονται στην καταδίωξη του μικρομεσαίου επιχειρηματία.

Η πράξη όμως τελικά απέδειξε ότι, μετά από χρόνια ατελέσφορων διώξεων, όλα τα ανωτέρω μέτρα είναι τελικά χωρίς κανένα ουσιώδες οικονομικό αποτέλεσμα, αφού  οι μικρομεσαίες αυτές επιχειρήσεις έχουν πλέον μηδενική φοροδοτική ικανότητα.

Τα δε πρόστιμα και οι προσαυξήσεις όλων αυτών των περιπτώσεων,  καθιστούν ακόμη δυσχερέστερη και πιο αδύνατη την έστω και κατά κάποιο τρόπο εξυπηρέτηση των τεραστίων αυτών ποσών που συσσωρεύονται.

Τέλος, ακόμη και στις περιπτώσεις των ρυθμίσεων, το ύψος των δόσεων και των προκαταβολών που ζητούνται για την υπαγωγή στη ρύθμιση είναι τέτοιο που τελικά το Ελληνικό Δημόσιο δεν εισπράττει τίποτε. 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑΤΑ 

Η οικονομική κατάρρευση κάθε μικρομεσαίας επιχείρησης συμπαρασύρει μαζί της και μια πλειάδα ομοίων και συναφών επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα την πρόκληση του φαινόμενου «ντόμινο» που είναι πλέον γνωστό και στην Ελληνική αγορά.

Αποτέλεσμα όλων των ανωτέρω είναι η δημιουργία μιας στρατιάς υπερχρεωμένων μικρομεσαίων επιχειρηματιών και επιχειρήσεων που είναι έτοιμες να κλείσουν (με το 80% σήμερα να έχει ήδη κλείσει) και μιας σωρείας ξενοίκιαστων καταστημάτων και γραφείων σε όλους τους εμπορικούς δρόμους της χώρας μας, ακόμη και στους κεντρικότερους.

Το τραγικότερο δε όλων είναι ότι οι συγκεκριμένοι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες   έχουν βιώσει την ποινικοποίηση του επιχειρείν και της επιχειρηματικής αποτυχίας  πρώτα στον εαυτό τους, στη συνέχεια στη σύζυγο και τέλος στα παιδιά τους, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται στρατιές ολόκληρων οικογενειών στα πρόθυρα της  πλήρους οικονομικής κατάρρευσης και της ηθικής απαξίωσης.

Και όλα αυτά ενώ οι φυλακές της χώρας μας έχουν ήδη πληρότητα 130%  και δεν έχουν την δυνατότητα να «φιλοξενήσουν» και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες που βρέθηκαν στην ατυχή συγκυρία του επιχειρείν μέσα στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ 

 Κανείς από τους ανωτέρω μικρομεσαίους επιχειρηματίες δεν μπορεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, ενώ ταυτόχρονα όλοι τους απειλούνται με βαριές ποινικές  διώξεις που επισύρουν πλέον ποινές πολυετούς φυλάκισης ή ακόμη και κάθειρξης.

Οι οικονομικές τους δραστηριότητες διακόπτονται βίαια, ενώ καθίσταται αδύνατη η οποιαδήποτε επαναδραστηριοποίηση τους στο μέλλον.

Ταυτόχρονα, η  κοινωνική τους αποπομπή και απαξίωσή, τους οδηγεί μαθηματικά σε βαριές μελαγχολικές καταστάσεις και σε κατάθλιψη, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να δίνουν με οδυνηρό τρόπο τέλος στη ζωή τους (τα στοιχεία των 2.500 αυτοκτονιών είναι πρωτόγνωρα για την χώρα μας). 

ΠΟΙΟΣ ΤΕΛΙΚΑ ΟΦΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ 

Κανείς, αφού στο τέλος όλοι ζημιώνονται.

Κατ’ αρχήν το Ελληνικό Δημόσιο, που χάνει τη δυνατότητα είσπραξης έστω και μέρους των οφειλομένων φόρων και εισφορών, αλλά πάνω από όλα χάνει άξιες παραγωγικές μονάδες που θα μπορούσαν να παράγουν και να δημιουργούν νέα φορολογητέα ύλη και έσοδα. 

