ΔΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΗΣ

Του π. Δημητρίου Μπόκου 

 

Ο δούλος ενός Ρωμαίου εκατοντάρχου ασθένησε βαριά. Ο εκατόνταρχος, αν και ειδωλολάτρης, προσέφυγε στον Χριστό. Προσέκειτο ευνοϊκά προς τη θρησκεία των Ιουδαίων, ήταν μάλλον προσανατολισμένος προς την αναζήτηση του ενός αληθινού Θεού. Φαίνεται πως λόγω της κλίσης του αυτής παρακολουθούσε και γνώριζε τα σχετικά με τον Χριστό, πράγμα που δημιούργησε μέσα του τις προϋποθέσεις για μια αληθινή σχέση μαζί του. Και ο Χριστός ομολόγησε γι’ αυτόν εμμέσως ότι είναι μέτοχος και τέκνο της Βασιλείας του Θεού (Κυριακή Δ΄ Ματθαίου).  

 

Η αληθινή σχέση με τον Θεό περνάει πάντα μέσα από τη σχέση προς τον συνάνθρωπο. Και ο εκατόνταρχος έδειξε ότι είχε φτάσει στη σωστή σχέση με τον συνάνθρωπο. Αγαπούσε τον δούλο του. Σε μια εποχή που οι δούλοι νομικά δεν είχαν ανθρώπινη υπόσταση, που συγκαταλέγονταν στα πράγματα, στα υπάρχοντα των αφεντικών τους, ο εκατόνταρχος έδωσε αξία στον δούλο του. Δεν τον θεωρούσε πράγμα, που μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει χωρίς να οφείλει λογαριασμό σε κανένα. Τον θεώρησε όμοιό του. Ήταν γι’ αυτόν αγαπητός, πολύτιμος άνθρωπος. 

 

Ο εκατόνταρχος έφτασε σε σχέση αγάπης με τον δούλο του, που είναι το ύψιστο ζητούμενο μεταξύ ανθρώπων. Ο δούλος ήταν υπάκουος στο αφεντικό του. «Λέγω στον δούλο μου, κάνε αυτό και το κάνει», ομολογεί ο εκατόνταρχος. Ο δούλος εκτελούσε πιστά τις εντολές του κυρίου του. Όχι όμως από φόβο. Όχι ωφελιμιστικά, για να επιτύχει ανταμοιβή. Όχι κινούμενος από κάποια ανάγκη. Όχι ενεργώντας παρά τη θέλησή του. Όχι θεωρώντας αγγαρεία την εκτέλεσή τους. Όχι εκτελώντας τες με απέχθεια, με αποστροφή, μισώντας αυτό που κάνει. Όχι για να εξαγοράσει την εύνοια του κυρίου του. Τίποτε από όλα αυτά.

 

Ο δούλος υπάκουε, τηρούσε, εκτελούσε τις εντολές από ευχαρίστηση, από καθαρή αγάπη για τον κύριό του. Για να είναι πάντα ενωμένος σε μια σχέση αγάπης μαζί του. Δεν ήταν εργάτης του φόβου ή του μισθού, αλλά της αγάπης.

 

Σχέση αγάπης μάς ζητάει και ο Θεός. Εκείνος μας αγαπάει και έδειξε εμπράκτως ότι δεν θέλει να μας αγαπάει κρυφά. Και έγινε άνθρωπος για να μας δώσει «της μεγίστης αγάπης πείραν», να φανεί «τον έσχατον ερών έρωτα», ότι τον διακατέχει ο σφοδρότερος έρωτας για μας (αγ. Νικόλαος Καβάσιλας, Περί της εν Χριστώ ζωής, Λόγος 6, PG 150, 645Β).

 

Αντίστοιχη αγάπη περιμένει και από μας, μέσω πιστής τήρησης των εντολών του. Όχι για ωφελιμιστική συναλλαγή μαζί του, όχι για να ξεπληρώσουμε κάποιο χρέος απέναντί του, ή να τον εξευμενίσουμε. Αλλά για να αναπλασθεί η φύση μας, να θεραπευθεί από την αμαρτία, να μπορέσει να ενωθεί μαζί του σε ένωση απόλυτης αγάπης. Οι εντολές του είναι σωστικά μας φάρμακα, τρόπος εξυγίανσης, ύψιστο τεκμήριο αγάπης μας προς αυτόν, ασφαλής οδηγός θέωσης.

 

Εθισμένοι στον δυτικό νομικό τρόπο σκέψης, σκεφτόμαστε τη σχέση μας με τον Θεό συνήθως πάνω στο δίπολο αφέντη-δούλου.

Όμως αυτό επέχει θέση πολύ μακράν της αληθείας.

 

Ο Θεός επιθυμεί μαζί μας σχέση πατέρα προς τέκνα, σχέση βαθειάς αγαπητικής ένωσης, μέσα σε πνεύμα υπέρτατης ερωτικής παραφοράς.

Καλή, ευλογημένη εβδομάδα!

 

ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (28 ΙΟΥΝ.-4 ΙΟΥΛ. 2026)

 

Την Κυριακή Δ΄ Ματθαίου, 28-6-2026, η ανακομιδή των λειψάνων των αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου, ώρα 7.00-10.00 π.μ.

Τη Δευτέρα, 29-6-2026, των αγίων κορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, ώρα 7.00-9.30 π. μ. Κατάλυση εις πάντα (τέλος νηστείας).

Την Τρίτη, 30-6-2026, η σύναξη των Δώδεκα (ΙΒ΄) Αποστόλων, ώρα 7.00-9.30 π.μ.

Την Τετάρτη, 1-7-2026, των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, ώρα 7.00-9.30 π. μ. Μικρός Αγιασμός πρωτομηνιάς.

Την Τετάρτη βράδυ, 1-7-2026, πανηγυρικός Εσπερινός και Μικρή Παράκληση στο παρεκκλήσιο Παναγίας Βλαχέρνας, ώρα 7.00-9.00 μ. μ. περίπου.

Την Πέμπτη, 2-7-2026, η κατάθεση της Τιμίας Εσθήτος της Υπεραγίας Θεοτόκου, πανηγυρική Θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσιο Παναγίας Βλαχέρνας, ώρα 7.00-9.45 π. μ.

Καθημερινά, ώρα 7.00-8.15 μ. μ., Θ΄ Ώρα-Εσπερινός-Μικρό Απόδειπνο-Χαιρετισμοί.

Κάθε Τετάρτη απόγευμα, ώρα 6.30 μ. μ. και εξής, Ιερά Εξομολόγηση. Για άλλες ημέρες και ώρες με ραντεβού (τηλ. 6980 898 504).

 

«Αντιύλη». 

Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, Πρέβεζα. 

Τηλ. 6980 898 504

Το νέο e-mail μας: neo.antiyli@gmail.com

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΥ

Τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

 

Ὁ ἑκατόνταρχος βλέπει τόν δοῦλο του ὄχι σάν κτῆμα του, ἀλλά σάν μέλος τῆς οἰκογενείας του. Ὅταν πάσχει ἕνα μέλος, συμπάσχουν ὅλα τά μέλη. Ἔτσι σκέπτεται ὁ ρωμαῖος στρατιωτικός. Οἱ μέσες λύσεις δέν σώζουν. Χρειάζονται λύσεις ὁριστικές καί ριζικές. Καί μιά τέτοια λύση μόνο ὁ Χριστός μπορεῖ νά δώσει. 

 

Αὐτό πίστευε ὁ ἑκατόνταρχος, πού δέν παύει πάνω ἀπ’ ὅλα νά ἀποτελεῖ ἔλεγχο γιά τόν χριστιανό οἰκογενειάρχη. Πόσοι ἔχουμε, σάν κι αὐτόν, συνείδηση τῆς εὐθύνης μας μέσα στήν οἰκογένειά μας; Πόσοι παρακολουθοῦμε τήν ὑγεία, πρό πάντων τήν ψυχική, τῶν παιδιῶν μας καί ἐνδιαφερόμεθα γιά τήν θεραπεία της; Καί ἄν ναί, ποῦ ἀναζητοῦμε τήν θεραπεία τῶν παιδιῶν μας, σέ ποιό γιατρό καί μέ ποιά μέσα;

 

Ἄς δοῦμε τό παράδειγμα τοῦ ἑκατοντάρχου. Πρῶτα αὐτός πηγαίνει στόν Χριστό. Πρῶτα αὐτός πιστεύει τόν Χριστό. Καί ἐπειδή ἁγιάσθηκε αὐτός ἀπό τόν Χριστό, σώθηκε καί ὁ δοῦλος του.

 

Ἄν δέν δεχθοῦν τόν Χριστό οἱ γονεῖς, εἶναι ἀμφίβολο, ἄν θά πάρουν τόν δρόμο τοῦ Χριστοῦ τά παιδιά τους.

--------------------------------

 

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 76.

 

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς

Φώτιος Μιχαήλ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ 

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ»

 

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-7-1995]

(Β319)

Ακούσαμε, αγαπητοί, την ωραία περικοπή του Ματθαίου σήμερα, που ένας εκατόνταρχος ζητά από τον Κύριον την θεραπεία του δεινώς βασανιζομένου δούλου του. Κι αυτός ο εκατόνταρχος βεβαίως δεν ανήκε εις τον λαόν του Θεού. Ήταν Ρωμαίος πολίτης, αξιωματούχος και ειδωλολάτρης. Η στάση του, όμως, έναντι του Κυρίου ήταν στάση αξιοθαύμαστη. Λέγει το ιερό κείμενο ότι: «Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον».

Και είπε ο Κύριος εκείνον τον θαυμάσιον λόγον, που εξισώνει πλέον τους εθνικούς , δηλαδή τους ειδωλολάτρας, με τον λαόν του Θεού -όσοι φυσικά θα απεδέχοντο το θεανθρώπινον πρόσωπό Του: «Ἀμήν λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ ᾿Αβραὰμ καὶ ᾿Ισαὰκ καὶ ᾿Ιακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων». Ότι δηλαδή «από τους εθνικούς θα γίνει αποδεκτόν το θεανθρώπινον πρόσωπό Του· ενώ από τους υιούς της βασιλείας, αυτοί που κλήθηκαν πρώτοι να μπουν στην Βασιλεία του Θεού, ο λαός του Θεού, οι Εβραίοι, αυτοί», λέει, «θα εκβληθούν έξω». Και το «ἔξω» δεν είναι παρά, όπως σαφώς εδώ το λέγει ο Κύριος, η κόλασις.

Τι είναι όμως εκείνο που δίδει τόσα προνόμια; Είναι η πίστις. Σε τι πίστις; Στο θεανθρώπινον πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Βλέπει κανείς την στάση του εκατόνταρχου, του στρατιωτικού, έναντι του Κυρίου, στάση πλήρους πίστεως. Και από την άλλη βλέπει την στάση των υιών της Βασιλείας, να λέγουν, οι Εβραίοι, να λέγουν δια τον Κύριον ότι είναι ο άρχων των δαιμονίων, ο σφετεριστής θείων ιδιοτήτων και άξιος, συνεπώς, θανάτου σταυρού και κολάσεως.