Στη συνέχεια ζημιώνονται οι ίδιοι οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, αφού οδηγούνται σε άτακτες χρεωκοπίες,  με όλες τις συνέπειες που ακολουθούν.

Ταυτόχρονα  οι επιχειρήσεις μετακομίζουν στα Βαλκάνια, προκειμένου να επωφεληθούν από τα ανταγωνιστικότερα φορολογικά συστήματα και το φιλικότερο επιχειρηματικό περιβάλλον. 

Αποτέλεσμα όλων των ανωτέρω είναι τα επίσημα στοιχεία της ανεργίας  να ξεπερνούν πλέον το 25%, με τα πραγματικά στοιχεία να ξεπερνούν ακόμη και το 35%,  αν λάβουμε υπ όψιν μας και τους άνεργους Ελεύθερους Επαγγελματίες και τους Επιτηδευματίες που δεν εγγράφονται  στον ΟΑΕΔ και ως εκ τούτου δεν προσμετρώνται ως άνεργοι από την ΕΛΣΤΑΤ. 

Επιπλέον, η παραοικονομία γιγαντώνεται και η φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή κορυφώνονται. 

Όταν πχ κάποιος χρωστά σήμερα 85.000 ευρώ ΦΠΑ, ακόμη και να μπορεί να πληρώσει τον ΦΠΑ του  επόμενου και του μεθεπόμενου μήνα, δεν θα το πράξει, αφού οι συνέπειες και οι διώξεις θα είναι οι ίδιες.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ  ΕΘΝΙΚΟΥ  ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ  ΟΦΕΙΛΕΤΩΝ  ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

Η πρόταση αυτή των Ανεξάρτητων Ελλήνων εξασφαλίζει ένα πραγματικό κίνητρο για την επανεκκίνηση της Ελληνικής επιχειρηματικότητας και, ειδικότερα, για την αναβίωση της Μικρομεσαίας Ελληνικής Επιχείρησης, η οποία είναι το μεγαλύτερο θύμα της οικονομικής κρίσης, αφού ο άνεργος επιχειρηματίας δεν έχει δικαίωμα ούτε ακόμη στο Επίδομα Ανεργίας. 

Απαραίτητη προϋπόθεση εφαρμογής της συγκεκριμένης αυτής πρότασης είναι η έξοδος της Ελλάδας από το Μνημόνιο, η αυτοδιάθεση και η Εθνική Κυριαρχία επί της Οικονομικής Πολιτικής και του Προϋπολογισμού. 

Η εφαρμογή της πρότασης πραγματοποιείται με τη δημιουργία ενός ΕΘΝΙΚΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ  ΟΦΕΙΛΕΤΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, ο οποίος θα τηρείται στη Νέα Ελληνική Τράπεζα Επενδύσεων, υπό την εποπτεία της Τράπεζας της Ελλάδας.

Στον λογαριασμό αυτό θα πιστωθούν όλες οι ανωτέρω οφειλές των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων κάθε νομικής μορφής, με ετήσιο κύκλο εργασιών μέχρι  3.000.000 ευρώ και , ειδικότερα:

1. ΦΠΑ , ΦΜΥ και Φορολογία Εισοδήματος  και λοιπών βεβαιωμένων ποσών στα Δημόσια Ταμεία.

2. Εισφορών ΙΚΑ, ΟΑΕΕ και λοιπών ασφαλιστικών ταμείων

3. Άλλες  πηγές (Τελωνεία, κλπ.)    

Όλοι οι λογαριασμοί  θα τηρούνται υποχρεωτικά με κωδικό εσόδου, προκειμένου να καθίσταται δυνατή η διαπίστωση της πηγής.

Ειδικότερα,  στο λογαριασμό αυτό θα τα ποσά θα καταχωρούνται μόνον ως προς το αρχικό βεβαιωμένο κεφάλαιο,  με ετήσια προσαύξηση μέχρι 8%, μη δυνάμενο το συνολικό ανώτατο όριο προσαύξησης να υπερβαίνει  το ανώτατο όριο  του 50% του αρχικού βεβαιωμένου κεφαλαίου. 