Όντως η παρουσία του Χριστού στον κόσμον εδημιούργησε κρίσιν. Κρίση στις ανθρώπινες ψυχές. Και τις χώρισε σε δύο στρατόπεδα. Σε εκείνους που θα πίστευαν και σε εκείνους που δεν θα πίστευαν. Είναι γνωστό ότι έχομε πάρα πολλά σημεία, στοιχεία που μπορούμε να λέμε ότι ο κόσμος χωρίζεται στα δυο. Λέμε: «το ανατολικό και το δυτικό μπλοκ», παράδειγμα. Λέμε: «ο ανατολικός και ο δυτικός πολιτισμός» κ.ο.κ. Αγαπητοί μου, στην πραγματικότητα μόνον ένα πράγμα χωρίζει την ανθρωπότητα. Μόνον ένα. Όλα τα άλλα είναι χωρισμοί κατ’ επίφασιν. Όπως θα χωρίζαμε ένα θέμα μας στο βιβλίο που γράφομε σε κεφάλαια, ενώ τα κεφάλαια έχουν μεταξύ των ενότητα, έτσι κι εδώ, μπορούμε να λέμε τούτο ή εκείνο· στην πραγματικότητα πρόκειται περί ανθρώπων οι οποίοι συνδέονται, ούτως ή άλλως, μεταξύ των. Διαφοροποιούνται και συνδέονται. Ένα χωρίζει τους ανθρώπους. Η πίστις και η απιστία. Η πίστις στο θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού, η απιστία και η άρνησις του θεανθρώπινου προσώπου του Χριστού. Έτσι αυτή η κρίσις είναι η μεγαλύτερη μέσα στην Ιστορία των ανθρώπων. Γιατί το τέλος της Ιστορίας θα σταθεί ακριβώς πάνω εις αυτήν την κρίσιν. Όταν θα έλθει το τέλος της Ιστορίας, δεν θα σταθούν οι άνθρωποι σαν δυτικοί και ανατολικοί, σαν πολιτισμένοι και απολίτιστοι, σαν λευκοί και μαύροι, αλλά θα σταθούν σαν πιστεύσαντες και μη πιστεύσαντες.

Και εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν, θέλουν να πιστέψουν, είναι εκείνοι που αναζητούν και βρίσκουν τον Ιησούν Χριστόν κι εκείνοι που αναζητά ο Χριστός και τους βρίσκει. Πρόκειται για μια αμοιβαία αναζήτηση και αμοιβαία εύρεση. Και αξίζει να την προσεγγίσουμε. Δεν μας ενδιαφέρει ότι υπάρχει η μερίδα των ανθρώπων που δεν πιστεύει. Γι΄αυτό και ο Απόστολος Παύλος πολλές φορές, όταν καταπιάνεται με ένα τέτοιο θέμα, αγνοεί το τι θα γίνουν παρακάτω οι απιστούντες. Λέει: «Εμείς οι περιλειπόμενοι που θα ζούμε τότε, μαζί με εκείνους οι οποίοι πίστευσαν, ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ὑπάντησιν τοῦ Κυρίου» κ.λπ. Απόστολε Παύλε, οι αμαρτωλοί τι έχουνε γίνει; Δεν μας ενδιαφέρει. Είναι άξιοι της τύχης των. Ναι. Διότι απλούστατα, λυπούμεθα, αλλά είναι άξιοι της τύχης των, διότι απλούστατα είναι το αποτέλεσμα της κακής των προαιρέσεως.

Γι'αυτό εδώ ας μου επιτραπεί να μείνομε ανάμεσα στον Χριστόν και τους πιστούς. Και πρόκειται, όπως σας είπα, για μια αμοιβαία αναζήτηση, αλλά και μία αμοιβαία εύρεση. Εκείνοι που δεν αναζητούν, φυσικά δεν ευρίσκουν. Δεν μας ενδιαφέρει. Κι εκείνους που αναζητά ο Χριστός, αλλά δεν ανταποκρίνονται, συνεπώς κι αυτοί δεν τον ευρίσκουν. Δεν μας ενδιαφέρει. Μη νομιστεί αυτό το «δεν μας ενδιαφέρει» ότι πρόκειται περί ασπλαχνίας. Γιατί τότε πρώτος άσπλαχνος είναι ο Χριστός που παραπέμπει στην κόλαση τους τέτοιους ανθρώπους. Ή καλύτερα, ορθότερα, παραπέμπονται από τον ίδιον τον εαυτόν τους. Ένας μαθητής, όταν μένει στην ίδια τάξη, δεν τον παραπέμπει ο σύλλογος των καθηγητών. Αυτός παραπέμπει τον εαυτόν του στο να μείνει στην ίδια τάξη.

Έτσι λοιπόν ο Θεός αναζητά και βρίσκει. Ο Θεός αναζητά τον άνθρωπο. Είναι ο μεγάλος μαγνήτης που έλκει τα αντίτυπά Του, τις εικόνες Του. Το πρωτότυπον έχει τα αντίτυπα. Και ότι «ὁ Θεός πάντας θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» δεν υπάρχει καμία αντίρρηση. Όλους θέλει ο Θεός να τους σώσει. Ο Θεός προ της πτώσεως είχε κοινωνία με τον άνθρωπο. Διεκόπη όμως η κοινωνία αυτή ένεκα της αμαρτίας των πρωτοπλάστων. Και όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, ο Θεός έκτοτε δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπον. Τον περιπολούσε. Προσέξτε το ρήμα. Τον περιπολούσε. Και θα πει εις τους κατοίκους των Λύστρων: «Οὐκ ἀμάρτυρον ἑαυτόν ἀφῆκεν». Ο Θεός. Αγαθοποιών. Δεν αφήκε τον εαυτόν Του χωρίς μαρτυρίαν. «Οὐκ ἀμάρτυρον». Είναι πολύ σημαντικό, πάρα πολύ σημαντικό. Να πει κανείς: «Μα, δεν ξέρω τον Θεό». Ο Θεός δίδει πάντα στην Ιστορία την μαρτυρία της υπάρξεώς Του και της προσωπικότητός Του. Έτσι: «Ἀγαθοποιῶν, οὐρανόθεν ἡμῖν ὑετούς διδούς καί καιρούς καρποφόρους (:δίδει την βροχή, δίδει τους ευκράτους καιρούς, για να καρποφορήσει η γη) ἐμπιπλῶν τροφῆς καί εὐφροσύνης τάς καρδίας ἡμῶν». «Και γεμίζει, χορταίνει», λέγει, «και δίδει και αγαλλίαση, ευφροσύνη από τα αγαθά της Γης». Και όπως λέγει ένας στίχος των Επιταφίων Εγκωμίων, είναι στο «Ἡ ζωή ἐν τάφῳ», το ψάλλομε κάθε Μεγάλη Παρασκευή: «Ἐπὶ γῆς κατῆλθες, ἴνα σώσῃς Ἀδάμ, καὶ ἐν γῇ μὴ εὐρηκώς τοῦτον Δέσποτα, μέχρις Ἅδου κατελήλυθας ζητῶν». Τι ομορφιά έχει αυτός ο στίχος! «Κατέβηκες στην Γη για να σώσεις τον Αδάμ. Δεν τον βρήκες όμως γιατί είχε πεθάνει». Είχες πει: «Ἐάν παραβῆτε τήν ἐντολή μου, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε». «Δεν τον βρήκες. Είχε πεθάνει. Δεν ησύχασες. Και κατέβηκες στον Άδη, για να πας να τον βρεις». Τι ωραίος στίχος! Αν έτσι έχομε αίσθηση του πράγματος.

Έτσι, λοιπόν, αγαπητοί, δείχνει ότι ο Χριστός φροντίζει, ζητά, ζητά να βρει και να σώσει. Η παραβολή του απολωλότος προβάτου είναι χαρακτηριστική. «Έχασε», λέει, «ένα πρόβατο, είχε εκατό, άφησε τα ενενήντα εννέα και πάει να βρει το ένα». Είναι η ανθρωπότητα. Ακόμα η παραβολή της ακάρπου συκής. «Ἦλθε», λέει, «ζητῶν -ζητῶν!- καρπόν ἐν αὐτῇ καί οὐχ εὗρεν». «Ζητάει καρπό, αλλά δεν τον βρήκε». Είναι βέβαια, αρχικά ο λαός του Ισραήλ. Ζητούσε καρπό. Αλλά δεν βρήκε. Ζητούσε όμως. Στην παραβολή της χαμένης δραχμής. «Καί ζητεῖ», λέει, «ἐπιμελῶς, ἕως ὅτου εὕρῃ». «Και ζητεί», λέει, «επιμελώς, έως ότου εύρει». Μία γυναίκα είχε δέκα δραχμές. Μία την έχασε. Κάπου στο σπίτι μέσα. Άναψε, λέει, λυχνάρι κι άρχισε να ψάχνει. Και την βρήκε την δραχμή την χαμένη. Κοιτάξτε την φρασούλα: «Καί ζητεῖ ἐπιμελῶς -ἐπιμελῶς- ἕως ὅτου εὕρῃ». Είναι ο χαμένος άνθρωπος· που ψάχνει να τον βρει ο Χριστός. Δια του Ησαΐου λέγει: «Ἐμφανής ἐγενήθην, τοῖς ἐμέ ἐπερωτῶσι (:Έγινα φανερός σε εκείνους οι οποίοι δεν με ρωτούσαν) εὑρέθην τοῖς ἐμέ μή ζητοῦσιν». «Και βρέθηκα μπροστά σε εκείνους οι οποίοι δεν με ζητούσαν». Δηλαδή μία αυτεπάγγελτος πράξις.

Δηλαδή ο Χριστός ζητάει να βρει τον άνθρωπον. «Εἶπα· ἰδού εἰμί ἐν τῷ ἔθνει, οἳ οὐκ ἐκάλεσάν μου τό ὄνομα». «Είπα· Να, είμαι σε εκείνον τον λαό», στους εθνικούς συγκεκριμένα, «στους ειδωλολάτρας συγκεκριμένα πρώτοι εκ των οποίων είμεθα εμείς οι Έλληνες, εκείνοι που δεν με κάλεσαν με τ΄όνομά Μου, εκείνοι να φανερώσω». Και αντιθέτει ο Κύριος: «Ἐξεπέτασα τάς χεῖρας μου ὅλην τήν ἡμέραν πρός λαόν ἀπειθοῦντα καί ἀντιλέγοντα» -ομιλεί δια τους Εβραίους. «Άπλωσα τα χέρια μου…». Όταν ξέρετε, μιλάμε, πολλές φορές, κι έχομε αγανάκτηση , απλώνομε τα χέρια μας. Αυτό θα πει «ἐξεπέτασα τάς χεῖρας μου». Όλη την ημέρα. Κάθε μέρα. Σε έναν λαό που απειθεί και αντιλέγει. Κοιτάξτε αντιπαράθεσις. Γι΄αυτό ο Κύριος αναζητά την πίστη στο θεανθρώπινό πρόσωπό Του, για να δώσει την Βασιλεία Του. Γι΄αυτό εθαύμασε, αγαπητοί μου, εθαύμασε πραγματικά τον εκατόνταρχο για την συμπεριφορά του· που σας είπα, ήταν ειδωλολάτρης.

Έτσι, ερωτά ο Κύριος ως προς το θέμα της πίστεως. Γιατί οι Εβραίοι δεν πίστεψαν. Και να το μυστήριον, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, δύο χιλιάδες χρόνια. Δεν επίστεψαν. Ένα μέρος -αν θέλετε να ολοκληρώσω- ένα μέρος από αυτούς, θα πιστέψουν λίγο πριν από την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Αν δείτε τους Εβραίους να αρχίσουν να πιστεύουν ομαδικά, θα πείτε: «Ήλθε το τέλος!». Είναι σημάδι των εσχάτων. Κάποτε ρωτήθηκε ο Κύριος εάν θα έλθει. «Δεν υπάρχει θέμα εκεί», είπε ο Κύριος. «Το πρόβλημα δεν είναι αν θα έλθω ή δεν θα έλθω. Βεβαίως θα έλθω». Το πρόβλημα είναι κάπου αλλού: «Πλήν, ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐλθών ἄρα εὑρήσει τήν πίστιν ἐπί τῆς Γῆς;». «Εγώ θα ‘ρθω. Αλλά θα βρω την πίστη επάνω στη Γη;». Ναι. Ο Κύριος μάς είπε ότι η πίστις… - το θέτει ερωτηματικώς δεν απαντά, αλλά γνωρίζομε από άλλα σημεία ότι δεν θα βρει την πίστιν, παρά μόνον σε έναν μικρό αριθμό χριστιανών. Όπως δεν θα βρει και την αγάπη. Παρά μόνον σε ένα μικρό αριθμό χριστιανών. Γιατί ο Κύρος μας είπε ότι και η αγάπη θα ψυγεί, θα παγώσει. Και ομιλεί φυσικά για τους Χριστιανούς.

Ο Κύριος ομιλεί ακόμα περί μεγάλου πειρασμού εφ’ όλης της γης εις τα έσχατα της Ιστορίας. Το λέγει αυτό εις τον άγγελον της Φιλαδελφείας, δηλαδή εις τον επίσκοπον, εις την Εκκλησίαν της Φιλαδελφείας, μία από τις επτά ιστορικές Εκκλησίες της Μικράς Ασίας. Και λέγει: «Κἀγώ σέ τηρήσω ἐκ τῆς ὥρας τοῦ πειρασμοῦ τῆς μελλούσης ἔρχεσθαι ἐπί τῆς οἰκουμένης ὅλης». «Θα σε φυλάξω», λέει. Ξέρετε οι επτά αυτές παραγγελίες στις επτά ιστορικές εκκλησίες, είναι επτά πτυχές της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Και προφανώς αποτείνεται εις το λείμμα, εις το υπόλοιπον. Σε εκείνο το μικρό ποίμνιον που θα σώσει, που θα μείνει σωστό. «Μή φοβοῦ, τό μικρό ποίμνιον», λέει ο Χριστός, «Μη φοβάσαι, ω μικρό ποίμνιον». Είναι κλητική. Δεν είναι ονομαστική, είναι κλητική. «ὅτι εὐδόκησε ὁ Πατήρ δοῦναι ὑμῖν τήν βασιλείαν». «Έτσι, λοιπόν», λέγει, «επειδή ετήρησες τις εντολές μου, τις εφύλαξες, κι Εγώ θα σε φυλάξω από εκείνον τον πειρασμόν που πρόκειται να έλθει σε όλη την οικουμένη» - Προσέξτε: «οικουμένη», «οικουμένη»! - «πειρᾶσαι τούς κατοικοῦντας ἐπί τῆς Γῆς»· που αυτός ο πειρασμός θα θέσει υπό δοκιμασίαν αυτούς που κατοικούν επάνω στη γη.

Ποιος είναι αυτός ο πειρασμός; Ακούσατέ τον ποιος είναι και τρομάξατε. Γιατί έχομε μπει στην περιοχή του πειρασμού αυτού. Κι εμείς οι Έλληνες μάλιστα… Είναι ο πειρασμός ποιος; Η αμφισβήτησις της θεανθρωπίνης φύσεως του Χριστού. Αυτός είναι ο πειρασμός. Το ακούσατε; Η αμφισβήτησις της θεανθρωπίνης φύσεως του Χριστού. «Ο Χριστός δεν είναι Θεός». Αυτό είναι. Δηλαδή ο διαρκώς υπάρχων, υποβόσκων και αναδεικνυόμενος εις τα έσχατα Αρειανισμός· ο οποίος Αρειανισμός ηρνείτο βεβαίως την θείαν φύσιν του Ιησού Χριστού. Η απιστία στον Χριστό, να το πούμε έτσι απλά. Και το βλέπομε, το βλέπομε, σας είπα, να έρχεται ταχύτατα, αλματωδώς, στην εποχή μας, στην χώρα μας, στον κόσμον όλον. Η Ευρώπη; Προ πολλού, η χριστιανική Ευρώπη. Αρειανίζει. Δεν το λέω εγώ. Ο μακαριστός πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς, έγραψε ολόκληρο βιβλίο. Διαβάσατέ το. «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος». Η Ευρώπη; Αρειανίζει. Η Αμερική; Η Αμερική είναι Ευρώπη. Οι ίδιοι κάτοικοι είναι. Οι Έλληνες; Ω, οι Έλληνες… Ανοίξτε, παρακαλώ, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, δεν ξέρω, ανοίξτε, να δείτε τι θα ακούτε κάθε φορά. Να δείτε τι θα ακούτε και να σας πιάνει αγανάκτηση... Κυριολεκτικά. Λοιπόν. Μέσα στον χρόνο στον μεταξύ των δύο παρουσιών του Χριστού, ο Κύριος συνεχώς ζητά να βρει την πίστη. Κι όπου την βρει, την επαινεί. Και την θαυμάζει. Όπως ακριβώς στάθηκε ο Κύριος μπροστά στην πίστη του εκατοντάρχου, που ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή.

Είναι, όμως, αγαπητοί μου, και η πλευρά του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος τώρα αναζητά τον Χριστόν και Τον βρίσκει. Όταν ο Φίλιππος λέγει εις τον Ναθαναήλ: «Ευρήκαμε τον Μεσσία!». Προφανώς εδώ υπονοείται ότι Τον ανεζήτουν. Γιατί; Πού Τον ανεζήτουν; Όχι βεβαίως εις τους δρόμους και στα βουνά. Εις τις γραφές. Κι εκεί εγνώριζαν πολύ καλά τα χαρακτηριστικά του Μεσσίου. Για διαβάστε Παλαιά Διαθήκη να δείτε. Διαβάστε τον Ησαΐα· όλους τους προφήτες· τον Ησαΐα, να δείτε πόσο κυριολεκτικά και μετά πολλών λεπτομερειών αναφέρεται ο προφήτης και οι προφήται εις τα γνωρίσματα, εις τα χαρακτηριστικά του Μεσσίου. Οι Εβραίοι δεν Τον ανεγνώρισαν. Δεν πρόσεχαν τα χαρακτηριστικά τα εξαγγελόμενα υπό των προφητών. Αλλά ο Φίλιππος και ο Ναθαναήλ, φίλοι ήσαν, μελετούσαν κατά τρόπον αμερόληπτον. Όχι μεροληπτικόν, ότι έρχεται ένας Μεσσίας που θα μας απαλλάξει από τους Ρωμαίους και θα τρώμε με χρυσά κουτάλια... Αυτά που πιστεύει σήμερα ο Σιωνισμός. Το ίδιο κλίμα, το ίδιο κλίμα... Και θα γίνομε κοσμοκράτορες, που λέει ο Σιωνισμός. Όχι, όχι, όχι. Θέλομε τον Μεσσία. Με τα χαρακτηριστικά Του εκείνα που βλέπομε στην Αγία Γραφή. Και όταν μίλησε ο Χριστός εις τον Φίλιππον, ο Φίλιππος Τον αναγνώρισε. Αμέσως.

Και πάει και λέει στον Ναθαναήλ: «Βρήκαμε τον Μεσσία». Ποιον; «Ὅν ἔγραψε Μωσής καί οἱ προφῆται». Γιατί αυτούς μελετούσαν. Έτσι λοιπόν σημαίνει ότι δηλαδή «Τον βρήκαμε» σημαίνει Τον ανεζήτουν. Τότε κανείς μόνον βρίσκει όταν αναζητά . Γι'αυτό σημειώνει και ο Παύλος εις τους Αθηναίους - ειδωλολάτραι ήσαν οι Αθηναίοι πρόγονοί μας. «Ζητεῖ τόν Κύριον, εἰ ἄρα γέ ψηλαφήσειεν αὐτόν καί εὔροιεν». Να, ψηλάφησε. Θα τον βρεις. Είναι μέσα μας. Ψηλάφησε. Ψηλάφησε στην κτίσιν και θα τον βρεις. Είναι μέσα μας. Γιατί; Γιατί ο Θεός, δεν άφησε, όπως είπε εις τα Λύστρα, τον εαυτόν Του αμάρτυρον, χωρίς μαρτυρία. «Καί γέ οὐ μακράν ἀπό ἑνός ἑκάστου ἡμῶν ὑπάρχοντα». «Δεν υπάρχει μακριά από τον καθέναν από μας». «Ἐν αὐτῷ γάρ ζῶμεν καί κινούμεθα καί ἐσμέν». Σ’ αυτόν υπάρχομε, σ’ Αυτόν κινούμεθα. Όχι κατά πανθεϊστικόν τρόπον.

Και θα σημειώσει: «Ὡς καί τινες τῶν καθ' ἡμᾶς ποιητῶν εἰρήκασι». «Όπως έχουν πει και μερικοί από τους δικούς σας ποιητάς και φιλοσόφους». Και ο αρχαίος κόσμος, ο έξω από τα όρια του Ισραήλ, αναζητούσε τον Κύριον. Και ο Κύριος για να δείξει αυτήν την ανθρωπίνη αναζήτηση και εύρεση, είπε την παραβολή του πολυτίμου μαργαρίτου. «Ὅς εὑρών (εκείνος ο άνθρωπος, λέει) ἕναν πολύτιμον μαργαρίτην, ἀπελθών πέπρακε πάντα ὅσα εἶχε καί ἠγόρασε αὐτόν». «Όσα είχε τα πούλησε για να αγοράσει αυτόν τον μαργαρίτην». Τι επούλησε; Καλός είναι ο πολιτισμός αλλά εάν με απομακρύνει από τον Χριστόν… γιατί από ένα όριο και πέρα στρέφεται εναντίον του ανθρώπου ο πολιτισμός, περιττόν να σας το εξηγήσω περισσότερο, τον ξεπουλώ, για να αγοράσω τον πολύτιμον μαργαρίτη. Και ό,τι άλλο, ό,τι άλλο... Ομοίως και η παραβολή του κρυμμένου θησαυρού. Βρήκε, λέει, έναν θησαυρό σε ένα χωράφι. Μαζεύει τις οικονομίες του, αγοράζει τον αγρόν, για να έχει τον θησαυρό. Είναι η Γραφή, είναι η Γραφή· κι εκεί μέσα θα βρεις τον θησαυρόν. Αυτές οι δυο παραβολές του πολυτίμου μαργαρίτου και του κρυμμένου θησαυρού, δείχνουν ότι είναι Αυτός ο Χριστός, ο πολύτιμος μαργαρίτης. Γι΄αυτό ο Κύριος συνιστά έντονα και λέγει: «Ζητεῖτε καί εὑρήσετε (:και θα βρείτε)». «Ὁ ζητῶν -λέει αλλού- εὑρίσκει». «Αυτός ο οποίος ζητάει, βρίσκει».