Δηλαδή π.χ. ένα αρχικό κεφάλαιο που αφορά σε μη απόδοση ΦΜΥ  15.000 ευρώ κατά το έτος 2003 και βεβαιώθηκε με πρόστιμο εις το τριπλάσιο,  οι προσαυξήσεις του μέχρι σήμερα το έχουν οδηγήσει  στο εξωπραγματικό ποσό των  135.000 ευρώ, ενώ σύμφωνα με την παρούσα πρότασή μας, αυτό θα βεβαιωθεί με το ποσό 15.000 + 7.500 = 22.500 ευρώ και μόνον αυτό. 

Στην περίπτωση δε που ο ίδιος επιχειρηματίας οφείλει συμπληρωματικά και καθυστερούμενες δόσεις ΦΠΑ 25.000 ευρώ, εισφορές  ΙΚΑ  12.000 ευρώ,  ΟΑΕΕ 6.000 ευρώ και διάφορα άλλα ποσά βεβαιωμένα στο Δημόσιο Ταμείο ύψους  10.000 ευρώ, δηλαδή ένα συνολικό ποσό π.χ.  70.000 ευρώ, σύμφωνα με τις ισχύουσες νομοθετικές διατάξεις και τον Κώδικα Εσόδων, ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας  είναι σήμερα  τελειωμένος και οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια εκτός αγοράς, οδεύοντας ολοταχώς προς τη φυλακή.

Οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ προτείνουμε : 

1. Μεταφορά, κατόπιν αιτήσεως του επιχειρηματία, του συνόλου των ανωτέρω ποσών στον Εθνικό Λογαριασμό.
2. Αυτόματη αναστολή όλων των ποινικών διώξεων και διοικητικών κυρώσεων.
3. Ρύθμιση του συνόλου των ανωτέρω ποσών, χωρίς προκαταβολή, με τον εξής αριθμό δόσεων:
Μέχρι  100.000 ευρώ,  100 δόσεις 
101.000  -  300.000 ευρώ,  150 δόσεις
301.000  -  3.000.000 ευρώ, 240  δόσεις,
μη δυνάμενη η κάθε δόση να είναι μικρότερη των 150 ευρώ.
4. Εφόσον  οι οφειλέτες  κατέχουν ακίνητη περιουσία, εκτός της πρώτης κατοικίας τους, αυτή θα προσημειώνεται υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου.
5. Εφόσον οι συγκεκριμένοι οφειλέτες έχουν λάβει επιχειρηματικά δάνεια, αυτά θα κουρεύονται κατά το 50% του υπολοίπου τους κατά την ημερομηνία υποβολής της αιτήσεως για την ένταξη στον Εθνικό Λογαριασμό, ενώ, ταυτόχρονα, θα αναστέλλεται και η πληρωμή των δόσεων των δανείων για 2 έτη.
6. Εξασφαλίζεται η πλήρης και ολοσχερής αναγνώριση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων και των ενσήμων των εργαζομένων στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις και παραμένει σε πλήρη ισχύ η ασφάλισή τους.
7. Εξασφαλίζεται η αναστολή της εγγραφής στην ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ Α.Ε. ή στο Κεντροποιημένο Αρχείο Πιστοληπτικής Αξιολόγησης της Τράπεζας της Ελλάδος, μετά την κατάργηση της ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ Α.Ε., καθ’ όλο το διάστημα της εξυπηρέτησης του χρέους.
8. Εξασφαλίζεται η άμεση έκδοση ασφαλιστικής και φορολογικής ενημερότητας της επιχείρησης και των φορέων αυτής, προκειμένου να διασφαλιστεί η συνέχιση της απρόσκοπτης λειτουργίας της.
9. Η ρύθμιση θα είναι μοναδική για κάθε επιχείρηση και θα χάνεται εφόσον δεν πληρωθούν 3 συνεχόμενες δόσεις. 

Σε περίπτωση απώλειας της ρύθμισης, θα επανέρχονται αυτόματα όλες οι κυρώσεις που προβλέπονται από τις ισχύουσες  νομοθετικές διατάξεις, ενώ  η επιχείρηση θα κηρύσσεται  άμεσα μη λειτουργική και θα σφραγίζεται εντός διαστήματος  05 εργάσιμων ημερών.

Η πρόταση αυτή των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ είναι προϊόν της δημόσιας διαβούλευσης με τον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας και αφορά ένα πλήθος τουλάχιστον 2.000.000 Ελλήνων μικρομεσαίων επιχειρηματιών, ενεργών και μη.