Αγαπητοί, πρόβλημα δεν υφίσταται αν θα αναζητήσομε τον Κύριον διά να Τον βρούμε. Πρόβλημα εκεί δεν υπάρχει. Το πρόβλημα υφίσταται στο αν υπάρχει η αναζήτησις. Και ερωτούμε: Σήμερα αναζητούμε τον Κύριον; Βέβαια κάποιοι άνθρωποι Τον αναζητούν και δεν θα παύσουν να Τον αναζητούν. Και βέβαια Τον βρίσκουν. Αλλά είναι οι ολίγοι. Οι πολλοί Τον αναζητούν στα υποκατάστατα. Γι΄αυτό υπάρχει και το πλήθος των αιρέσεων και των ανατολικών θρησκειών, που βρίσκουν απήχηση στους Χριστιανούς μας. Ξέρετε ποιο είναι το έσχατον υποκατάστατον αναζητήσεως του Χριστού και της μακαριότητος; Τα ναρκωτικά! Επειδή δεν βρίσκουν τον Χριστόν ή δεν θέλουν να Τον βρουν, πηγαίνουν στα υποκατάστατα. Είναι λυπηρό. Να αναζητούμε τον Χριστό εκεί που δεν υπάρχει. Γι΄αυτό ο Ψαλμωδός με μελαγχολικό τρόπο γράφει: «Κύριος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ διέκυψεν (:έσκυψε από τον ουρανό) ἐπί τούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἰδεῖν (:να δει) εἰ ἔστι συνιῶν ἤ ἐκζητῶν τόν Θεόν (:Ποιος είναι φρόνιμος και ποιος αναζητά τον Κύριον;)». Και συμπληρώνει μελαγχολικά: «Πάντες ἐξέκλιναν(:όλοι στραβολόξυσαν) ἅμα ἠχρειώθησαν (:έγιναν αχρείοι) οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός». Κανείς! Και δεν αναζητούμε τον αληθινόν Κύριον Ιησούν Χριστόν, επειδή εξεκλίναμε. Δηλαδή απομακρυνθήκαμε. Όπως είπαμε, λοξοδρομήσαμε. Επειδή γινήκαμε αχρείοι. Το ήθος μας έγινε αχρείον. Επειδή δεν ποιούμε χρηστότητα. Δεν ασκούμε την αρετή. Είναι η εποχή μας φοβερή εποχή. Γκρεμίζει τα πάντα. Γι΄αυτό επιτρέπει ο Κύριος για τιμωρία μας να πλανώμεθα.

Τι χρειάζεται; Ταπείνωσις και αυτογνωσία. Όπως και ο εκατόνταρχος που είπε: «Κύριε, οὐκ εἰμί ἱκανός, ἵνα μου ὑπό τήν στέγην εἰσέλθῃς». Και προσθέτει με πίστη: «Ἀλλά μόνον εἰπέ λόγῳ καί ἰαθήσεται ὁ παῖς μου». Και όταν υπάρχει ταπείνωσις και η αυτογνωσία, τότε έρχεται και η θεολογία. Και η θεολογία είναι να ζητήσεις και να βρεις τον Θεόν Λόγον. Αφού πρώτα Εκείνος σε ανεζήτησε. Και Τον βρίσκεις και σε βρίσκει. Και Τον θαυμάζεις και σε θαυμάζει. Όπως τότε ο Κύριος εθαύμασε τον εκατόνταρχον.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας και επιμέλεια:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_644.mp3

Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 

Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ τῆς θεολογικῆς σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ., πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς. 

 

Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «μή τοίνυν θαρρῶμεν οἱ ἐστῶτες», ὅσοι νομίζουμε ὅτι εἴμαστε καλοί καί στεκόμαστε καλά πνευματικά, νά μήν ἔχουμε θάρρος. «Μή τοίνυν θαρρῶμεν οἱ ἐστῶτες, ἀλλά λέγωμεν ἑαυτοῖς, μέ ταπείνωση· ὁ δοκῶν ἐστάναι, βλεπέτω μή πέσῃ»· αὐτός πού νομίζει ὅτι στέκεται, ὅτι ζεῖ τή χριστιανική ζωή σωστά, αὐτός πού νομιζει πώς στέκεται, ἄς προσέξει νά μἠν πέσει. «Μηδέ ἀπογινώσκωμεν οἱ κείμενοι», ἀλλά καί οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι εἴμαστε ἁμαρτωλοί, νά μή φθάσουμε σέ ἀπόγνωση, «ἀλλά λέγωμεν ἑαυτοῖς· μή ὁ πίπτων οὐκ ἀνίσταται;». Μήπως ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος πέφτει, δέν μπορεῖ νά σηκωθεῖ;

 

Καί συμπληρώνει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καί λέγει: νά μή νομίσουμε ὅτι ἡ κακία, τό κακό εἶναι ἀκίνητο καί ἀνίκητο, ὅπως διδάσκουν οἱ Μανιχαῖοι· αὐτό εἶναι πολύ μεγάλη πλάνη.

 

Τό κακό μποροῦμε νά τό νικήσουμε. Αὐτό πού πρέπει νά κάνουμε, εἶναι νά ὁδεύσουμε διά τῆς στενῆς καί τεθλιμμένης ὁδοῦ. Καί νά βαδίζουμε, «καί θαρροῦντες καί δεδοικότες», νά βαδίζουμε αὐτόν τόν χριστιανικό δρόμο μέ δύο συναισθήματα· καί μέ θάρρος ἀλλά καί μέ φόβο.

 

«Δεδοικότες μέν, διά τούς ἑκατέρωθεν κρημνούς»· νά φοβόμαστε, γιατί σ’ αὐτόν τόν δρόμο τόν χριστιανικό ὑπάρχουν πολλοί κρημνοί, δεξιά κι ἀριστερά, πολλά θέλγητρα, πολλές ἀπολαύσεις, πολλές ἡδονές, οἱ ὁποῖες μπορεῖ νά μᾶς παρασύρουν, «θαρροῦντες δέ, διά τόν προηγούμενον ἡμῶν Ἰησοῦν», μέ θάρρος δέ, διότι σ’ αὐτόν τόν δρόμο μπροστά ὁδηγός μας εἶναι ὁ Χριστός, εἶναι καί οἱ Ἅγιοι.

------------------------------------------

 

Ἀπό τό τρίτομο ἔργο τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση «ΟΜΙΛΙΕΣ στίς Κυριακές καί στίς Ἑορτές τοῦ ἔτους», τόμος Γ΄, σελ. 1502, ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη Δεκέμβριος 2024.

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Κατά Ματθαίον, κεφάλαιο Η΄, εδάφια 5 - 13
 

5 Εἰσελθόντι δὲ αὐτῷ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· 6 Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. 7 Καὶ λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. 8 Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. 9 Καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. 

 

10 Ἀκούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. 11 Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ ᾿Αβραὰμ καὶ ᾿Ισαὰκ καὶ ᾿Ιακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, 12 οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. 13 Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῳ· ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.

 

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παναγιώτη Τρεμπέλα

 

5 Και όταν ο Ιησούς μπήκε στην Καπερναούμ, ήλθε κοντά Του ένας εκατόνταρχος, ο οποίος Τον παρακαλούσε και Του έλεγε: 6 «Κύριε, ο δούλος μου είναι κατάκοιτος και παράλυτος στο σπίτι και βασανίζεται από τρομερούς πόνους». 7 Ο Ιησούς τότε του λέει: «Θα έλθω εγώ στο σπίτι σου και θα τον θεραπεύσω». 8 Και ο εκατόνταρχος Τού αποκρίθηκε: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να εισέλθεις κάτω από τη στέγη του σπιτιού μου. Αλλά πες αυτό που θέλεις μόνο με έναν απλό λόγο, και θα γιατρευτεί ο δούλος μου· 9 διότι κι εγώ άνθρωπος είμαι κάτω από εξουσία και παίρνω διαταγές από ανωτέρους, αλλά κι έχω στις διαταγές μου στρατιώτες· και λέω σε ένα στρατιώτη: ‘’Πήγαινε”˙ και πηγαίνει. Και σε άλλον λέω: ‘’Έλα’’, κι έρχεται. Και στον δούλο μου λέω: ‘’Κάνε αυτό’’, και το εκτελεί. Πόσο μάλλον θα εκτελεστεί ο δικός σου λόγος· διότι Εσύ δεν είσαι κάτω από τις διαταγές κανενός, αλλά έχεις εξουσία πάνω σε όλες τις αόρατες δυνάμεις!».

 

10 Όταν ο Ιησούς άκουσε τα λόγια του αυτά, θαύμασε και είπε σε εκείνους που Τον ακολουθούσαν: «Αληθινά σας λέω, τόσο μεγάλη πίστη δεν βρήκα ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες, οι οποίοι είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού. 11 Σας διαβεβαιώνω λοιπόν ότι πολλοί σαν τον εκατόνταρχο θα έλθουν από ανατολή και δύση, απ’ όλα τα μέρη του κόσμου, και θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο ευφρόσυνο δείπνο της Βασιλείας των Ουρανών. 12 Ενώ εκείνοι που κατάγονται από τον Αβραάμ και σύμφωνα με τις επαγγελίες και υποσχέσεις του Θεού είναι κληρονόμοι της βασιλείας, θα ριχθούν έξω απ’ αυτήν, στο σκοτάδι που είναι τελείως απομακρυσμένο από τη βασιλεία του Θεού. Εκεί θα κλαίνε και θα τρίζουν τα δόντια τους». 13 Και είπε ο Ιησούς στον εκατόνταρχο: «Πήγαινε στο σπίτι σου κaι ας γίνει σε σένα όπως το πίστεψες (ότι δηλαδή μόνο με τον λόγο μου και από μακριά μπορώ να θεραπεύσω τον δούλο σου)». Και πράγματι εκείνη την στιγμή θεραπεύθηκε ο δούλος του.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης: τριάντα χρόνια από την ομιλία που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης 

 

Αρχικώς θα πρέπει να σημειώσω ότι δεν υπήρξα ποτέ μέλος του ΠΑΣΟΚ και οποιουδήποτε άλλου κόμματος, συνεπώς οι παρακάτω σκέψεις μου για τον αείμνηστο διανοούμενο Μιχάλη Χαραλαμπίδη (1951-1974) και την ομιλία του στο 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό, δεν έχει καμία κομματική προσέγγιση. Και για γίνω ακόμη σαφής, με εμπνέει και χρησιμοποιώ συνεχώς τη ρήση του Σεφέρη, ο οποίος το 1967 μιλώντας για τα τότε πέτρινα χρόνια της πατρίδας μας, ανέφερε ότι «δεν έχω κανένα κομματικό δεσμό, άρα μπορώ να μιλώ χωρίς φόβο και πάθος».

Μετά από αυτές τις απαραίτητες διευκρινήσεις, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, μέλος της συντακτικής ομάδας της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης Σεπτεμβρίου, εκλεγμένο μέλος των κομματικών οργάνων με μεγάλη πλειοψηφία, θεωρήθηκε η φωνή του κινήματος η οποία δεν έλαβε ποτέ κομματική, κρατική, έμμισθη θέση, ενώ υπερασπίστηκε τις αξίες, τις αρχές, τις ιδέες του μέχρι το βιολογικό του τέλος: Γενοκτονία, Κύπρος, ανάπτυξη, αγροφιλία, Ρωμανία και πολλά πολλά ακόμη.

Η καθοριστική όπως ονομάστηκε ομιλία του στο 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, θεωρείται η κορυφαία παρέμβασή του στο δημόσιο βίο της μεταπολίτευσης. Η ομιλία στην οποία αναφέρθηκε, προέβλεψε- αρκετοί έγραψαν ότι «προφήτεψε»- την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, με τη φράση «στο τέλος του κύκλου το 2004 ή το 2010 η Ελλάδα, αυτό που ονομάζω Τουρκομπαρόκ», θα γίνει «Βιλαέτι ή Γερμανικό Λάντερ».

Στην ίδια ομιλία, με την οποία θα γίνει ευρύτερα γνωστός, έκανε λόγο και για την πολιτική της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας και εστίασε σε τρεις επιλογές της: πρώτη το Νταβός και την κατάρρευση του δόγματος του μη διαλόγου με τη Τουρκία, δεύτερη στην απόσυρση του βέτο και στην κατάρρευση του μύθου ότι η τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση περνά από την Αθήνα και τρίτη στην εφαρμογή του δικαιώματος της Ελλάδας για τα δώδεκα μίλια. Και συνέχισε με το εξής ερώτημα: «Γιατί η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη τον Νοέμβριο του 1994, έτοιμη διπλωματικά, πολιτικά, οικονομικά, αμυντικά, ώστε να εξασκήσει το δικαίωμά της για την εφαρμογή των δώδεκα μιλίων στο Αιγαίο. Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα».

Ανέφερε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει στην ακριβή της διάσταση το Τουρκικό πρόβλημα, ονοματίζοντας τη μήτρα της ανωμαλίας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μικράς Ασίας: «Δεν υπάρχει Κυπριακό πρόβλημα, δεν υπάρχει πρόβλημα Αιγαίου, δεν υπάρχει πρόβλημα Θράκης υπάρχει ένα πρόβλημα: Το τουρκικό πρόβλημα.Και αυτό πρέπει να λυθεί με βάση τις αρχές, τις αξίες, και τα ιδανικά που αποτέλεσαν τα θεμέλια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών. Και το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες θα βρει τη σύγχρονη προέκτασή του η οποία θα είναι πως η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες, όταν η Ανατολική Μεσόγειος θα ανήκει στους λαούς της».

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα αναφερθεί αργότερα στη βεβαιότητά του ότι η συνθήκη των λαών δεν θα υπογραφεί στη Λωζάννη, στη Ζυρίχη, στο Λονδίνο, αλλά στο ελεύθερο Ντιγιαρμπακίρ και στην ελεύθερη Κερύνεια. Μετά την «ανακάλυψη» της ομιλίας σε χρόνο που ταυτίστηκε με την οικονομική κρίση και τα Μνημόνια, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα αναφέρει τα εξής:

«Η ομιλία μου, που κυκλοφόρησε ευρέως στο Διαδίκτυο, έχει δύο πλευρές. Η μια πλευρά αφορά την πολιτική. Στην Ελλάδα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από το τέλος της δεκαετίας του ’80, έχουμε απομακρυνθεί από την πολιτική ως κατηγορία αναλυτική και, κύρια, ως κατηγορία πρόβλεψης. Η πολιτική είναι πρόβλεψη, η πολιτική είναι πρόλογος. Αυτή η εκτίμηση για την πολιτική ήταν πολύ συνειδητοποιημένη και στους κλασικούς Έλληνες, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που είναι ενεργός πολίτης – πολύ περισσότερο, σε αυτούς που θέλουν να έχουν ένα ρόλο στη διεύθυνση μιας χώρας.

Όλα αυτά τα χρόνια, πρότεινα έναν διαφορετικό δρόμο που οδηγούσε σε μια διαφορετική Ελλάδα. Σε μια Ελλάδα, η οποία θα ανακτούσε τη θέση της στη Γεωγραφία και στην Ιστορία της περιοχής, και θα είχε ένα ρόλο στην ευρωπαϊκή και στην παγκόσμια σφαίρα. Δυστυχώς, δεν υπήρξε η πολιτική ως πρόβλεψη. H πολιτική υπήρξε ως μικρή διαχείριση και κύρια πελατειακή ή, απλώς, ως διαμοιρασμός των δημόσιων εσόδων – μια πολιτική μικρών οριζόντων, ας το πούμε έτσι. Tον τελευταίο καιρό, ζούμε την πολιτική ως επίλογο και, μάλιστα, ως έναν παρακμιακό επίλογο.

Η άλλη πλευρά, που έχει πολύ μεγάλη σημασία, είναι ότι αυτό το μικρό απόσπασμα προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον στους νέους ανθρώπους (γιατί αυτοί βρίσκονται κυρίως στο Διαδίκτυο, και όχι οι προηγούμενες γενιές, οι οποίες έχουν μεγάλες ενοχές για το πώς φτάσαμε εδώ). Ενώ, λοιπόν, οι νέοι άνθρωποι επικεντρώνονται συνήθως σε ζητήματα που αφορούν τους καλλιτέχνες κ.λπ., εδώ επικεντρώνονται σε έναν πολιτικό λόγο. Αυτό είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα, γιατί αυτοί οι νέοι αναζητούν μια άλλη ερμηνεία για το πώς έφτασε η χώρα ως εδώ και σαφώς έναν άλλο ορίζοντα για τη χώρα και το μέλλον τους».

Η τομή στην ελληνική ταυτότητα και πολιτική

Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη δεν ήταν απλώς μια εσωκομματική τοποθέτηση. Ήταν μια βαθιά πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανατομία της Ελλάδας εκείνης της εποχής, η οποία με το πέρασμα των χρόνων απέκτησε τις διαστάσεις που γνωρίζουμε σήμερα, λόγω της απόλυτης δικαίωσης. Για να καταλάβουμε ακόμη περισσότερο την αξία της, πρέπει πρώτα να δούμε και το σχετικό πλαίσιο.

Το 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έγινε τον Ιούνιο του 1996, λίγο μόλις καιρό μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου και το κόμμα περνούσε στα χέρια του Κώστα Σημίτη και η Ελλάδα έμπαινε στην εποχή του αποκαλούμενου «εκσυγχρονισμού».

Μέσα σε αυτό το κλίμα «ευφορίας», ο Χαραλαμπίδης ανέβηκε στο βήμα και προέβλεψε την οικονομική και δομική κατάρρευση της Ελλάδας, διέγνωσε ότι η ανάπτυξη εκείνης της περιόδου ήταν «φούσκα», βασισμένη σε δανεικά, στην κατανάλωση και την υποβάθμιση- εξαφάνιση της εγχώριας παραγωγής, ενώ το σημείο που έμεινε στην ιστορία και προκαλεί δέος σήμερα είναι η χρονική ακρίβεια με την οποία προέβλεψε την κρίση.

Είναι συγκλονιστική η αναφορά στο 2010, στο έτος που η Ελλάδα μπήκε στο πρώτο Μνημόνιο και ο όρος «Γερμανικό Λάντερ», προμηνύοντας την οικονομική κηδεμονία από την Ευρωζώνη και κυρίως τη Γερμανία, επισημάνσεις οι οποίες επιβεβαιώθηκαν απολύτως δεκατέσσερα χρόνια αργότερα.

Χρησιμοποίησε τον όρο «Τουρκομπαρόκ» για να περιγράψει το πολιτισμικό και κοινωνικό μοντέλο που κυριαρχούσε τότε στην Ελλάδα. Έβλεπε μια χώρα που έχανε την παραγωγική της ταυτότητα, την αισθητική της και τις ιστορικές της ρίζες, για να υιοθετήσει έναν εύκολο, καταναλωτικό νεοπλουτισμό αναμειγμένο με την ανατολίτικη νωθρότητα και το πελατειακό κράτος.

Κατήγγειλε ότι ο λεγόμενος «εκσυγχρονισμός» που ευαγγελιζόταν η νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τίποτα άλλο από μια επιφανειακή διαχείριση κονδυλίων, χωρίς εθνικό όραμα και χωρίς βάση στην πραγματική οικονομία (γεωργία, βιομηχανία, παιδεία).

Ως βαθύς γνώστης της γεωπολιτικής και πρωτεργάτης της αναγνώρισης της Γενοκτονίας και της υιοθέτησης της 19ης Μαίου ως ημέρας μνήμης, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης επέκρινε σφοδρά την εξωτερική πολιτική της Αθήνας (ιδιαίτερα μετά την κρίση των Ιμίων που είχε προηγηθεί τον Ιανουάριο του 1996) και ανέλυσε ότι η Ελλάδα κάνει το λάθος να τεμαχίζει την απειλή σε επιμέρους ζητήματα (ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, Θράκη, Αιγαίο).

Υποστήριξε ότι το πρόβλημα δεν είναι διμερές, αλλά δομικό: είναι το ίδιο το «Τουρκικό Πρόβλημα», δηλαδή ο επεκτατικός και αυταρχικός χαρακτήρας του τουρκικού κράτους. Για να αντιμετωπιστεί, πρότεινε μια επιθετική πολιτική ανάδειξης των δικαιωμάτων των μειονοτήτων μέσα στην ίδια την Τουρκία (Κούρδοι ) και όχι μια πολιτική συνεχών υποχωρήσεων και κατευνασμού.

Η ομιλία ήταν επίσης μια σκληρή προειδοποίηση προς τη βάση του ΠΑΣΟΚ, αφού έβλεπε το κόμμα να μεταλλάσσεται από ένα ριζοσπαστικό, πατριωτικό κίνημα σε έναν ψυχρό, γραφειοκρατικό μηχανισμό εξουσίας, αποκομμένο από τις ανάγκες του λαού.

Η ομιλία η οποία δεν άλλαξε την Ελλάδα, αλλά έδειξε πως θα μπορούσε να είναι η πατρίδα μας….

Την ώρα που οι σύνεδροι και ειδικά οι ομάδες των μονομάχων που ήθελαν την εξουσία στο φέουδο του ΠΑΣΟΚ, τη στιγμή που χιλιάδες χειροκροτούσαν τις υποσχέσεις για το «ισχυρό ευρώ, το χρηματιστήριο και την Ελλάδα των έργων», ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, θα έπρεπε να ολοκληρώσει την ομιλία του γιατί είχε υπερβεί το χρόνο, ενώ αντιμετώπιζε και την ειρωνεία από την τότε κομματική ελίτ. Και όλα αυτά τη στιγμή που ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης «διάβασε» με απόλυτη ακρίβεια την επερχόμενη πορεία της χώρας…..

Είναι γνωστό, αλλά πρέπει να το επαναλάβουμε: ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης δεν εξαργύρωσε ποτέ τις απόψεις του με θέσεις, ενώ αποχώρησε λίγα χρόνια μετά (το 1999) λόγω πολιτικών διαφωνιών και παρέμεινε πιστός στις ιδέες του μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η ομιλία αυτή απέδειξε ότι η πραγματική πολιτική σκέψη πρέπει να βλέπει δεκαετίες μπροστά, συνδυάζοντας την οικονομία, την κοινωνιολογία και τη γεωπολιτική, αντί να εγκλωβίζεται στους επικοινωνιακούς κύκλους των επόμενων εκλογών.

Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη το 1996 ήταν η ζωντανή απόδειξη ενός διαφορετικού πολιτικού και πρωτοπόρου διανοούμενου, ο οποίος προτίμησε να προειδοποιήσει για την καταστροφή παρά να εξαργυρώσει την θέση του στο κόμμα. Τέλος, ας ευχηθούμε η ομιλία αυτή να προβληθεί, να γίνει ακόμη πιο γνωστή και να αναλυθεί με σχετικές πανεπιστημιακές εργασίες ως το κλασικό παράδειγμα πολιτικού λόγου της σύγχρονης Ελλάδας, που δικαιώθηκε απόλυτα από την ίδια την ιστορία….

Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στον παρακάτω σύνδεσμο
https://youtu.be/7hep1g59RLI

ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ ΕUROBANK

Ανάθεμά σε EUROBANK και τρις ανάθεμά σε
που εκλεκτούς πελάτες σου καθόλου δεν λυπάσαι!
Τους στίβεις-λεμονόκουπες- και τους αποστραγγίζεις,
αντί σαν άγιους προσκυνάς και να τους λιβανίζεις!
Βρυκόλαξ κι άγριο βαμπίρ, το βιός μας το ρουφάεις
Και με τα ξένα κόλλυβα τρώεις, πίνεις, γλεντάεις!!!
Σου δώσαμε Κεφάλαια να μας τα αυγατίσεις
Κι εσύ με τις Προμήθειες πας να τα μηδενίσεις!
Δεκάδες κόστη φύτεψες μα και επιβαρύνσεις
και μιάν γλισχρήν απόδοση, σε άλλες κατευθύνσεις!
Πέντε χιλιάδες μου ρουφάς τον χρόνο 'πό τα κέρδη,
χωρίς να 'δρώσεις πισινό ή να γεμίσεις μ' έρπη!
Ποτέ σου δεν με πρόσφερες ένα Ευρώ για "μπόνους"!
Αντίθετα, εκμηδένισες κι ελάχιστους μου τόκους!
Το Δίκιο με το μέρος σου τραβάς, όπως κι οι άλλες,
οι Τράπεζες του τόπου μας, με τσέπες τους μεγάλες!
Δικά μας είναι τα ψωμιά , δικά σας τα μαχαίρια
Κι εμάς όλους αφήνετε με αδειανά τα χέρια!
Σ' εγκαίνεια μουσείου μου δεν έφερες έν' δώρο
Αντίθετα, μου φόρτωσες κι ακόμα ένα φόρο!
Παντού φαίνεσαι "σπόνσορας" και χορηγός σε φιέστες
Και αγκαλιάζεις πονηρά πολιτικούς και ψεύτες!
Στάχτη στα μάτια μας πετάς με κάτι εκδηλώσεις
και μ' ένα δείπνο πλούσιο για να μας ξεπληρώσεις.
Ενώ μπορούσες άνετα, ετούτη την σπατάλη
να δώσεις στο μουσείο μου βοήθεια μεγάλη!
Επτά Βραβεία Διεθνή κατέχει επαξίως!
Μα η δική σου η ματιά το βλέπει απαξίως!
Καλάθι επενδυτικό δεν θες να αυγατίσεις
Μονάχα το Κεφάλαιο θες να εκμηδενίσεις!
Εσύ δεν είσαι μια μαμά που αγαπά παιδιά της
Εσύ 'σαι μία μητριά που θέλει όλα δικά της!
Μ' έκανες και κατέφυγα σε Κρατικό Φορέα
μήπως και βρω το δίκιο μου...Μα θέρισα αέρα!!
Ήρθανε και στελέχη σου στη Ρόδο και τα είδα
Και όλα τα παράπονα κατέγραψαν, που είπα!
Όμως κι αυτά με γράψανε, όπως κι εσύ, συνήθως.
Λυπούμαι, "φίλη Τράπεζα", για συναλλακτικό σου ήθος!
Λέω να καταγγείλω σε, σε όλη την Ελλάδα,
πως βλέπεις τον πελάτη σου, σαν την παχειά 'γελάδα!
Στα Μέσα Ενημέρωσης λέω να καταφύγω,
Ρεζίλι να σε κάμω, βρε, πριν απ' τον κόσμο φύγω!
Θα πάρω και Κεφάλαια κι όλες μου καταθέσεις
Να σε τρελλάνω μ' αγωγές και άλλες επιθέσεις!
Και γνώριζε πως ήμουνα πελάτης σου ως τώρα
για δυό κορίτσια εκλεκτά που σε τιμούν στη χώρα.
Είναι καλά κι ευγενικά π' όλο 'ξυπηρετούνε
Στη δύσκολη "γαλέρα" σου όλο κουπί τραβούνε!
Αυτά σου λέω προς στιγμή, μήπως και θα συνέλθης
Στον ίσιο δρόμο της ζωής μήπως και επανέλθης!

ΑΝΑΚΡΕΩΝ ΔΑΥΛΗΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ

Γέγραπται τόδε έτει δισχιλιοστώ εικοστώ έκτω, μηνί Ιουνίου , τη εικοστή έκτη αυτού, ένεκεν υπερτάτης αγανακτήσεως δια τον συνεχιζόμενον εμπαιγμόν και ληστρική αφαίμαξιν κεφαλαίων μου από την εν λόγω Τράπεζα

Αποκάλυψη σοκ: Η Mossad θα δολοφονούσε τον αρχιστράτηγο του Πακιστάν για να τορπιλίσει τη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν στην Ελβετία

Μία εκρηκτική αποκάλυψη άνοιξε νέο κύκλο έντασης γύρω από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και τον υπόγειο ανταγωνισμό Ισραήλ και Πακιστάν – Η πακιστανική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών εντόπισε σχέδιο της Mossad για επίθεση κατά του αρχηγού του πακιστανικού στρατού, Asim Munir, στη διάρκεια ειρηνευτικών επαφών στην Ελβετία.  

 

Μια εξαιρετικά σοβαρή και δυνητικά εκρηκτική καταγγελία - αποκάλυψη έρχεται να ρίξει βαριά σκιά πάνω από τις μυστικές και δημόσιες διεργασίες που εξελίσσονται γύρω από τη Μέση Ανατολή, τον πόλεμο με το Ιράν και τον ρόλο του Πακιστάν ως διαμεσολαβητή. 

 

Ο Βραζιλιάνος δημοσιογράφος και γεωπολιτικός αναλυτής Pepe Escobar αποκάλυψε ότι οι πακιστανικές στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών εντόπισαν ένα «εξαιρετικά αξιόπιστο» σχέδιο της Mossad για δολοφονική επίθεση κατά του αρχηγού του πακιστανικού στρατού Asim Munir, ενδεχομένως και άλλων μελών της πακιστανικής αποστολής, κατά τη διάρκεια ειρηνευτικών επαφών στην Ελβετία.

 

Escobar: «Η Mossad ετοίμαζε επίθεση κατά του Asim Munir»

 

Ο Escobar διατύπωσε τον ισχυρισμό σε συνομιλία με τον Λιβανοαυστραλό επιχειρηματία και πολιτικό σχολιαστή Mario Nawfal στην πλατφόρμα X, υποστηρίζοντας ότι η πακιστανική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών είχε στα χέρια της σημαντικές λεπτομέρειες για προετοιμαζόμενη επιχείρηση της Mossad.

 

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, στόχος φερόταν να είναι ο αρχιστράτηγος Asim Munir και ίσως συνολικά η πακιστανική αντιπροσωπεία που θα συμμετείχε στις συνομιλίες στην Ελβετία.

 

Κατά τον Escobar, μετά την απόκτηση αυτής της πληροφορίας, το Πακιστάν έστειλε μήνυμα στο Ισραήλ μέσω διαύλων επικοινωνίας, πιθανότατα με μεσολάβηση του Ομάν, προειδοποιώντας με εξαιρετικά σκληρή γλώσσα ότι οποιοδήποτε χτύπημα κατά της πακιστανικής αποστολής θα είχε καταστροφικές συνέπειες.

 

Ο ίδιος μάλιστα αποκάλυψε ότι η προειδοποίηση ήταν ευθεία και ωμή, φτάνοντας –όπως είπε– μέχρι το σημείο του «αν αγγίξετε την αποστολή μας, θα σας σβήσουμε από τον χάρτη».

 

Η συγκεκριμένη φράση δείχνει το μέγεθος της έντασης που θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί στο παρασκήνιο.

 

Διότι εδώ δεν μιλάμε για ένα συνηθισμένο επεισόδιο ανταλλαγής απειλών ανάμεσα σε περιφερειακούς παίκτες, αλλά για μια πιθανή σκηνή άμεσης αντιπαράθεσης ανάμεσα στο Ισραήλ και το Πακιστάν, μια χώρα με πυρηνικό οπλοστάσιο, στρατιωτικό βάθος και αυξημένο γεωπολιτικό ρόλο στη διαμεσολάβηση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.

 

Δεν υπήρξε δημόσια τοποθέτηση από το Ισραήλ ή το Πακιστάν, ενώ ούτε οι ελβετικές αρχές ασφαλείας ούτε οι αμερικανικές υπηρεσίες έδωσαν σήμα κινδύνου ή δημοσιοποίησαν οποιαδήποτε ανησυχία για απειλή κατά της πακιστανικής αντιπροσωπείας.

 

Γιατί ο Asim Munir είναι τόσο κρίσιμος παίκτης

 

Το όνομα του Asim Munir δεν εμφανίζεται τυχαία στο επίκεντρο αυτής της υπόθεσης.

Ο αρχηγός του πακιστανικού στρατού δεν είναι απλώς ένας ακόμη στρατιωτικός αξιωματούχος.

 

Είναι ίσως ο πιο κρίσιμος θεσμικός παίκτης στο σημερινό Πακιστάν, με επιρροή που ξεπερνά τα όρια του στρατεύματος και αγγίζει την εξωτερική πολιτική, τη διαχείριση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, τις επαφές με τον αραβικό κόσμο και φυσικά τη θέση του Islamabad απέναντι στο Ιράν.

 

Το τελευταίο διάστημα, ο Munir έχει αναδειχθεί σε κεντρικό δίαυλο της πακιστανικής μεσολαβητικής προσπάθειας στις συνομιλίες ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν.

 

Το Πακιστάν επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο παίκτης που μπορεί να μιλήσει και με την Ουάσιγκτον και με την Τεχεράνη, διατηρώντας παράλληλα επαφές με κράτη του Κόλπου και περιφερειακούς δρώντες. Αυτή ακριβώς η ιδιότητα του «μεσάζοντα» ή του «διαύλου» είναι που ενισχύει και το βάρος κάθε σεναρίου που τον αφορά.

 

Αν λοιπόν κάποιος ήθελε να τινάξει στον αέρα την προσπάθεια συνεννόησης γύρω από το Ιράν, να εκτροχιάσει τον ρόλο του Πακιστάν ή να στείλει μήνυμα αποσταθεροποίησης στο παρασκήνιο των συνομιλιών, ο Munir θα ήταν αναμφίβολα στόχος υψηλής αξίας.

 

Did Mossad plan to take out an entire foreign delegation, mid-peace talks

Pepe Escobar says Pakistani intelligence intercepted a plot to assassinate Field Marshal Asim Munir, and possibly Pakistan's entire delegation, while they mediated the U.S.-Iran talks in… https://t.co/BYVcEymzrf pic.twitter.com/WUtejmYgmn — Mario Nawfal (@MarioNawfal) June 24, 2026 

 

Η Ελβετία ως ουδέτερο έδαφος και πιθανό πεδίο μυστικών συγκρούσεων

 

Το γεγονός ότι η φερόμενη απειλή συνδέεται με ειρηνευτική συνάντηση στην Ελβετία προσδίδει στην υπόθεση ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα.

Η Ελβετία αποτελεί παραδοσιακά χώρο διαμεσολάβησης, συνομιλιών και ευαίσθητων επαφών ανάμεσα σε αντιμαχόμενες πλευρές.

Είναι ακριβώς το είδος του εδάφους όπου μπορούν να συνυπάρχουν η διπλωματία, οι μυστικές υπηρεσίες, οι άτυπες διαβεβαιώσεις και τα παιχνίδια ισχύος.

 

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί, ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Shehbaz Sharif και ο Asim Munir βρέθηκαν στην Ελβετία στο πλαίσιο επαφών που συνδέονταν με την προσπάθεια αποκλιμάκωσης ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν.

 

Το Πακιστάν διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στις σχετικές διαπραγματεύσεις και ότι ο Munir ήταν παρών σε κρίσιμες συναντήσεις στην ελβετική διάσκεψη.

 

Το μεγάλο ερώτημα: Γιατί να στοχοποιηθεί το Πακιστάν τώρα;

 

Η απάντηση βρίσκεται στη νέα γεωπολιτική θέση του Πακιστάν.

Το Islamabad έχει προσπαθήσει να μετατραπεί σε χρήσιμο μεσολαβητή ανάμεσα σε αντίπαλα στρατόπεδα, διατηρώντας ανοικτές γραμμές τόσο με τη Δύση όσο και με το Ιράν.

 

Ταυτόχρονα, έχει έρθει σε ολοένα πιο ευαίσθητη θέση απέναντι στο Ισραήλ, καθώς η εμπλοκή του στις περιφερειακές ισορροπίες δεν είναι πλέον παθητική.

 

Η σιωπή Ισραήλ και Πακιστάν τροφοδοτεί την ένταση

 

Το γεγονός ότι ούτε το Ισραήλ ούτε το Πακιστάν έσπευσαν να τοποθετηθούν επίσημα αφήνει ανοιχτό ένα τεράστιο πεδίο ερμηνειών.

Στις μεγάλες κρίσεις της Μέσης Ανατολής, η έλλειψη διάψευσης δεν συνιστά επιβεβαίωση.

 

Όμως η έλλειψη οποιασδήποτε δημόσιας αποσαφήνισης επιτρέπει στις φήμες να αποκτούν πολιτικό βάρος, ειδικά όταν συνδέονται με πρόσωπα-κλειδιά όπως ο Asim Munir, με υπηρεσίες όπως η Mossad και με χώρους όπως η Ελβετία, όπου η επίσημη διπλωματία και το αθέατο παρασκήνιο συχνά κινούνται παράλληλα.

 

Το πιθανό μήνυμα προς το Ισραήλ και η πακιστανική κόκκινη γραμμή

 

Το πιο σκληρό στοιχείο της αφήγησης Escobar είναι φυσικά η αποκάλυψη ότι το Πακιστάν διαμήνυσε στο Ισραήλ πως αν αγγίξει την αποστολή του, θα δεχθεί συντριπτική απάντηση.

 

Ακόμη και αν η διατύπωση αυτή είναι υπερβολική ή δραματοποιημένη, αποτυπώνει κάτι βαθύτερο: το Islamabad δεν θέλει να εμφανιστεί ως αδύναμος ή παθητικός παίκτης τη στιγμή που προσπαθεί να εδραιώσει τον ρόλο του ως περιφερειακή δύναμη με δυνατότητα παρέμβασης σε κρίσιμα μέτωπα.

 

Για το Πακιστάν, ο Asim Munir δεν είναι μόνο στρατιωτικός ηγέτης.

Είναι θεσμικός πυλώνας του συστήματος εξουσίας και βασικός κρίκος της διεθνούς του διαπραγμάτευσης.

Οποιαδήποτε απειλή εναντίον του, πραγματική ή υποτιθέμενη, αγγίζει τα όρια της στρατηγικής προσβολής κατά του ίδιου του πακιστανικού κράτους.

 

Ο ρόλος του Πακιστάν έχει αναβαθμιστεί σε βαθμό που να το καθιστά δυνητικό στόχο ή τουλάχιστον μέρος των πιο σκοτεινών γεωπολιτικών αφηγήσεων, και ότι η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει περάσει πλέον σε μια φάση όπου η γραμμή ανάμεσα στη διπλωματία και την εξόντωση αντιπάλων μοιάζει όλο και πιο λεπτή.

 

O Vance έδωσε εγγυήσεις στο Πακιστάν για Netanyahu – Το Islamabad μετέφερε το μήνυμα στο Ιράν

 

Εν τω μεταξύ παρασκηνιακό ρόλο-κλειδί στις επαφές ανάμεσα στις ΗΠΑ, το Πακιστάν και το Ιράν φαίνεται πως διαδραμάτισε ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ JD Vance, ο οποίος φέρεται να έδωσε προσωπικές διαβεβαιώσεις στο Islamabad ότι η Ουάσιγκτον θα συγκρατήσει τον Benjamin Netanyahu και δεν θα επιτρέψει ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.

 

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, το Πακιστάν μετέφερε απευθείας αυτή τη διαβεβαίωση στην ηγεσία του Ιράν, σε μια κίνηση που αναδεικνύει τον κρίσιμο διαμεσολαβητικό του ρόλο στην παρούσα φάση της περιφερειακής κρίσης.

 

Το στοιχείο που προσδίδει ιδιαίτερο βάρος στην εξέλιξη είναι ότι, σύμφωνα με την ίδια εκτίμηση, η Τεχεράνη δεν εμπιστεύεται καμία άλλη χώρα περισσότερο από το Πακιστάν σε αυτή τη συγκυρία.

 

Παράλληλα, τονίζεται ότι τόσο ο JD Vance όσο και ο Donald Trump διατηρούν ισχυρή χημεία με τον αρχηγό του πακιστανικού στρατού και τον πρωθυπουργό Shehbaz Sharif, γεγονός που ενισχύει τον δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και το Islamabad.

 

πηγή www.bankingnews.gr

"Ο πόλεμος έρχεται"! Η "A la Turca" παγίδα της Τουρκίας για την Ελλάδα (τουρκοαζερικό δημοσίευμα)

Στην αρχαιότητα, ο θαλάσσιος τομέας είχε κυριολεκτικά ιερή σημασία για την Αθήνα, ενώ με την πάροδο του χρόνου, οι ελληνικές αρχές συμπλήρωσαν αυτήν την αντίληψη με ζητήματα ταυτότητας και κρατικής κυριαρχίας.

 

Αυτή η προοπτική έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα, παρόλο που δεν ανταποκρίνεται πλήρως στις πραγματικότητες του σύγχρονου γεωπολιτικού τοπίου, αναφέρει Αζέρικο ΜΜΕ επισημαίνοντας:

 

"Η Ελληνική προκατάληψη απέναντι στην Γαλάζια Πατρίδα"

 

"Αυτή η ελληνική προκατάληψη είναι ιδιαίτερα εμφανής στην προσέγγισή της στο δόγμα «Γαλάζια Πατρίδα» της Τουρκίας, μια έννοια ασφάλειας που περιλαμβάνει τις ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας της Τουρκίας στη Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο Πέλαγος και τη Μεσόγειο.

Η Αθήνα, ωστόσο, θεωρεί το δόγμα ως μια μορφή «αναθεωρητικής πολιτικής».

 

Καθοδηγούμενες από αυτή τη μαξιμαλιστική και μονόπλευρη προοπτική, οι ελληνικές αρχές έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν μια πολυεπίπεδη στρατηγική που στοχεύει στον περιορισμό της νομικής και πρακτικής ελευθερίας ελιγμών της Άγκυρας σε θέματα θαλάσσιας δικαιοδοσίας.

 

Στόχος είναι η δημιουργία ενός θεσμικού πλαισίου που θα καθιστούσε τις αξιώσεις της Ελλάδας «προβλέψιμες», «κανονιστικές» και ουσιαστικά συνώνυμες με το υπάρχον «status quo».

 

Τα διπλωματικά-θεσμικά-νομικά μέσα της Ελλάδας

 

Για να το πετύχει αυτό, η Ελλάδα βασίζεται όχι μόνο στις δυνατότητες των Ενόπλων Δυνάμεών της, αλλά και σε μια σειρά διπλωματικών, θεσμικών και νομικών μέσων.

 

Αντιμετωπίζοντας την αλυσίδα των νησιών της ως γεωγραφικό συνεχές με την ηπειρωτική χώρα, η Αθήνα βασίζει τη νομική και θεσμική της προσέγγιση στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) του 1982.

 

Σύμφωνα με το Άρθρο 121 της σύμβασης, τα νησιά (με εξαίρεση τους βράχους που δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη κατοίκηση ή οικονομική ζωή) δικαιούνται τα δικά τους χωρικά ύδατα, τη δική τους συνορεύουσα ζώνη, την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Επιδιώκοντας να θεσμοθετήσει μια προσέγγιση βάσει της οποίας τα ηπειρωτικά και νησιωτικά εδάφη της αποτελούν έναν ενιαίο και αδιαίρετο γεωπολιτικό χώρο, η Αθήνα στοχεύει να προωθήσει την έννοια του «Αιγαίου Πελάγους ως ελληνικής λίμνης», εξασφαλίζοντας έτσι ένα αναμφισβήτητο στρατηγικό πλεονέκτημα.

 

Πρώτον, δεδομένου ότι τα ελληνικά νησιά όπως η Κρήτη, η Ρόδος και ιδιαίτερα το Καστελόριζο βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από τις τουρκικές ακτές, μια τέτοια εξέλιξη, από νομικής άποψης, θα απέκοπτε την Τουρκία από μεγάλο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου.

 

Δεύτερον, οι αναθεωρημένοι χάρτες πλοήγησης και τα αναδυόμενα νομικά προηγούμενα θα περιθωριοποιούσαν αυτόματα τις αντιρρήσεις της Άγκυρας.

 

Τρίτον, η χρήση της UNCLOS ως κύριου κανονιστικού πλαισίου από την Ελλάδα αποσκοπεί στην καλλιέργεια μιας αρνητικής αντίληψης για τη Δημοκρατία της Τουρκίας εντός της διεθνούς κοινότητας, παρουσιάζοντάς την ως κράτος που «δεν συμμορφώνεται με το διεθνές δίκαιο και αποκλίνει από τους γενικά αποδεκτούς παγκόσμιους κανόνες».

 

Ταυτόχρονα, η Αθήνα αγνοεί σκόπιμα τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις της Άγκυρας ότι οποιαδήποτε ελληνική απόφαση να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο Πέλαγος στα 12 ναυτικά μίλια θα θεωρούνταν από την Τουρκία ως casus belli - αιτία πολέμου.

 

Μια άλλη βασική στρατηγική γραμμή που υιοθέτησε η Ελλάδα για να αντιμετωπίσει το δόγμα Mavi Vatan της Τουρκίας είναι η διεθνοποίηση των διαφορών θαλάσσιας δικαιοδοσίας. Δεν πρόκειται απλώς για την εξασφάλιση διπλωματικής υποστήριξης. Είναι επίσης μια προσπάθεια να αυξηθεί το πολιτικό κόστος για την Τουρκία και να αντισταθμιστεί η ασυμμετρία στους πόρους μεταξύ των δύο κρατών.

 

Τα τρία "κανάλια" της Ελλάδας

 

Αυτή η στρατηγική επιδιώκεται μέσω τριών αμοιβαία ενισχυτικών καναλιών, το πρώτο από τα οποία είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

Εντός του πλαισίου της ΕΕ, η Ελλάδα τοποθετεί τη διαμάχη για τη θαλάσσια δικαιοδοσία με όρους «ασφάλειας των συνόρων της Ευρώπης», «προστασίας των θαλάσσιων δικαιοδοσιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και «αλληλεγγύης εντός της ΕΕ».

 

Με άλλα λόγια, η Αθήνα σκόπιμα ανεβάζει το ζήτημα στο επίπεδο των Βρυξελλών, όπου μπορεί να δημιουργήσει την απειλή κυρώσεων και πολιτικής πίεσης από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

 

Η δεύτερη οδός της ελληνικής διπλωματικής δραστηριότητας είναι το ΝΑΤΟ, όπου οι προσπάθειες αντιμετώπισης της Τουρκίας παρουσιάζονται με συνθήματα όπως «συνοχή της συμμαχίας», «διαχείριση κρίσεων» και «περιφερειακή σταθερότητα».

 

Μέσω αυτής της προσέγγισης, η Αθήνα επιδιώκει να υποστηρίξει ότι η ναυτική πολιτική της Τουρκίας είναι ασυμβίβαστη με τα συμφέροντα ασφαλείας και τις θεμελιώδεις αρχές της συμμαχίας.

 

Ο τρίτος άξονας είναι η εμβάθυνση των δεσμών με χώρες όπως η Γαλλία, όπως αποδεικνύεται από την πρόσφατη επίσκεψη του Προέδρου Μακρόν στην Ελλάδα και τις αμφιλεγόμενες δηλώσεις του.

 

Αυτή η συνεργασία περιλαμβάνει διευρυμένη πρόσβαση σε στρατιωτικές βάσεις, συμμετοχή σε προγράμματα προμήθειας όπλων και κοινές στρατιωτικές ασκήσεις.

 

Οι συμφωνίες που συνάπτονται σε αυτό το πλαίσιο παρουσιάζονται από την ελληνική πλευρά ως μια «σταθερή πλατφόρμα για την ενίσχυση της ειρήνης, της συνεργασίας, της ενεργειακής ασφάλειας, του εμπορίου και των επενδύσεων».

 

Ουσιαστικά, χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση του δόγματος Μαβί Βατάν της Τουρκίας, το οποίο η Αθήνα παρουσιάζει ως μια έννοια που «απειλεί την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή».

 

Αυτές οι προσπάθειες συμπληρώνονται από την πολιτική οικοδόμησης συμμαχιών της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, με στόχο τον αποκλεισμό της Τουρκίας από τις περιφερειακές ρυθμίσεις ασφάλειας και τον έλεγχο των ενεργειακών ροών.

 

Ο ακρογωνιαίος λίθος της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στη ΝΑ Μεσόγειο

 

Ο ακρογωνιαίος λίθος αυτής της προσέγγισης είναι η πολιτική και νομική συνεργασία με την ελληνοκυπριακή διοίκηση. Σε αυτό το πλαίσιο, η Αθήνα, σε συντονισμό με τη Λευκωσία -η οποία είναι επίσης μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης- προωθεί ενεργά τα επιχειρήματά της για εκτεταμένη θαλάσσια δικαιοδοσία εντός της ΕΕ, επιδιώκοντας να τα καταστήσει μέρος του ευρύτερου ευρωπαϊκού διαλόγου.

 

Ταυτόχρονα, οι τριμερείς και τετραμερείς σύνοδοι κορυφής, τα κοινά φόρουμ για την ενέργεια και οι διάλογοι για την ασφάλεια έχουν σχεδιαστεί για να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο που δεν περιλαμβάνει την Άγκυρα.

 

Υπό αυτή την οπτική γωνία, το Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου (EMGF) και το Κέντρο Ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου (EMEC) λειτουργούν όχι απλώς ως μηχανισμοί συντονισμού του ενεργειακού εφοδιασμού, αλλά και ως μέσα περιφερειακής διακυβέρνησης που λειτουργούν χωρίς τη συμμετοχή της Τουρκίας.

 

Ομοίως, το έργο του αγωγού EastMed - του οποίου η οικονομική βιωσιμότητα παραμένει αντικείμενο συζήτησης - θεωρείται ως μέσο αποκλεισμού της Δημοκρατίας της Τουρκίας από την οικονομική αρχιτεκτονική της περιοχής.

 

Η στρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου

 

Εκτός από τα διπλωματικά και οικονομικά μέτρα, η Αθήνα έχει λάβει μέτρα για τη στρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, μια κίνηση που, σύμφωνα με τους επικριτές, αντίκειται σε διεθνείς συμφωνίες όπως η Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης του 1923, η οποία καθιέρωσε ένα αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς για τα νησιά Χίο, Σάμο, Λήμνο, Λέσβο και Ικαρία, και η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947, η οποία επέβαλε παρόμοιες διατάξεις αποστρατιωτικοποίησης στο αρχιπέλαγος των Δωδεκανήσων (συμπεριλαμβανομένης της Ρόδου) μετά τη μεταφορά του από την Ιταλία στην Ελλάδα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Ταυτόχρονα, οι ελληνικές αρχές συνεχίζουν να ενισχύουν τις Ένοπλες Δυνάμεις τους.

 

Σε αυτή τη διαδικασία, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη συγκέντρωση ναυτικής ισχύος στις πιο ευάλωτες περιοχές και στην επίτευξη ποιοτικής υπεροχής σε βασικούς τομείς όπως ο ανθυποβρυχιακός πόλεμος, η ναυτική αεράμυνα και η ανάπτυξη προηγμένων δυνατοτήτων logistics, πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης.

 

Όπως έχουν επισημάνει αρκετοί αναλυτές, η πολιτική της Αθήνας για την αντιμετώπιση του δόγματος "Mavi Vatan" και την εδραίωση της ελληνικής επιρροής στην περιοχή συνοδεύεται από διαρθρωτικούς κινδύνους που ενθαρρύνουν όλο και περισσότερο και τις δύο πλευρές να βλέπουν τις προθέσεις της άλλης με καχυποψία.

 

Ως αποτέλεσμα, ακόμη και τα αμυντικά μέτρα τείνουν να ερμηνεύονται ως απόδειξη επιθετικών φιλοδοξιών.

 

Αυτή η δυναμική δημιουργεί ένα σωρευτικό αποτέλεσμα το οποίο, μεσοπρόθεσμα έως μακροπρόθεσμα, θα μπορούσε να ισοδυναμεί με μια σφιχτά τεντωμένη χορδή τόξου, μια συνεχώς αυξανόμενη πηγή έντασης με δυνατότητα να προκαλέσει μια ευρύτερη αντιπαράθεση".

 

πηγή

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Με το δεδομένο ότι όσα διαβάσατε παραπάνω τα αναφέρει αζερικό ΜΜΕ, ίσως είναι η πιο αντικειμενική οπτική της ελληνοτουρκικής διαφοράς που θα μπορούσε να γραφεί από ένα φιλοτουρκικό δημοσίευμα....

Δεν νομίζω πως χρειάζεται οποιοσδήποτε αντίλογος στο δημοσίευμα....

Εφόσον αγνοούνται εσκεμμένα στοιχειώδη δεδομένα όπως π.χ. η ύπαρξη της τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου με κυρίως αποβατικές ειδικές δυνάμεις που στόχο έχουν τα νησιά μας, ή και το ότι η Κύπρος είναι κατά 37% υπό τουρκική κατοχή, κάθε αντίλογος είναι περιττός....

Η βιομετρική φυλακή χτίζεται χωρίς νέους νόμους – Facebook, Uber και τράπεζες απαιτούν selfie και ταυτότητα για να συμμετάσχεις στην κοινωνία

Το άρθρο από το ZeroHedge είναι αποκαλυπτικό. Αναλύει πώς η βιομετρική φυλακή χτίζεται όχι μέσω κυβερνητικών νόμων, αλλά από ιδιωτικές εταιρείες (Meta, Uber, τράπεζες), που εξαναγκάζουν τους χρήστες να υποβάλλουν selfie, σαρώσεις προσώπου και ταυτότητες για να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες. Αυτό δημιουργεί μια υποδομή όπου το «δεν μπορείς να αγοράσεις ή να πουλήσεις χωρίς ταυτότητα» γίνεται πραγματικότητα, χωρίς να έχει περάσει ούτε ένας νόμος. 

 

Η “μαύρη στιγμή” που φτάνει πιο γρήγορα απ’ όσο νομίζουμε 

 

Η ψηφιακή φυλακή δεν χτίζεται με νόμους. Χτίζεται με selfie. Μία-μία, καθώς οι χρήστες του Facebook, του Uber, των τραπεζών και άλλων υπηρεσιών υποβάλλουν πρόθυμα τα βιομετρικά τους δεδομένα για να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτό που θεωρούν «βασικές» υπηρεσίες.

 

Το ZeroHedge, σε ένα άρθρο-ορόσημο (22 Ιουνίου 2026), αποκαλύπτει ότι η παγκόσμια υποδομή ψηφιακής ταυτοποίησης είναι ήδη σε πλήρη λειτουργία. 186 από τις 198 χώρες του κόσμου έχουν ήδη συστήματα ψηφιακής ταυτοποίησης . Το σχέδιο του ΟΗΕ για «παγκόσμια νομική ταυτότητα» έως το 2030 προχωράει κανονικά – όχι από το κράτος, αλλά από τις ιδιωτικές εταιρείες που κάνουν τη “βρώμικη δουλειά” .

 

Facebook/Meta – Η selfie ή ο αποκλεισμός

 

Ο συγγραφέας του άρθρου περιγράφει την προσωπική του εμπειρία: όταν προσπάθησε να δει μια ανάρτηση στο Facebook, το σύστημα του ζήτησε να στείλει μια selfie για να «αποδείξει ότι είναι πραγματικό άτομο» . Αρνήθηκε. Το Facebook δεν είναι μόνο του – η πρακτική αυτή γίνεται ο κανόνας για την ανάκτηση λογαριασμών, τη δημιουργία νέων, ή ακόμα και την πρόσβαση σε περιεχόμενο .

 

Δείτε πώς μοιάζει η προτροπή:

 

blogger.googleusercontent.com

 

about.fb.com

 

Uber – Selfie + ταυτότητα για μια βόλτα

 

Ο σύζυγος της συγγραφέως προσπάθησε να παραγγείλει ένα Uber και το σύστημα του ζήτησε selfie και φωτογραφίες της ταυτότητάς του πριν προχωρήσει . Η Uber το παρουσιάζει ως «επαλήθευση ασφαλείας», αλλά η πρακτική συνέπεια είναι η ίδια: μια ιδιωτική εταιρεία συλλέγει, αποθηκεύει και διασταυρώνει τα βιομετρικά σου δεδομένα.

 

Τράπεζες, τηλεπικοινωνίες και η κανονικοποίηση της βιομετρίας

 

Οι μεγάλες τράπεζες χρησιμοποιούν ήδη αναγνώριση προσώπου για πρόσβαση σε λογαριασμούς και συναλλαγές . Οι πάροχοι τηλεπικοινωνιών ζητούν selfie για αντικατάσταση καρτών SIM. Οι πλατφόρμες gig economy απαιτούν επαλήθευση ταυτότητας . Το αποτέλεσμα είναι ότι το πρόσωπό σου γίνεται το κλειδί για τα χρήματά σου και τις υπηρεσίες σου.

 

Οι νόμοι ακολουθούν – Δεν προηγούνται

 

Οι νόμοι για την προστασία των παιδιών (όπως ο νόμος HB 3 της Φλόριντα) απαιτούν από τις πλατφόρμες να επαληθεύουν την ηλικία των χρηστών . Αυτό σημαίνει ότι οι πλατφόρμες πρέπει να συλλέγουν κυβερνητικές ταυτότητες ή βιομετρικά δεδομένα . Το αποτέλεσμα; Οι ενήλικες θα πρέπει επίσης να υποβάλλουν ταυτότητες για να έχουν πρόσβαση σε πλατφόρμες όπως το TikTok και το Instagram.

 

Το κλουβί χτίζεται με τη συγκατάθεσή σου

 

Το ZeroHedge αποκαλύπτει μια σκληρή αλήθεια: το ψηφιακό κλουβί δεν επιβάλλεται από το κράτος – το χτίζεις εσύ, με κάθε selfie που στέλνεις, με κάθε ταυτότητα που σκανάρεις, με κάθε “συμφωνώ” που πατάς.

 

Οι εταιρείες το παρουσιάζουν ως «ασφάλεια». Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι δημιουργούν μια υποδομή όπου το “δεν μπορείς να αγοράσεις ή να πουλήσεις χωρίς ταυτότητα” γίνεται κανόνας – χωρίς να έχει περάσει ούτε ένας νόμος.

 

Η επιλογή είναι ακόμα δική σου

 

Η προειδοποίηση του ZeroHedge είναι σαφής: το σύστημα χτίζεται τώρα. Μπορείς να συνεχίσεις να στέλνεις selfie και να σκανάρεις ταυτότητες, ή μπορείς να αντισταθείς, να απαιτήσεις πραγματική προστασία της ιδιωτικότητας, και να υποστηρίξεις εναλλακτικές λύσεις που δεν απαιτούν να παραδώσεις το πρόσωπό σου για να συμμετάσχεις στην κοινωνία.

 

πηγή